Ραφαέλα Πεστλίκη: «Με δουλειά και πειθαρχία πετυχαίνεις τους στόχους σου»

Οι φήμες λένε πως πρώτα έμαθε να κολυ­μπάει και μετά να περ­πα­τάει. Όταν δεν βρί­σκε­ται στο κολυμ­βη­τή­ριο, σκέ­φτε­ται ότι… είναι μέσα στο νερό και κολυ­μπάει! Η κολύμ­βηση είναι η μεγάλη της αδυ­να­μία και δεν το κρύβει. Ο λόγος για τη 16χρονη Ραφα­έλλα Πεστλίκη, μαθή­τρια της Β’ Λυκείου των Εκπαι­δευ­τη­ρίων «ΡΟΔΙΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ», η οποία κατα­κτάει τη μία διά­κριση πίσω από την άλλη και τα επι­τεύγ­ματά της «ζαλί­ζουν»!

Η κολύμ­βηση είναι η μεγάλη της αδυ­να­μία και δεν το κρύβει. Η Ραφα­έλλα προ­πο­νεί­ται στις εγκα­τα­στά­σεις του «Ροδίων Άθλησις» και αγω­νί­ζε­ται με την ομάδα του «Α.Ο. Ωκεανός». Παρά τις πολλές δια­κρί­σεις της, η Ραφαέλα είναι δια­κρι­τική, ταπεινή και άτομο χωρίς έπαρση. Ωστόσο, δέχτηκε να μας παρα­χω­ρή­σει μια συνέ­ντευξη, για να τη γνω­ρί­σουμε καλύ­τερα.

Πώς προ­έ­κυψε η ενα­σχό­ληση με την κολύμ­βηση;

«Η αδελφή μου ασχο­λού­νταν με την κολύμ­βηση και μετέ­πειτα οι γονείς μου με έβαλαν σε ομάδα, για να μάθω να κολυ­μπάω. Από μικρή ηλικία (3-4 ετών) ο προ­πο­νη­τής μου είδε ότι μου άρεσε και μου έβαζε συνεχώς πιο δύσκο­λες δοκι­μα­σίες. Θυμάμαι χαρα­κτη­ρι­στικά ότι με έβαλε σε μια κανο­νική πισίνα και, παρόλο που μέχρι τότε απλώς επέπλεα, τα κατά­φερα και εκεί. Ποτέ δε με τρόμαζε το νερό, αντι­θέ­τως μου άρεσε. Απο­λάμ­βανα όχι μόνο το νερό, αλλά και τους φίλους μου εκεί. Η κολύμ­βηση μπορεί να είναι ατομικό άθλημα, αλλά οι παρέες στο κολυμ­βη­τή­ριο είναι πολύ σημα­ντι­κές»

Τι κάνεις στον ελεύ­θερο χρόνο σου;

«Ασχο­λού­μαι με το γυμνα­στή­ριο και την κολύμ­βηση, όποτε έχω τη δυνα­τό­τητα. Γενικώς, απο­λαμ­βάνω την ήρεμη ζωή, μου αρέσει να προσέχω τη δια­τροφή και τα ωράρια του ύπνου μου, επειδή το θέλω κι όχι επειδή το επι­βάλ­λει ο εντα­τι­κός ρυθμός των προ­πο­νή­σεων και των αγώνων».

Πόσες ώρες προ­πο­νεί­σαι καθη­με­ρινά; Μπορεί να συν­δυα­στεί η εντα­τική προ­πό­νηση με το σχολείο;

«Προ­πο­νού­μαι περίπου 3 ώρες την ημέρα (2 ώρες κολύμ­βηση και 1 ώρα γυμνα­στή­ριο, απα­ραί­τητο για τη δια­τή­ρηση της καλής φυσικής κατά­στα­σης και της απο­φυ­γής τραυ­μα­τι­σμών), από τη Δευτέρα μέχρι και το Σάββατο. Πιστεύω πως ο αθλη­τι­σμός μπορεί να συν­δυα­στεί με το σχολείο, αρκεί να υπάρχει καλός προ­γραμ­μα­τι­σμός και οργά­νωση. Επίσης, η υπο­στή­ριξη των γονέων είναι πολύ σημα­ντική. Ένα σύνηθες λάθος που παρα­τη­ρεί­ται είναι ότι τα παιδιά ασχο­λού­νται με πολλές αθλη­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες ταυ­τό­χρονα, με απο­τέ­λε­σμα είτε να τα παρα­τάνε εύκολα ή ακόμη χει­ρό­τερα, να τραυ­μα­τί­ζο­νται! Χρειά­ζε­ται υπομονή και αφο­σί­ωση σε αυτό που κάνεις. Επίσης, πολύ σημα­ντική είναι και η επιρροή του προ­πο­νητή».

Μπορείς να ξεχω­ρί­σεις τη μεγα­λύ­τερη επι­τυ­χία και τη μεγα­λύ­τερη δυσκο­λία, που έχεις βιώσει μέχρι στιγμής σε αθλη­τικό επίπεδο;

«Η μεγα­λύ­τερή μου επι­τυ­χία θεωρώ πως είναι τα πανελ­λή­νια μετάλ­λια που έχω κατα­κτή­σει καθώς και η συμ­με­τοχή μου στα κλι­μά­κια της εθνικής ομάδας, όταν ήμουν 14 ετών. Επίσης, αλη­σμό­νητη ήταν και η συμ­με­τοχή στα Island Games 2015, όπου στην ηλικία των 14 ετών έφτασα μέχρι τον τελικό και αντι­με­τώ­πισα αθλητές μεγα­λύ­τε­ρης ηλικίας. Στο τέλος μάλιστα, μου επέ­τρε­ψαν να εκπρο­σω­πήσω την ελλη­νική απο­στολή, κρα­τώ­ντας την ελλη­νική σημαία. Μονα­δική εμπει­ρία!

Η δυσκο­λό­τερη στιγμή μου ήταν ένας σοβαρός τραυ­μα­τι­σμός στο γόνατο, όταν φοι­τούσα στη Γ’ Γυμνα­σίου. Έμεινα εκτός αγω­νι­στι­κών χώρων περίπου 6 μήνες και γι’ αυτό έχασα τους αγώνες εκείνης της σεζόν. Το δυσκο­λό­τερο πράγμα σε έναν τραυ­μα­τι­σμό, ειδικά σε τέτοια ηλικία, είναι να έχεις υπομονή και αυτο­πει­θαρ­χία, για να τηρείς το χρο­νο­διά­γραμμα και τις οδηγίες των γιατρών και των φυσι­κο­θε­ρα­πευ­τών σου».

Ποια είναι η συνταγή της επι­τυ­χίας κατά τη γνώμη σου;

«Δεν υπάρχει κάποια «μαγική» συνταγή για την επι­τυ­χία. Το σημα­ντι­κό­τερο είναι να σου αρέσει αυτό που κάνεις, οτι­δή­ποτε κι αν είναι αυτό, και να προ­σπα­θείς με σκληρή δουλειά και πει­θαρ­χία να πετυ­χαί­νεις τους στόχους σου».

Ποιο πρόσωπο έχει υπάρξει το πρότυπό σου; Ποιες είναι οι φιλο­δο­ξίες και τα όνειρά σου για το μέλλον;

«Από την ηλικία των 8 ετών έχω ως πρότυπο τον προ­πο­νητή μου. Έκτοτε, αυτό που επιθυμώ είναι να ασχο­ληθώ με τη Φυσική Αγωγή και συγκε­κρι­μένα με την προ­πο­νη­τική στο άθλημα της κολύμ­βη­σης. Αισθά­νο­μαι τυχερή κατά κάποιον τρόπο, γιατί πολλά παιδιά στην ηλικία μου δεν έχουν κατα­λή­ξει ακόμα στο τι τους αρέσει, ώστε να ασχο­λη­θούν με αυτό σε μεγα­λύ­τερη ηλικία».

Τι θα συμ­βού­λευες ένα παιδί μικρό­τε­ρης ηλικίας, που ξεκι­νάει τώρα την ενα­σχό­ληση με κάποιο άθλημα και ονει­ρεύ­ε­ται δια­κρί­σεις;

«Θα τον συμ­βού­λευα να επι­λέ­ξει μόνος του, δίχως πίεση και επιρ­ροές τρίτων, το άθλημα που του αρέσει. Αν του αρέσει πραγ­μα­τικά, θα αφο­σιω­θεί σε αυτό και με πει­θαρ­χη­μένη προ­πό­νηση θα πετύχει και δια­κρί­σεις. Θα είναι λάθος αν σκέ­φτε­ται από μικρή ηλικία μόνο τα μετάλ­λια, διότι τότε ο αθλη­τι­σμός θα του γίνει αυτο­σκο­πός και θα τον αντι­με­τω­πί­ζει με χρη­σι­μο­θη­ρική διάθεση. Επίσης, καλό είναι να μην επη­ρε­ά­ζε­ται από τον «λαμπερό» τρόπο ζωής και κυρίως την προβολή επώ­νυ­μων αθλητών, γιατί περισ­σό­τερο θα απο­προ­σα­να­το­λι­στεί από τον στόχο του παρά θα τον πετύχει».

Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας, πώς φαντά­ζε­σαι τη ζωή σου σε 10-15 χρόνια από τώρα;

«Μακάρι να έχω πετύχει τον στόχο μου, να έχω πτυχίο ΤΕΦΑΑ και να είμαι προ­πο­νή­τρια κολύμ­βη­σης. Το όνειρό μου είναι να προπονώ μικρά παιδιά και να τα διδάσκω ό,τι μου έχει μάθει η εμπει­ρία μου, ώστε να τα δω να μεγα­λώ­νουν και να εξε­λίσ­σο­νται σε ολο­κλη­ρω­μέ­νους ανθρώ­πους. Δεν υπάρχει ωραιό­τερο συναί­σθημα από το να ξέρεις ότι έχεις επη­ρε­ά­σει θετικά ένα μικρό παιδί και έχεις συμ­βάλ­λει έστω και λίγο στη δια­μόρ­φωση του χαρα­κτήρα του».

Η Διεύ­θυνση και οι εκπαι­δευ­τι­κοί των Εκπαι­δευ­τη­ρίων «ΡΟΔΙΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ» συγ­χαί­ρουν θερμά τη μαθή­τριά τους Ραφα­έλλα Πεστλίκη για τις σημα­ντι­κές δια­κρί­σεις της όλα αυτά τα χρόνια, της εύχο­νται πάντα επι­τυ­χίες και να έχει υγεία, ώστε να συνε­χί­ζει να κάνει αυτό που αγαπάει.