Πολυετείς καθείρξεις σε πέντε μέλη κυκλώματος διακίνησης μεταναστών

Ποινή κάθειρ­ξης 381 ετών και 6 μηνών (εκτιτέα τα 20) και χρη­μα­τική ποινή ύψους 386.500 ευρώ επέβαλε το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των σε έναν 50χρονο Λιβα­νέζο και ποινή κάθειρ­ξης 381 ετών και 6 μηνών (εκτιτέα τα 8) στους συγκα­τη­γο­ρού­με­νούς του, μέλη εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης δια­κί­νη­σης μετα­να­στών και συγκε­κρι­μένα σε δύο Λιβα­νέ­ζους ηλικίας 34 και 28 ετών και σε δύο Σύρους ηλικίας 39 και 29 ετών.

Κρί­θη­καν συγκε­κρι­μένα ένοχοι για το ό,τι κατά το χρονικό διά­στημα από τις αρχές Οκτω­βρίου του 2021 και μέχρι την σύλληψη τους, την 29η Οκτω­βρίου 2021, ενερ­γώ­ντας με πρόθεση συγκρό­τη­σαν επι­χει­ρη­σιακά δομη­μένη και με διαρκή εγκλη­μα­τική δράση οργά­νωση που επε­δί­ωκε την παρά­νομη μετα­φορά από το εξω­τε­ρικό στην Ελλάδα πολιτών τρίτων χωρών που δεν είχαν δικαί­ωμα εισόδου στο ελλη­νικό έδαφος, με σκοπό την περαι­τέρω προ­ώ­θησή τους σε κράτη-μέλη της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης εκ κερ­δο­σκο­πίας και κατά συρροή.

Ο πρώτος στη θαλάσ­σια περιοχή από την Τουρκία έως την Κω, την 29η Οκτω­βρίου 2021, ενεργών ως κυβερ­νή­της πλοίου, με όνομα «VATHA» μετέ­φερε από τα παράλια της Σμύρνης της Τουρ­κίας στην Ελλάδα 377 πολίτες τρίτων χωρών, που δεν είχαν δικαί­ωμα εισόδου στο ελλη­νικό έδαφος, με σκοπό την προ­ώ­θησή τους στην Ιταλία και σε άλλα κράτη-μέλη της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης εκ κερ­δο­σκο­πίας, αφού άπαντες οι κατη­γο­ρού­με­νοι και τα υπό­λοιπα μέλη της οργά­νω­σης έλαβαν αμοιβή από έκαστο μετα­φε­ρό­μενο πρόσωπο, κυμαι­νό­μενη από 5.000 έως 12.000 ευρώ.

Από τη μετα­φορά αυτή προ­έ­κυψε κίν­δυ­νος για ανθρώ­πους, ήτοι για τους μετα­φε­ρό­με­νους παρά­τυ­πους μετα­νά­στες, καθώς τα εσω­τε­ρικά τοι­χώ­ματα και το εσω­τε­ρικό του κύτους είχαν υποστεί σημα­ντική φθορά-διάβρωση, με συνέ­πεια η ναυ­σι­πλοΐα του να είναι επι­σφα­λής σύμφωνα με τις εθνικές και διε­θνείς δια­τά­ξεις ασφα­λούς αξιο­πλο­ΐας εμπο­ρι­κών πλοίων, ο χώρος στον οποίο είχαν τοπο­θε­τη­θεί οι ως άνω μετα­φε­ρό­με­νοι – πολίτες τρίτων χωρών ήταν τα αμπάρια – χώροι απο­θή­κευ­σης του φορτίου του πλοίου, (ήτοι πετρέ­λαιο, ή παρά­γωγα πετρε­λαίου, βενζίνη κ.α.) που χρη­σι­μο­ποιείτο για μετα­φορά υγρών καυ­σί­μων και ο οποίος (χώρος) ήταν απο­πνι­κτι­κός, αφού επι­κρα­τούσε έντονη δυσο­σμία, λόγω των “σεντι­νό­νε­ρων”, δηλ. του θαλασ­σι­νού νερού που ήταν ανα­με­μιγ­μένο με πετρε­λαιοειδή κατά­λοιπα σε συν­δυα­σμό με την πληθώρα των απορ­ρι­μά­των που υπήρχαν στον εν λόγω χώρο και εν γένει των ανύ­παρ­κτων συν­θη­κών υγιει­νής, η δε ροή του καθαρού αέρα ήταν πολύ περιο­ρι­σμένη.

Επι­πλέον στα τοι­χώ­ματα των αμπα­ριών υπήρχαν νωπά κατά­λοιπα πετρε­λαιοει­δούς φορτίου, πιθανόν crude oil (αργό πετρέ­λαιο) σε πισ­σοειδή μορφή. Λόγω της περιε­κτι­κό­τη­τας των κατα­λοί­πων σε θείο και άλλα βλαβερά χημικά συστα­τικά, η παρα­τε­τα­μένη παρα­μονή στον χώρο μπο­ρούσε να προ­κα­λέ­σει στους ανωτέρω ανα­πνευ­στικά και δερ­μα­το­λο­γικά προ­βλή­ματα στους παρά­τυ­πους μετα­νά­στες, έως και καρ­κι­νο­γέ­νεση.

Ακόμη είχαν γίνει στην κατα­σκευή του πλοίου παρεμ­βά­σεις (διά­νοιξη πορτών), οι οποίες όμως ήταν απα­γο­ρευ­τι­κές για την αξιο­πλοΐα του συγκε­κρι­μέ­νου πλοίου, καθώς καθι­στού­σαν πολύ πιθανή τη μετα­τό­πιση του φορτίου (ήτοι των μετα­φε­ρό­με­νων μετα­να­στών), με απο­τέ­λε­σμα να επη­ρε­ά­ζε­ται η ευστά­θεια του πλοίου με κίνδυνο τη βύθισή του.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής τους παρέ­στη­σαν οι κ.κ. Ιωάννης Κοκ­κι­νο­γέ­νης, Σπύρος Σαλα­μα­στρά­κης, Πόπη Οικο­νό­μου και Κώστας Αβδελ­λής.