Αντισυνταγματικό το παράβολο για την άσκηση έφεσης

Εισπρα­κτικό μέτρο που εμπο­δί­ζει την πρό­σβαση των πολιτών στη Δικαιο­σύνη και είναι αντί­θετο στο Σύνταγμα χαρα­κτή­ρι­σαν οι δικα­στές του μονο­με­λούς εφε­τείου Ιωαν­νί­νων το παρά­βολο των 200 ευρώ που πρέπει να κατα­βλη­θεί για την άσκηση έφεσης.

Οι δικα­στές δέχτη­καν να συζη­τή­σουν έφεση κατά δικα­στι­κής από­φα­σης του μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου για την οποία δεν είχε κατα­βλη­θεί το παρά­βολο των 200 ευρώ. Με την 108/2014 απόφαση τους δέχθη­καν την έφεση και κήρυξαν ανί­σχυ­ρες και επο­μέ­νως ανε­φάρ­μο­στες τις σχε­τι­κές με το παρά­βολο δια­τά­ξεις κρί­νο­ντας ότι: «θίγουν τον πυρήνα του ατο­μι­κού δικαιώ­μα­τος προ­σφυ­γής στη δικαιο­σύνη και είναι αντί­θε­τες προς τις αυξη­μέ­νης ισχύος δια­τά­ξεις που θεσπί­ζουν το εν λόγω δικαί­ωμα. Επίσης κρί­θη­καν «ανε­φάρ­μο­στες οι συγκε­κρι­μέ­νες δια­τά­ξεις επειδή παρα­βιά­ζουν και τη συνταγ­μα­τική αρχή της ισό­τη­τας.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται χαρα­κτη­ρι­στικά στη δικα­στική απόφαση: «Το ποσό των 200 ευρώ της αξίας του παρα­βό­λου που αξιώνει για να μην απορ­ρι­φθεί ως απα­ρά­δε­κτη η έφεση, συνιστά με τις σημε­ρι­νές οικο­νο­μι­κές συν­θή­κες της χώρας οικο­νο­μικό βάρος στο οποίο αδυ­να­τεί αντι­κει­με­νικά να αντα­πο­κρι­θεί σημα­ντικό μέρος των ελλήνων πολιτών, με συνέ­πεια να απο­κλεί­ο­νται αυτοί από τη δυνα­τό­τητα προ­σφυ­γής στη δικαιο­σύνη.

Ο αριθμός αυτός βαίνει αυξα­νό­με­νος, λόγω της συνεχώς επι­δει­νού­με­νης οικο­νο­μι­κής κατά­στα­σης της χώρας. Σε κάθε περί­πτωση, ενόψει της ιερό­τη­τας του θεσμού της απο­νο­μής της δικαιο­σύ­νης, της κεφα­λαιώ­δους σημα­σίας της για την ειρη­νική κοι­νω­νική συμ­βί­ωση και της πρω­ταρ­χι­κής υπο­χρέ­ω­σης της πολι­τείας για την απονομή της, το μέτρο θα έπρεπε να είχε απο­φευ­χθεί, έστω και ενός μόνο πολίτη την παρα­πάνω δυνα­τό­τητα να στε­ρούσε και όχι, όπως εν προ­κει­μένω, που τη στερεί από σημα­ντικό και συνεχώς αυξα­νό­μενο τμήμα του πλη­θυ­σμού».

Επι­ση­μαί­νε­ται επίσης ότι: «Πρό­κει­ται για καθαρά εισπρα­κτικό μέτρο, με το οποίο επι­διώ­κε­ται, μέσω του θεσμού της απο­νο­μής της δικαιο­σύ­νης, αύξηση των δημό­σιων εσόδων και, συνεπώς, για μέτρο, το οποίο ούτε στην εύρυθμη λει­τουρ­γία των δικα­στη­ρίων απο­σκο­πεί, ούτε την ανάγκη απο­τε­λε­σμα­τι­κής απο­νο­μής της δικαιο­σύ­νης υπη­ρε­τεί..».

«Ο φορο­λο­γι­κός σκοπός της ανωτέρω νομο­θε­τι­κής ρύθ­μι­σης συνά­γε­ται και από το ότι δεν απαλ­λάσ­σο­νται της σχε­τι­κής υπο­χρέ­ω­σης ακόμη και οι διά­δι­κοι που αδυ­να­τούν να κατα­βά­λουν την οικεία δαπάνη λόγω ένδειας… Αν πραγ­μα­τική πρόθεση του νομο­θέτη ήταν η εύρυθμη λει­τουρ­γία των δικα­στη­ρίων και της δικαιο­σύ­νης και όχι ο ταμεια­κός σκοπός που προ­α­να­φέρ­θηκε, τότε δεν θα απαλ­λασ­σό­ταν της σχε­τι­κής υπο­χρέ­ω­σης το Δημόσιο, αφενός διότι εισά­γε­ται αδι­καιο­λό­γητο προ­νό­μιο υπέρ του έναντι των ιδιωτών και παρα­βιά­ζε­ται η αρχή της δικο­νο­μι­κής ισό­τη­τας όπως την κατο­χυ­ρώ­νει η ΕΣΔΑ.

Τέλος τονί­ζε­ται ότι «…Αν ο πραγ­μα­τι­κός σκοπός της υπόψη νομο­θε­τι­κής ρύθ­μι­σης δεν ήταν εκείνος που προ­α­να­φέρ­θηκε, η επι­στροφή του παρα­βό­λου θα προ­βλε­πό­ταν, όχι μόνο σε περί­πτωση μερικής ή ολικής νίκης εκείνου που το κατέ­θεσε αλλά σε κάθε περί­πτωση που το δικα­στή­ριο θα έκρινε ότι η άσκηση του ενδίκου μέσου δεν ήταν αβάσιμη…Δεν προ­βλέ­πε­ται δυνα­τό­τητα επι­στρο­φής του παρα­βό­λου ακόμη και στη περί­πτωση που το δικα­στή­ριο απορ­ρί­ψει μεν την έφεση, κρίνει όμως δικαιο­λο­γη­μένη την άσκηση αυτής…».

Thetoc