Tέλενδος και Aρκιοί: Aγώνας για να μην σιγήσουν οι μαθητικές φωνές σε σχολεία “ξεχασμένα”

Στα μικρά νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, στις κου­κί­δες που είναι διά­σπαρ­τες στο Αιγαίο, ζουν μικροί ήρωες της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, που προ­σπα­θούν, κόντρα στις αντι­ξο­ό­τη­τες, όχι μόνο να μην λυγί­σουν αλλά να κατα­φέ­ρουν το ακα­τόρ­θωτο· να στρέψει το κράτος το βλέμμα του στις ανάγκες τους.

Κάθε νησί της Δωδε­κα­νή­σου έχει το δικό του χρώμα, τη δική του ομορφιά αλλά και τις δικές του ανάγκες. Η μάχη με τις δυσκο­λίες της καθη­με­ρι­νό­τη­τας είναι σχεδόν πάντα χαμένη, αφού οι χαο­τι­κές γρα­φειο­κρα­τι­κές δυσκο­λίες καθι­στούν δυσε­πί­λυτα ζητή­ματα που για την ηπει­ρω­τική Ελλάδα είναι από χρόνια λυμένα…

Στην Τέλενδο των 90 κατοί­κων και στους Αρκιούς των 35 κατοί­κων, λει­τουρ­γούν δύο δημο­τικά σχολεία. Στην Τέλενδο, στη διάρ­κεια του χειμώνα υπάρχει μόνο ένας μαθητής του δημο­τι­κού, ο Μανώλης και στους Αρκιούς ο Χρήστος.

Τα κτήρια που στε­γά­ζο­νται τα όνειρα των δύο μαθητών όπου δομούν τις βάσεις τους για ένα καλύ­τερο αύριο και στα δύο ακρι­τικά νησιά, είναι από χρόνια εγκα­τα­λειμ­μένα. Μικρο­πα­ρεμ­βά­σεις, μπα­λώ­ματα, απο­σπα­σμα­τι­κές εργα­σίες σε κτήρια που μπάζουν νερό και κρύο είναι ενδει­κτικά μιας παγιω­μέ­νης από χρόνια κατά­στα­σης. Οσα δεν «βλέπει» το μάτι της πολι­τείας, παρα­μέ­νουν ξεχα­σμένα μέχρι να βρεθεί εκείνος ο ονει­ρο­πό­λος… πει­σμα­τά­ρης που δεν θα το βάλει εύκολα κάτω…

Στην περί­πτωση των Αρκιών, το νησί ευτύ­χησε να αγα­πη­θεί από την δασκάλα κ. Μαρία Τσια­λέρα, που έχει ξεκι­νή­σει έναν τιτάνιο αγώνα για να παρα­μεί­νει το σχολείο ανοιχτό και να γνω­ρί­σει το νησί την ανά­πτυξη που του αξίζει.

Πριν από πέντε χρόνια, το έκανε πράξη αλλά­ζο­ντας την καθη­με­ρι­νό­τητά της, ξεκι­νώ­ντας μια νέα ζωή στο νησί των 35 κατοί­κων και δίνο­ντας όλη της την προσοχή, την αγάπη και την φρο­ντίδα στον μονα­δικό μαθητή, τον Χρήστο, τον οποίο έχει σαν παιδί της.

Σε αυτό τον βράχο του Αιγαίου, τιμώ­ντας στο ακέραιο το λει­τούρ­γημα του εκπαι­δευ­τι­κού, η Μαρία Τσια­λέρα, η οποία έχει τιμηθεί από την Ακα­δη­μία Αθηνών «για την αφο­σί­ωση και τη συνέ­πεια με την οποία εκτελεί τα καθή­κο­ντά της», είναι βέβαιον πως άλλαξε την πορεία της ζωής του μικρού Χρήστου ανοί­γο­ντάς του νέους ορί­ζο­ντες αλλά και των κατοί­κων του νησιού.

Με κατα­γωγή από την Τούμπα της Θεσ­σα­λο­νί­κης, αγάπησε το νησί και τους κατοί­κους του, αφο­σιώ­θηκε στον μικρό Χρήστο και πλέον έχει βάλει σκοπό να γίνει η φωνή των κατοί­κων του ακρι­τι­κού νησιού.

Η στήριξη του περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργου Χατζη­μάρ­κου στον μικρό μαθητή και στο έργο της δασκά­λας του, στάθηκε η αφορμή για να γίνει γνωστό το τι ακριβώς συμ­βαί­νει σε αυτή την κουκίδα του Αιγαίου, προ­σελ­κύ­ο­ντας όχι μόνο επι­σκέ­πτες αλλά και το ενδια­φέ­ρον πολλών φορέων και ιδιωτών.

Η ίδια έχει συμ­βά­λει τα μέγιστα στην ανά­δειξη των προ­βλη­μά­των του νησιού το οποίο αγάπησε και πασχί­ζει καθη­με­ρινά για να στη­ρί­ξει όχι μόνο τον μονα­δικό μαθητή της αλλά και τους 35 κατοί­κους του.

Χάρις στις προ­σπά­θειες και στις πιέσεις της, έγιναν εργα­σίες στο κτήριο που στε­γά­ζε­ται το σχολείο και το σπίτι της δασκά­λας. Όταν πήγε για πρώτη φορά, βρήκε ένα σχεδόν κατε­στραμ­μένο κτήριο το οποίο κατέρ­ρεε γι’ αυτό και πολλές φορές έκανε μαθή­ματα στην αυλή!

Η προ­σπά­θεια της δασκά­λας, να κρα­τη­θεί ζωντανό το δημο­τικό σχολείο, έχει πλέον λάβει πανευ­ρω­παϊ­κές δια­στά­σεις καθώς ο 12χρονος Χρήστος Καμπό­σος με την νέα σχολική χρονιά θα πρέπει να πάει στην Πάτμο για να φοι­τή­σει στο Γυμνά­σιο… Ο αγώνας της ηρωικής δασκά­λας, κ. Μαρίας Τσια­λέρα είναι καθη­με­ρι­νός και επι­κε­ντρώ­νε­ται στην προ­σπά­θεια να παρα­μεί­νει ανοιχτό το σχολείο του μικρού νησιού με τους λιγο­στούς κατοί­κους, διεκ­δι­κώ­ντας κίνητρα για να μετα­κο­μί­σουν στο νησί οικο­γέ­νειες με μικρά παιδιά, ώστε οι παι­δι­κές φωνές να μην σιγή­σουν στο μονα­δικό σχολείο του.

Στο μονο­θέ­σιο δημο­τικό σχολείο της Τελέν­δου, όπου τον χειμώνα είναι ένας μαθητής αλλά στις αρχές της σχολική περιό­δου και μετά το Πάσχα η παρέα μεγα­λώ­νει, καθώς όταν ανοίγει η σεζόν επι­στρέ­φουν οικο­γέ­νειες που ζουν στην Κάλυμνο, τα κτι­ριακά προ­βλή­ματα απο­τε­λούν επίσης ένα μεγάλο «αγκάθι».

Οι πρό­σφα­τες εργα­σίες ανα­καί­νι­σης, όπως καταγ­γέλ­θηκε στη «δ» δεν επαρ­κούν για να κατα­στή­σουν το κτήριο απο­λύ­τως λει­τουρ­γικό και δεν προ­σφέ­ρει στους μαθητές όλα όσα πρέπει να απο­λαμ­βά­νουν στη διάρ­κεια της σχο­λι­κής τους ζωής στο δημο­τικό.

Η δασκάλα Φωτεινή Τσακίρη, με κατα­γωγή από τον Αρχάγ­γελο της Ρόδου, κατα­βάλ­λει προ­σπά­θειες μαζί με τους κατοί­κους του νησιού, να ανα­δεί­ξουν τις ανάγκες του σχο­λείου ώστε το παλαιό κτήριο να ανα­και­νι­στεί για να μπορεί ο μονα­δι­κός μαθητής του σχο­λείου τον χειμώνα, και οι μαθητές που επι­στρέ­φουν μετά το Πάσχα, να απο­λαμ­βά­νουν τις ώρες του μαθή­μα­τος αλλά και τις ώρες του δια­λείμ­μα­τος. Το ίδιο έκανε και η προη­γού­μενη δασκάλα Δέσποινα Ανθου­λάκη και πριν η Ελένη Τάνου… Δασκά­λες που αγά­πη­σαν το νησί, τους κατοί­κους και ιδιαι­τέ­ρως τους μαθητές τους γι’ αυτό και υπη­ρέ­τη­σαν στην άγονη γραμμή παίρ­νο­ντας κάθε πρωί τη βαρ­κούλα από την Κάλυμνο για να πάνε να διδά­ξουν στο διπλανό νησί…

Το δημο­τικό σχολείο της Τελέν­δου δεν υστερεί μόνο σε υπο­δο­μές αλλά και σε εξο­πλι­σμό και είναι ίσως τα παιδιά των μικρών αυτών νησιών που χρειά­ζο­νται σύγ­χρονο και αξιό­πι­στο εξο­πλι­σμό για να μπορούν να καλύ­πτουν στην εκπαί­δευσή τους, όλα όσα στε­ρού­νται λόγω των γεω­γρα­φι­κών ιδιαι­τε­ρο­τή­των. Από εξω­σχο­λι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες μέχρι εκμά­θηση ξένων γλωσσών, όσα δηλαδή για άλλα παιδιά της ηλικίας τους είναι αυτο­νό­ητα.

Η βουή των μεγάλων αστικών κέντρων, «σκε­πά­ζει» τον αγώνα των μικρών ηρώων του Αιγαίου. Εκείνων που κρατούν ψηλά τη σημαία και ζωντανά τα νησιά. Είναι χρέος της πολι­τείας να κρα­τή­σει ανοιχτά τα σχολεία των δύο νησιών, να δια­σφα­λί­σει την λει­τουρ­γία τους και να παρέχει σε εκπαι­δευ­τι­κούς και μαθητές όλα όσα η γεω­γρα­φική από­σταση από τα μεγάλα κέντρα τους στερεί στην εκπαί­δευση.

Είναι χρέος να δικαιώ­σει των αγώνα των εκπαι­δευ­τι­κών και τις προ­σπά­θειες των μαθητών, να κρα­τή­σουν ζωντανό ένα κομμάτι της Ελλάδας στην άγονη γραμμή που αργο­πε­θαί­νει με ευθύνη της πολι­τείας…