Μητροπολίτης Ρόδου κ. Κύριλλος: «Το Πάσχα είναι μια πρόσκληση προς συμφιλίωση του ανθρώπου με τον Θεό και με τον συνάνθρωπό του»

Για το κλίμα των ημε­ρών και το βα­θύ­τε­ρο μή­νυ­μα της Με­γά­λης Εβδο­μά­δας για τον σύγ­χρο­νο άν­θρω­πο και πώς μπο­ρεί, το Πάσχα να λει­τουρ­γή­σει ως αφε­τη­ρία εσω­τε­ρι­κής ανα­γέν­νη­σης, τη συγ­χώ­ρε­ση και την αγάπη στο μή­νυ­μα της Ανα­στά­σε­ως, το Άγιο Φως και την κα­τα­νυ­κτι­κό­τη­τα στους Ιε­ρούς Ναούς της Ορ­θο­δο­ξί­ας, οδεύ­ο­ντας προς την Ανά­στα­ση του Ιησού Χρι­στού, μί­λη­σε στον Real Voice 99.5 και στη Να­τά­σα Πα­μπρή, ο Σε­βα­σμιώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Ρόδου κ.κ. Κύ­ριλ­λος.

«Ο σκο­πός στο βα­θύ­τε­ρο νόημα είναι να απο­τε­λέ­σει την αφε­τη­ρία μιας ανα­γέν­νη­σης, να είναι ένα και­νούρ­γιο ξε­κί­νη­μα. Άλ­λω­στε και η λέξη Πάσχα ση­μαί­νει έξο­δος κι εορ­τά­ζο­ντας το Πάσχα στο σή­με­ρα -δεν ανα­πο­λού­με απλώς έναν ιστο­ρι­κό γε­γο­νός που έγινε πριν από τόσες χι­λιά­δες χρό­νια- αλλά εορ­τά­ζου­με για να κά­νου­με και στη ζωή μας αυτή την έξοδο από την αμαρ­τία και της οποιασ­δή­πο­τε κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας στον χώρο της ελευ­θε­ρί­ας, όπως λέμε στη θε­ο­λο­γία, των τέ­κνων του Θεού. Αυτό είναι ου­σια­στι­κά το μή­νυ­μα της Ανα­στά­σε­ως και αν λά­βου­με υπόψη τη γε­νι­κό­τε­ρη σή­με­ρα γε­ω­πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση με τους πο­λέ­μους, το μίσος και τον φόβο που αυτοί επι­φέ­ρουν και όλα τα συ­να­φή κακά, πρέ­πει να θυ­μη­θού­με τούτο, ότι ο Χρι­στός ήρθε, σαρ­κώ­θη­κε, ο Θεός έγινε άν­θρω­πος, σταυ­ρώ­θη­κε, ετά­φη­κε, ανα­στή­θη­κε και συμ­φι­λί­ω­σε τον Θεό με τον άν­θρω­πο και τον κόσμο όλο με τον Θεό. Δη­λα­δή, τον ανέ­στη­σε από την πτώση του και ου­σια­στι­κά μας καλεί να συμ­φι­λιω­θού­με κι εμείς.

Είναι μια πρό­σκλη­ση προς τη συμ­φι­λί­ω­ση τε­λι­κά. Και αυτό το εκ­φρά­ζει και το δο­ξα­στι­κό του όρ­θρου της Ανα­στά­σε­ως που λέει ότι είναι η μέρα της Ανα­στά­σε­ως να γιορ­τά­σου­με, αλλά δεν μένει εκεί στο να γιορ­τά­σου­με απλώς, λέει και αλ­λή­λους πα­ρε­πτυ­ξό­με­θα. Δη­λα­δή, να αγκα­λιά­σου­με ο ένας τον άλλο και να πούμε και σε αυ­τούς που μας μι­σούν, που μας πε­ρι­φρο­νούν, που μας τα­λαι­πω­ρούν, οτι­δή­πο­τε συμ­βαί­νει, να τους πούμε ότι συγ­χω­ρού­με. Συγ­χω­ρού­με και προ­χω­ρού­με. Δη­λα­δή, το Πάσχα ου­σια­στι­κά είναι μια πρό­σκλη­ση προς συμ­φι­λί­ω­ση του αν­θρώ­που με τον Θεό και με τον συ­νάν­θρω­πό του. Να το πούμε και δια­φο­ρε­τι­κά, μια δια­δι­κα­σία επα­να­συμ­φι­λί­ω­σης», όπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ανέ­φε­ρε ο ποι­με­νάρ­χης μας.

Οι προ­κλή­σεις

Ως προς τις με­γα­λύ­τε­ρες προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζει σή­με­ρα η Εκ­κλη­σία μας, στην προ­σέγ­γι­ση των πι­στών, ο Μη­τρο­πο­λί­της Ρόδου ανέ­φε­ρε ότι «είναι με­γά­λες, γιατί και οι συν­θή­κες ζωής που ζούμε και οι γε­νι­κό­τε­ρες συν­θή­κες είναι πάρα πολύ δια­φο­ρε­τι­κές από την πε­ρί­ο­δο εκεί­νη της γε­ωρ­γι­κής οι­κο­νο­μί­ας, να το πούμε έτσι, που δια­μόρ­φω­σε το πλαί­σιο των Ακο­λου­θιών της Εκ­κλη­σί­ας μας και ούτω κα­θε­ξής. Είναι πολ­λές οι προ­κλή­σεις. Απ’ την άλλη μεριά έχου­με κι έναν κόσμο ο οποί­ος είναι πάρα πολύ απα­σχο­λη­μέ­νος, έναν κόσμο ο οποί­ος τρέ­χει, έναν κόσμο ο οποί­ος λαμ­βά­νει τόσα πολλά μη­νύ­μα­τα που δεν είναι πλέον σε θέση να τα επε­ξερ­γα­στεί. Άν­θρω­ποι οι οποί­οι, η όλη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μέσα στην οποία ζουν δεν τους αφή­νει να σκε­φτούν. Αυτό νο­μί­ζω σή­με­ρα είναι η με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση, ώστε ο άν­θρω­πος τε­λι­κά να επα­νέλ­θει στον εαυτό του, να μπο­ρέ­σει να συ­νο­μι­λή­σει με τον εαυτό του, να φύγει από τα δε­δο­μέ­να και τα τε­τριμ­μέ­να της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, να έχει συ­νεί­δη­ση, ου­σια­στι­κά να λει­τουρ­γεί η συ­νεί­δη­σή του. Αυτές τις ημέ­ρες ψάλ­λου­με το τρο­πά­ρι, Ιδού ο Νυμ­φί­ος έρ­χε­ται εν μέσω της νυ­χτός. Τε­λι­κά αυτό είναι μια πρό­σκλη­ση, γιατί; Για να είναι η συ­νεί­δη­σή μας γρη­γο­ρού­σα, να εί­μα­στε ξύ­πνιοι τε­λι­κά και να μπο­ρού­με να αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε και τα μη­νύ­μα­τα που εκ­πέ­μπει η κοι­νω­νία του σή­με­ρα και από την άλλη να μην συμ­βι­βα­ζό­μα­στε τε­λι­κά με μια πεζή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και να προ­σλαμ­βά­νου­με ακρί­τως ό,τι τε­λι­κά μας δί­νουν.

Αυτό νο­μί­ζω είναι η πρό­κλη­ση. Και βε­βαί­ως οι συν­θή­κες ζωής ρυθ­μί­ζουν και δεν πρέ­πει να το ξε­χνού­με και έχου­με και από­λυ­τη κα­τα­νό­η­ση σε αυτό, και τη συμ­με­το­χή των αν­θρώ­πων μας στην Εκ­κλη­σία. Ο λαός μας δεν έχει απο­μα­κρυν­θεί από την Εκ­κλη­σία, απλώς έχει μάθει σε συ­γκε­κρι­μέ­νες συ­μπε­ρι­φο­ρές όσον αφορά στη συμ­με­το­χή του και βε­βαί­ως εμείς αυτό που προ­σκα­λού­με πά­ντο­τε είναι οι άν­θρω­ποι και αυτό λέω συ­νή­θως στην πε­ρί­ο­δο που ήρθα σε επαφή με πολλά παι­διά από τα σχο­λεία, σε διά­φο­ρες ευ­και­ρί­ες, αυτό τους έλεγα ότι τε­λι­κά γνω­ρί­ζου­με ότι πραγ­μα­τι­κά αγα­πά­με.

Και στο θέμα της πί­στης μας είναι ότι για να την αγα­πή­σου­με πραγ­μα­τι­κά, για να συμ­με­τέ­χου­με αλη­θι­νά θα πρέ­πει να την γνω­ρί­σου­με πρω­τί­στως και κυ­ρί­ως, να μά­θου­με τι είναι αυτό, τι είναι η πίστη μας, τι είναι η πα­ρά­δο­σή μας. Και είναι νο­μί­ζω ου­σια­στι­κά και για εμάς που ζούμε σε ένα ιδιαί­τε­ρο πε­ρι­βάλ­λον όπως είναι η Ρόδος και λέω ιδιαί­τε­ρο πε­ρι­βάλ­λον λόγω του του­ρι­σμού, λόγω του ότι πλέον έχου­με και ένα πολύ με­γά­λο αριθ­μό πλη­θυ­σμού ο οποί­ος δεν είναι ντό­πιοι, αυτό νο­μί­ζω είναι ου­σια­στι­κό στο να μπο­ρού­με να μα­θαί­νου­με, να προ­χω­ρού­με και με αυτόν τον τρόπο δη­μιουρ­γού­με και κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή, γιατί η κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή δεν προ­κα­λεί­ται μόνο από εξω­τε­ρι­κούς πα­ρά­γο­ντες.

Δη­λα­δή, ας πούμε, να βοη­θή­σου­με πχ αυ­τούς που έχουν ανά­γκη, συμ­βάλ­λου­με στην κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή. Ναι, συμ­βάλ­λου­με στην κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή, αλλά για να θε­με­λιώ­σου­με και να οι­κο­δο­μή­σου­με αλη­θι­νή κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή πρέ­πει να υπάρ­χουν και άλλοι πα­ρά­γο­ντες που η πίστη μας, η πα­ρά­δο­σή μας, τα έθιμά μας, η ιδιο­συ­γκρα­σία μας, αυτά λει­τουρ­γούν κα­τα­λυ­τι­κά και αυτά τε­λι­κά δη­μιουρ­γούν εξω­τε­ρι­κά σχή­μα­τα τα οποία σε βάθος χρό­νου δεν ξέρω κατά πόσο μπο­ρούν να επι­βιώ­σουν», ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο Σε­βα­σμιώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της.

Το Άγιο Φως

Για το Άγιο Φως που κάθε χρόνο συ­γκε­ντρώ­νει το εν­δια­φέ­ρον και τι απα­ντά ο ίδιος σε όσους το αμ­φι­σβη­τούν, σε αυτό τον σκε­πτι­κι­σμό, τό­νι­σε τα εξής: «η τε­λε­τή όπως λέ­γε­ται στην εκ­κλη­σια­στι­κή γλώσ­σα της αφής του Αγίου Φωτός γί­νε­ται κάθε χρόνο στον τάφο του Χρι­στού. Είναι μία τε­λε­τή η οποία τε­λε­σιουρ­γεί­ται και από τους πρώ­τους χρι­στια­νι­κούς χρό­νους. Είναι άμεσα συν­δε­δε­μέ­νο και με την πίστη και με την πα­ρά­δο­σή μας. Και νο­μί­ζω ότι όλες αυτές οι συ­ζη­τή­σεις δεν έχουν νο­μί­ζω κα­νέ­να σκοπό. Πη­γά­ζουν από ιδε­ο­λο­γί­ες και τα σχε­τι­κά. Νο­μί­ζω ότι δεν χρειά­ζο­νται γιατί έχουν να κά­νουν τε­λι­κά με την πίστη του λαού και τε­λι­κά ποιο είναι το απο­τέ­λε­σμα το θε­τι­κό που βγαί­νει από όλες αυτές οι συ­ζη­τή­σεις και τις αμ­φι­σβη­τή­σεις, πως τυχόν μπο­ρούν “αν ανά­βε­ται με ανα­πτή­ρα ή αν βγαί­νει από τον τάφο”. Η πίστη μας τι λέγει. Και ξέ­ρε­τε και οι πα­ρα­δό­σεις είναι δια­χρο­νι­κές και οι πα­ρα­δό­σεις να ξέ­ρε­τε πάντα έχουν αλή­θειες μέσα. Ένα ψέμα δεν μπο­ρεί να δια­τη­ρη­θεί επί τόσες χι­λιά­δες χρό­νια και μά­λι­στα όταν έχεις αν­θρώ­πους που σε αμ­φι­σβη­τούν που είναι αλ­λό­δο­ξοι, Κα­θο­λι­κοί, Κό­πτες, Αρ­μέ­νιοι, Μα­ρο­νί­τες, Συ­ριά­νοι κτλ. Δη­λα­δή όλοι αυτοί αν μπο­ρού­σαν να θέ­σουν αυτή την αμ­φι­σβή­τη­ση δεν θα το είχαν κάνει, δεν θα το είχαν χρη­σι­μο­ποι­ή­σει», ση­μεί­ω­σε κα­τα­λή­γο­ντας ο Μη­τρο­πο­λί­της Ρόδου.