Φιόρι Ντουρμισάι: «Ευχαριστώ τον Τάσο Βογιατζόγλου και τον προπονητή Γιάννη Κουμέντο»

Ο επι­θε­τι­κό του Πα­νιω­νί­ου Φιόρι Ντουρ­μι­σάι έδωσε συ­νέ­ντευ­ξη της αθλη­τι­κή ιστο­σε­λί­δα gazzetta. gr μι­λώ­ντας για την ζωή του και την αθλη­τι­κή του κα­ριέ­ρα, η οποία ξε­κί­νη­σε από το νησί μας.

Ανα­λυ­τι­κά τα απο­σπά­σμα­τα της συ­νέ­ντευ­ξης στα οποία ανα­φέ­ρε­ται στην Ρόδο:

Αντι­με­τώ­πι­σες ρα­τσι­σμό στα παι­δι­κά σου χρό­νια; Ποια πε­ρι­στα­τι­κά σε έχουν ση­μα­δέ­ψει πε­ρισ­σό­τε­ρο;

«Θυ­μά­μαι ότι όταν πρω­το­ήλ­θα­με στη Ρόδο, τότε ήταν πολύ εντο­νό­τε­ρος ο ρα­τσι­σμός με τους Αλ­βα­νούς. Τώρα στρέ­φε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο προς αν­θρώ­πους από άλλες χώρες. Θυ­μά­μαι όταν προ­σπα­θού­σα­με να νοι­κιά­σου­με ένα σπίτι, ο πα­τέ­ρας μου έπαιρ­νε τη­λέ­φω­να και έλεγε ότι εν­δια­φέ­ρε­ται. Από το σπα­στά ελ­λη­νι­κά κα­τα­λά­βαι­ναν ότι εί­μα­στε Αλ­βα­νοί και ρω­τού­σαν από που είναι, έλεγε από Αλ­βα­νία και απα­ντού­σαν ότι δεν το νοι­κιά­ζουν το σπίτι. Όταν πρω­το­ήλ­θα­με μέ­να­με στη θεία μου, σε ένα σπίτι 60 τε­τρα­γω­νι­κών 9 άτομα μέχρι να βρού­με δικό μας σπίτι. Περ­νού­σε ο και­ρός και ο πα­τέ­ρας μου δεν έβρι­σκε. Πήρε σε κά­ποια στιγ­μή έναν τη­λέ­φω­νο, για σπίτι 27 τε­τρα­γω­νι­κών με την τουα­λέ­τα έξω. Επει­δή δεν εί­χα­με χρή­μα­τα, ανα­γκά­στη­κε να πει ότι ήμα­σταν τέσ­σε­ρα άτομα για να μην ζη­τή­σουν πε­ρισ­σό­τε­ρα από το ενοί­κιο. Και κάθε φορά που ερ­χό­ταν o ιδιο­κτή­της να ει­σπρά­ξει το ενοί­κιο, ο αδερ­φός μου κρυ­βό­ταν. Για να μην κα­τα­λά­βει ότι εί­μα­στε πέντε άτομα και πάρει πα­ρα­πά­νω λεφτά. Εγώ δεν το έβλε­πα βέ­βαια μι­κρός ως ρα­τσι­σμό όλο αυτό».

Πόσο σε βο­ή­θη­σε το πο­δό­σφαι­ρο να προ­σαρ­μο­στείς ως με­τα­νά­στης σε μια ξένη χώρα;

«Στο σχο­λείο δεν με έκα­ναν παρέα στην αρχή. Ξέ­ρεις πώς με έκα­ναν παρέα; Όταν πή­γαι­να και έπαι­ζα μπάλα. Το πο­δό­σφαι­ρο ενώ­νει, όπως άλ­λω­στε όλα τα αθλή­μα­τα. Επει­δή έπαι­ζα με κα­λού­σαν, δεν κα­τα­λά­βαι­να στην αρχή τι μου έλε­γαν, διά­βα­ζα τη γλώσ­σα του σώ­μα­τος και πή­γαι­να να παίξω. Έτσι σιγά-σιγά, μέσω του πο­δο­σφαί­ρου μπήκα στο κλίμα. Στην αρχή, επει­δή είχα ξε­κι­νή­σει παι­δι­κό σταθ­μό στην Αλ­βα­νία και όταν έφυγε δεν μπο­ρού­σα να πάω σχο­λείο, πήγα σε ένα πάρκο και ήταν κά­ποια παι­διά. Και έτσι, παί­ζο­ντας μπάλα έμαθα τα πρώτα μου ελ­λη­νι­κά. Έτσι έκανα και τους πρώ­τους μου φί­λους».

Έχεις σκε­φτεί ποτέ να πα­ρα­τή­σεις τη μπάλα και να ασχο­λη­θείς με κάτι άλλο;

«Ναι, πάνω από 5 φορές. Να στα­μα­τή­σω και να γυ­ρί­σω πίσω στη Ρόδο. Επει­δή η οι­κο­γέ­νειά μου είναι φτωχή, ακόμα και τώρα. Είχα πει στον αδερ­φό μου όταν ήμουν στην Κ-20 να μου βρει δου­λειά. Έβλε­πα τους γο­νείς μου και δεν μου αρέ­σει να ζητώ λεφτά, είχα πάει και μόνος μου να βρω δου­λειά. Επει­δή όμως ο αδερ­φός μου είναι σαν πα­τέ­ρας μου, είχε πει πως “ό,τι και να γίνει, δεν θα φύ­γεις από το πο­δό­σφαι­ρο”. Θα βρού­με την άκρη, θέλω να είσαι αφο­σιω­μέ­νος σε αυτό. Και ήταν συ­νέ­χεια από πίσω μου, ποτέ δεν με άφησε να πάω να κάνω κάτι άλλο. Δεν μου άρεσε όμως να παίρ­νω λεφτά από τους γο­νείς μου».

Σε ποιον άν­θρω­πο θα ήθε­λες να πεις ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ που σε βο­ή­θη­σε στην κα­ριέ­ρα σου;

«Αυ­τούς που θα ήθελα να ευ­χα­ρι­στή­σω πε­ρισ­σό­τε­ρο είναι οι άν­θρω­ποι από τη Ρόδο που με βο­ή­θη­σαν. Ήμουν σε μια ομάδα που δεν έδι­νες λεφτά. Όλοι Αλ­βα­νοί ή Ρομά ή κα­νέ­νας-δυο Έλ­λη­νες που ήταν από φτω­χές οι­κο­γέ­νειες. Θα ήθελα να ευ­χα­ρι­στή­σω τον πρό­ε­δρο Τάσο Βο­για­τζό­γλου και τον προ­πο­νη­τή Γιάν­νη Κου­μέ­ντο. Τον Δη­μή­τρη Τε­ρε­ζό­που­λο που με έκανε επαγ­γελ­μα­τία και φυ­σι­κά το με­γα­λύ­τε­ρο “ευ­χα­ρι­στώ” στην οι­κο­γέ­νειά μου, γιατί χωρίς αυ­τούς δεν θα βρι­σκό­μουν εδώ… Σέ­βο­μαι όλους τους αν­θρώ­πους που ήταν εκεί, γιατί είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο με βο­ή­θη­σαν»