«Δεν τιμά ούτε τον ρόλο ούτε τον θεσμό»: Ο Τηλέμαχος Καμπούρης στηλιτεύει τη στάση του δημάρχου Ρόδου

Σαφής και αιχ­μη­ρός εμ­φα­νί­στη­κε ο πρώην αντι­δή­μαρ­χος Ρόδου και πρώ­τος σε ψή­φους δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος, Τη­λέ­μα­χος Κα­μπού­ρης, σχο­λιά­ζο­ντας το επει­σό­διο στο Δι­κα­στι­κό Μέ­γα­ρο με πρω­τα­γω­νι­στή τον δή­μαρ­χο. Με λόγια που δεν αφή­νουν πε­ρι­θώ­ρια πα­ρερ­μη­νεί­ας, υπο­γραμ­μί­ζει πως η πα­ρου­σία του δη­μάρ­χου εκεί, χωρίς θε­σμι­κή ιδιό­τη­τα ή σχε­τι­κή αρ­μο­διό­τη­τα, προ­σβάλ­λει το αξί­ω­μα που φέρει. Κάνει λόγο για αλα­ζο­νεία, θε­σμι­κή εκτρο­πή και ένα «σόου» που αμαυ­ρώ­νει τον δη­μό­σιο ρόλο, λίγες μόνο ώρες πριν την απο­λο­γία των ανη­λί­κων. «Όταν οι εκ­πρό­σω­ποι της εξου­σί­ας αγνο­ούν τα όρια, δεν έχου­με απλώς μια άτυχη στιγ­μή. Έχου­με θε­σμι­κή κα­τά­πτω­ση», ση­μειώ­νει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Ολό­κλη­ρη η ανάρ­τη­ση:

“Κά­ποια πράγ­μα­τα δεν χω­ρά­νε στο αξί­ω­μα. Ούτε η αλα­ζο­νεία, ούτε η επί­δει­ξη.

Η πα­ρου­σία του Δη­μάρ­χου στο Δι­κα­στι­κό Μέ­γα­ρο, χωρίς θε­σμι­κή ιδιό­τη­τα ή λόγο, δη­μιούρ­γη­σε σκη­νές που δεν τι­μούν ούτε τον ίδιο ούτε τον ρόλο που υπη­ρε­τεί. Δεν επι­τρέ­πε­ται να ήταν εκεί ως εκ­πρό­σω­πος του Δήμου. Κι αν ήθελε ενη­μέ­ρω­ση, που οι δι­κη­γό­ροι έχουν μόνο με εξου­σιο­δό­τη­ση, μπο­ρού­σε να την έχει με τρόπο δια­κρι­τι­κό και θε­σμι­κά ορθό.

Ότι και να δια­δρα­μα­τί­στη­κε μέσα στις κλει­στές πόρ­τες των δι­κα­στη­ρί­ων το να χά­νεις την ψυ­χραι­μία σου μέσα σε έναν χώρο που απαι­τεί νη­φα­λιό­τη­τα, είναι αν­θρώ­πι­νο. Το να το κά­νεις όμως ως Δή­μαρ­χος, είναι προ­βλη­μα­τι­κό. Γιατί δί­νεις το λάθος πα­ρά­δειγ­μα. Και γιατί οι πρά­ξεις σου δεν σε εκ­θέ­τουν μόνο προ­σω­πι­κά – εκ­θέ­τουν έναν ολό­κλη­ρο θεσμό.

Το πα­ρά­δο­ξο της υπό­θε­σης είναι οτι όλο αυτό το σοου έλαβε χώρα λιγες ώρες πριν την απο­λο­γία των ανη­λί­κων και ενώ η πα­ρα­μο­νή τους στα κρα­τη­τή­ρια της Πυ­ρο­σβε­στι­κής έγινε στα πλαί­σια της νό­μι­μης ποι­νι­κής δια­δι­κα­σί­ας που με­σο­λα­βεί μέχρι την απο­λο­γία τους ενω­πιον της ανα­κρι­τι­κης αρχης, μετα τη λήψη προ­θε­σμί­ας, λογω της απου­σιας του συ­νη­γό­ρου τους εκτός Ρόδου.

Όταν η εξου­σία παύει να λει­τουρ­γεί με μέτρο, όταν οι εκ­πρό­σω­ποί της αγνο­ούν όρια, δια­δι­κα­σί­ες και την ευ­θύ­νη του πα­ρα­δείγ­μα­τος, αυτό δεν είναι απλώς μια “άτυχη στιγ­μή”. Είναι πλή­ρης θε­σμι­κή κα­τά­πτω­ση. Γιατί χά­νε­ται το βάθος της θέσης, ο σε­βα­σμός στους θε­σμούς, και κυ­ρί­ως: η διά­κρι­ση με­τα­ξύ προ­σω­πι­κού και δη­μό­σιου ρόλου.

Και δεν είναι η πρώτη φορά.

Ίσως, λοι­πόν, ήρθε η στιγ­μή να αφή­σει την υπε­ρο­ψία στην άκρη, να κοι­τά­ξει μέσα του και να ανα­ρω­τη­θεί:

Τι υπη­ρε­τώ τε­λι­κά; Τον εαυτό μου ή το κοινό καλό;

Κά­ποια ερω­τή­μα­τα δεν χρειά­ζο­νται μι­κρό­φω­νο. Χρειά­ζο­νται μόνο αλή­θεια και σιωπή”.