ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

«Οι αγώνες για τη δημοκρατία, δεν σταματούν ποτέ»-Πανηγυρικός 7ης Μαρτίου από τον Δήμαρχο Ρόδου

news room 10 λεπτά ανάγνωση
Χατζηδιάκος

Σεβα­σμιώ­τατε, Θεο­φι­λέ­στατε, κύριε Υπουργέ, κύριοι βου­λευ­τές, κύριε Αρχηγέ του Γενικού Επι­τε­λείου Εθνικής Άμυνας, κύριε Περι­φε­ρειάρχη, , κύριε πρόξενε, κυρίες  κύριοι εκπρό­σω­ποι προ­ξε­νι­κών αρχών, κύριε πρόεδρε του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, κύριε Πρόεδρε του Ομίλου Βρα­κο­φό­ρων, κυρίες και κύριοι.

 

Η αναφορά στην ιστορία, με αφορμή των επε­τεια­κών εκδη­λώ­σεων,  δεν απο­τε­λεί μια απλή αφήγηση τετε­λε­σμέ­νων γεγο­νό­των, αλλά μια προ­σπά­θεια ανα­σκό­πη­σης του παρελ­θό­ντος  με στόχο την ερμη­νεία   του παρό­ντος και την πρό­βλεψη του μέλ­λο­ντος.                                             

Ο στόχος αυτός, αποκτά  ιδιαί­τερη βαρύ­τητα στη σύγ­χρονη ιστορία της Ευρω­παϊ­κής Ενο­ποί­η­σης και της ανα­ζή­τη­σης των κοινών στοι­χείων των κρατών που την απο­τε­λούν, ώστε να συμ­φι­λιω­θεί έκαστο με το παρελ­θόν του, χωρίς προ­κα­τα­λή­ψεις, ασπα­ζό­μενο ταυ­τό­χρονα τις κοινές ευρω­παϊ­κές αξίες και αρχές.

  Με βάση τα δεδο­μένα αυτά, η ιστο­ρική μνήμη αποκτά ιδιαί­τερη αξία για ένα ζήτημα, το Δωδε­κα­νη­σιακό, το οποίο απε­τέ­λεσε το τελευ­ταίο ιστορικό-πολιτικό γεγονός, που σφρά­γισε την σύγ­χρονη ιστορία της  Ελλάδας.

Το ιστο­ρικό χρονικό της περιό­δου αυτής, ξεκινά στις 29 Σεπτεμ­βρίου 1911.  Μία πολι­τική –  στρα­τιω­τική κίνηση, αλλάζει τον χάρτη της ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου.  Η Ιταλία κηρύτ­τει τον  πόλεμο κατά της Τουρ­κίας.

Τον Μάιο  του 1912  η Ιταλία, με τη σιωπηρή αποδοχή των Μεγάλων Δυνά­μεων,  κατα­λαμ­βά­νει τη Δωδε­κά­νησο υπό τύπον προ­σω­ρι­νό­τη­τας.  Από τις 16 Μαΐου του 1912  ολό­κληρο το νησί της Ρόδου, βρί­σκε­ται υπό ιταλική στρα­τιω­τική κατοχή, de jure bellico και η Ιστορία γυρίζει σελίδα.

Οι κάτοι­κοι των νησιών μας, υπό Οθω­μα­νική κατοχή από το 1522, προ­σβλέ­πουν στην Ιταλία ως απε­λευ­θε­ρω­τική δύναμη, την οποία βοηθούν να εξου­δε­τε­ρώ­σει τους λίγους τουρ­κι­κούς θύλακες του νησιού. Την πίστη αυτή των Δωδε­κα­νη­σίων για ελευ­θε­ρία ενί­σχυαν τα ιταλικά διαγ­γέλ­ματα και οι υπο­σχέ­σεις, που μιλού­σαν για καθε­στώς πλήρους αυτο­νο­μίας και αυτο­διά­θεσης.

Όμως, δεν θα αργούσε να απο­δει­χθεί περί­τρανα ότι οι Ιταλοί σκό­πευαν να κρα­τή­σουν με κάθε μέσο τα νησιά ως προ­γε­φύ­ρωμα για τις θέσεις τους, σε Μικρά Ασία και Β. Αφρική.

Οι Δωδε­κα­νή­σιοι  λόγιοι, αντι­λαμ­βά­νο­νται άμεσα τις Ιτα­λι­κές προ­θέ­σεις, Πρώτη άμεση κίνηση, ήταν η διε­νέρ­γεια στις 16 Ιουνίου 1912, στην Πάτμο, του Παν­δω­δε­κα­νη­σια­κού Συνε­δρίου, με την παρου­σία του Θεμι­στο­κλή Σοφούλη και του Ίωνα Δρα­γούμη, όπου  οι νησιώ­τες κηρύσ­σουν με ψήφισμα τους, τα νησιά ενιαία αυτό­νομη «Πολι­τεία του Αιγαίου» Το ψήφισμα αυτό προ­κα­λεί έντονη δυσα­ρέ­σκεια στο στρα­τηγό Αμέλιο, ο οποίος δεν δέχεται την Ελλη­νική αντι­προ­σω­πεία και  εντεί­νει τις αυστη­ρές προει­δο­ποι­ή­σεις του.

Στα Θεο­φά­νεια του 1913, έλαβαν χώρα νέες δια­μαρ­τυ­ρίες των Ροδίων, μπροστά στον Ιερό Ναό του Νεο­χω­ρίου Ρόδου, στη διάρ­κεια των οποίων η ιταλική διοί­κηση αντιδρά με βία. Βίαια επει­σό­δια έγιναν και στα χωριά του νησιού.

 Όλα αυτά ξεσή­κω­σαν τις συνει­δή­σεις στην Ευρώπη και το «Δωδε­κα­νη­σιακό» έγινε διεθνές ζήτημα. 

Από το 1915 με την είσοδο της Ιταλίας στον Α΄ Παγκό­σμιο πόλεμο, οι Δωδε­κα­νή­σιοι, βλέπουν τα εδάφη τους να μετα­τρέ­πο­νται σε de facto ιταλική πολε­μική κατοχή.

Με τη λήξη του πρώτου παγκό­σμιου πολέμου και με αφορμή τη δια­κή­ρυξη της Κοι­νω­νίας των Εθνών για το δόγμα περί αυτο­διά­θε­σης των λαών, οργα­νώ­θη­καν συλ­λα­λη­τή­ρια το Πάσχα του 1919. Στη δωδε­κα­νη­σιακή συλ­λο­γική μνήμη παρέ­μεινε ως «Το Αιμα­τηρό Πάσχα του 1919», γιατί στις ειρη­νι­κές εκδη­λώ­σεις των Δωδε­κα­νη­σίων, οι Ιταλοί αντέ­τα­ξαν τη βία, με απο­τέ­λε­σμα το θάνατο του Ιερέα Παπα­λουκά και της Ανθού­λας Ζερβού από το Παρα­δείσι της Ρόδου.  Σήμερα 100 χρόνια μετά τιμούμε με σεβασμό τη μνήμη τους.

Ταυ­τό­χρονα, οι Δωδε­κα­νή­σιοι της Αθήνας ανέ­θε­ταν σε αξιό­λο­γους Δωδε­κα­νή­σιους να παρου­σιά­σουν στη Διά­σκεψη Ειρήνης στο Παρίσι, τον Ιανουά­ριο του  1919, τα δίκαια αιτή­ματα τους. Ο Καλύ­μνιος γιατρός Σκεύος Ζερβός, στο υπό­μνημά του,  μεταξύ άλλων ανα­φέ­ρει «Εμείς οι Δωδε­κα­νή­σιοι, είμαστε ΄Ελληνες, ΄Ελληνες υπήρ­ξαμε από τότε, που η ελλη­νική φυλή έκανε την εμφά­νιση της στο κόσμο. Υπήρ­ξαμε ΄Ελληνες από τα χρόνια του Ομήρου, ΄Ελληνες ήμασταν,  όταν οι Μήδες και οι Πέρσες εξα­πέ­λυ­σαν την πολε­μική τους λαίλαπα στην Ευρώπη, ΄Ελληνες υπήρ­ξαμε ήδη από τα χρόνια του Περικλή. Εμείς οι Δωδε­κα­νή­σιοι ΄Ελληνες ήμασταν και υπό την ρωμαϊκή κυριαρ­χία και όταν ήμασταν κομμάτι της Βυζα­ντι­νής Αυτο­κρα­το­ρίας, αλλά και όταν μας κατέ­κτη­σαν οι Τούρκοι. ΄Ως ΄Ελληνες ανα­τρα­φή­καμε και ως ΄Ελληνες κερ­δί­σαμε την ελευ­θε­ρία μας.»

Δηλώ­νουμε λοιπόν, μπροστά στον Θεό και τους ανθρώ­πους, ότι προ­τι­μούμε να αφα­νι­στούμε μέχρι τον τελευ­ταίο από μας, παρά να ανε­χθούμε να ανα­σαί­νουμε εμείς, τα παιδιά και τα αδέλφια μας, τον αέρα σε μια Δωδε­κά­νησο που δεν θα σκέπει η γαλα­νό­λευκη σημαία της Ελλάδας.

 Στις 29 Ιουλίου 1919, ο Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος, αξιο­ποιεί σε διπλω­μα­τικό πεδίο την αντί­δραση του δωδε­κα­νη­σια­κού λαού, και υπο­γρά­φει  την  γνωστή υπό το όνομα Tittoni-Βενιζέλου συνθήκη, που παρα­χω­ρούσε τα μικρά νησιά στην Ελλάδα και την Ρόδο κατόπιν δημο­ψη­φί­σμα­τος, η οποία ανα­πτέ­ρωσε πρό­σκαιρα τις ελπίδες του δωδε­κα­νη­σια­κού λαού,

Το ίδιο ισχύει με την  Συνθήκη των Σεβρών, στις 10 Αυγού­στου 1920. Ο  λαός της Δωδε­κα­νή­σου πανη­γυ­ρί­ζει για μια ακόμη φορά και οι ελλη­νι­κές σημαίες υψώ­νο­νται παντού.  Ωστόσο, η συνθήκη αυτή δεν επι­κυ­ρώ­θηκε ποτέ, από τις εσω­τε­ρι­κές έννομες τάξεις των συμ­βαλ­λο­μέ­νων μερών.

  Στην Ιταλία, τον Οκτώ­βριο του 1922, ανέρ­χε­ται στην εξουσία το φασι­στικό κόμμα και όχι μόνο σαν ευρω­παϊ­κός, αλλά και ως διεθνής παρά­γο­ντας, ο Μου­σο­λίνι. Νέος Κυβερ­νή­της της Δωδε­κα­νή­σου από το Φεβρουά­ριο του 1923, ανα­λαμ­βά­νει ο Μάριο Λάγκο, πρώην διπλω­μά­της, ο οποίος προ­σπα­θεί να επι­βά­λει την ιταλική γλώσσα και κουλ­τούρα με πιο εντα­τι­κούς ρυθμούς, σε σχέση με τους προ­κα­τό­χους του.

Αυτές τις δυσμε­νείς συγκυ­ρίες είχε να αντι­με­τω­πί­σει ο Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος, μαζί με μια πλη­γω­μένη Ελλάδα από την Μικρα­σια­τική κατα­στροφή και την προ­σφυ­γιά,  όταν υπέ­γραφε την Συν­θή­κης της Λωζάνης στις 24 Ιουλίου του 1923, με βάση την οποία  άρχιζε και επίσημα η de jure κατοχή της Ιταλίας στα Δωδε­κά­νησα.

  Στο διά­στημα που μεσο­λα­βεί από το 1923 έως την κήρυξη του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου, η στάση των ιτα­λι­κών δυνά­μεων απέ­να­ντι στην ελλη­νική κοι­νό­τητα εντεί­νε­ται διαρκώς. Με τις προ­σπά­θειες εξι­τα­λι­σμού του πλη­θυ­σμού, οι Ιταλοί στο­χεύ­ουν στην αφο­μοί­ωση του ελλη­νι­κού πλη­θυ­σμού, από τον οποίο στερούν πρω­τί­στως τη διδα­σκα­λία της ελλη­νι­κής γλώσσας.

Το 1936, ο Μάριο Λάγκο αντι­κα­θί­στα­ται από τον Τσέζαρε Μαρία ντε Βέκκι, στενό συνερ­γάτη του Μου­σο­λίνι κι έναν από τους τετράρ­χες του Φασι­σμού, ο οποίος ανα­στέλ­λει την κυκλο­φο­ρία των ελλη­νι­κών εφη­με­ρί­δων, όπως η Ροδιακή και η Νέα Ρόδος, απα­γο­ρεύει τη διδα­σκα­λία της ελλη­νι­κής γλώσσας και πολλά άλλα.

Με την κήρυξη του ελλη­νοϊ­τα­λι­κού πολέμου στις 28 Οκτω­βρίου 1940 οι Iταλοί εντεί­νουν  τα μέτρα κατα­πί­ε­σης του πλη­θυ­σμού, συλ­λαμ­βά­νουν  όλους τους Έλληνες υπη­κό­ους και τους κλεί­νουν σε στρα­τό­πεδο στην τάφρο του φρου­ρίου της Pόδου, υπό φριχτές συν­θή­κες δια­βί­ω­σης.

Το 1943, μετά την κυριαρ­χία των Γερ­μα­νών, ακο­λου­θεί μια δρα­μα­τική περί­ο­δος για τη Ρόδο και τα άλλα νησιά. Η βαρ­βα­ρό­τητα των Γερ­μα­νών ήταν  απε­ρί­γρα­πτη. Και τότε ανα­δει­κνύ­ε­ται όλο το μεγα­λείο της ελλη­νι­κής και δωδε­κα­νη­σια­κής ψυχής. Συγκρο­τού­νται κατα­σκο­πευ­τι­κές και αντι­στα­σια­κές ομάδες που δίνουν πλη­ρο­φο­ρίες στη Μέση Ανατολή και με βάση αυτές γίνο­νται οι αερο­πο­ρι­κές επι­δρο­μές των Συμ­μά­χων στη Ρόδο. Στην ιστορία θα μείνει το περί­φημο «Λημέρι» στο Μονό­λιθο, που οι πρωτερ­γά­τες της επι­χεί­ρη­σης ANGLO πλή­ρω­σαν με τη ζωή τους τη συμ­με­τοχή τους.

Δεκάδες Δωδε­κα­νή­σιοι, διώ­κο­νται, συλ­λαμ­βά­νο­νται  βασα­νί­ζο­νται και  εκτε­λού­νται από τον βάρβαρο κατα­κτητή. 

Οι Έλληνες φαί­νο­νται απο­φα­σι­σμέ­νοι να διεκ­δι­κή­σουν τα Δωδε­κά­νησα  και δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος, πλην του σκληρού κι ανι­διο­τε­λούς αγώνα, τον οποίο εν μέσω διεθνών και αντι­κρουό­με­νων συμ­φε­ρό­ντων ανα­γνω­ρί­ζουν και οι ξένοι ηγέτες.

Η πολυ­σέ­λιδη  αναφορά του  Βρε­τα­νού  Υπ. Εξω­τε­ρι­κών, Άντονυ ‘Ηντεν περί παρα­χώ­ρη­σης της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα, φέρει χει­ρό­γραφη την λέξη «συμφωνώ» και την μονο­γραφή του Τσώρ­τσιλ, σε κάθε σελίδα της

Τον Οκτώ­βριο του 1944, στην εφη­με­ρίδα El Dodecaneso  της Νότιας Αμερική δημο­σιεύ­ε­ται  εισή­γηση του Γερου­σια­στού Κλαυ­δίου Πέππερ,  για << να απο­δο­θούν αι δώδεκα νήσοι του Αιγαίου πελά­γους, γνωστά υπό το όνομα Δωδε­κά­νη­σος εις την  Ελλάδα>>.

  Τελειώ­νει ο Β παγκό­σμιος πόλεμος και οι σύμ­μα­χοι νικούν. Η Ελλάδα βρί­σκε­ται ανάμεσα στους νικητές του πολέμου. Το παγκό­σμιο μαρ­τύ­ριο του φασι­σμού παίρνει τέλος. Στις 8 Μαίου 1945  τα γερ­μα­νικά στρα­τεύ­ματα της Δωδε­κα­νή­σου παρα­δί­δο­νται στους Συμ­μά­χους κι απο­χω­ρούν και το περί­στροφο του Γερ­μα­νού Ταξί­αρ­χου Wagner, παρα­δί­δε­ται στον διοι­κητή του Ιερού Λόχου, συνταγ­μα­τάρχη Χρ. Τσι­γά­ντε. Ο πολε­μι­κός αντα­πο­κρι­τής των Τάιμς της Νέας Υόρκης ανέφερε « Το Στά­λιν­γκραντ της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου, η Ρόδος και η Κρήτη, παρα­δό­θη­καν σήμερον στις συμ­μα­χι­κές δυνά­μεις».

Η Ελλάδα, που μετρούσε απώ­λειες παντός είδους: σε άμαχο πλη­θυ­σμό, σε νεκρούς στα μέτωπα, σε φυσικό πλούτο και εγκα­τα­στά­σεις κοινής ωφέ­λειας, ως μόνη ελπίδα από τη μοι­ρα­σιά της λείας του πολέμου, διεκ­δι­κούσε  την εκπλή­ρωση του αιώνιου πόθου των Δωδε­κα­νη­σίων,  για την Ένωση των νήσων τους με τη Μητέρα Ελλάδα.

Στη συνε­δρί­αση των Υπουρ­γών Εξω­τε­ρι­κών που προ­ε­τοί­μαζε τη Διά­σκεψη Ειρήνης των Παρι­σίων, σε μια απρό­σμενη στροφή της πολι­τι­κής της, η Σοβιε­τική Ένωση συγκα­τα­τέ­θηκε να απο­δο­θούν τα Δωδε­κά­νησα στη Ελλάδα.

Μετά από μία αλυσίδα διεθνών διπλω­μα­τι­κών και πολι­τι­κών γεγο­νό­των η υπο­γραφή της Συν­θή­κης Ειρήνης στις 2 Φεβρουα­ρίου 1947, στο Παρίσι κατέ­ληξε στο αίσιο για τη Δωδε­κά­νησο απο­τέ­λε­σμα. Στο άρθρο 14 ανα­φέ­ρε­ται: «Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρη κυριαρ­χία, τας νήσους της Δωδ/σου ως και τας παρα­κει­μέ­νας νησίδας.

 Η τελετή παρά­δο­σης των Δωδε­κα­νή­σων στην Ελλάδα από τις βρε­τα­νι­κές αρχές έγινε στις 31 Μαρτίου 1947 στη Ρόδο, μέσα σ’ ένα παρα­λή­ρημα ενθου­σια­σμού.  Ο Άγγλος ταξί­αρ­χος Πάρκερ μπροστά στο Δημαρ­χείο της Pόδου στις 12 ακριβώς “Παρα­δί­δει την διοί­κηση της στρα­τιω­τι­κώς κατε­χό­με­νης περιο­χής Δωδε­κα­νή­σου» και υπο­γρά­φει το πρω­τό­κολλο παρά­δο­σης στον ‘Ελληνα Στρα­τιω­τικό Διοι­κητή Αντι­ναύ­αρχο Περικλή Ιωαν­νίδη, ο οποίος δια­βά­ζει στην προ­κή­ρυξη του: ”…Αίμα, θλίψεις, δάκρυα είχε πλη­ρώ­σει, όπως πάντα η ελλη­νική φυλή, για να εξα­γο­ρά­σει αυτήν την ακριβή ώρα, που θα έβλεπε την έπαρση της  γαλα­νό­λευ­κης σημαίας… Την ημέρα εκείνη Πολλοί έμειναν να κοιτούν  αχόρ­ταγα τη σημαία να κυμα­τί­ζει στον ιστό μετά από 648 χρόνια σκλα­βιάς και ποιος ξέρει εκείνη τη μέρα, ως το βράδυ, πόσες φορές να ξανα­γύ­ρι­σαν σ’ αυτό το μέρος για να την καμα­ρώ­σουν και πάλι». 

Στις 7 Μαρτίου 1948, επι­σφρα­γί­ζε­ται σε επίσημη τελετή η Ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα. Είναι η ημέρα της δικαί­ω­σης των αγώνων και των θυσιών του δωδε­κα­νη­σια­κού λαού.  

Σε τούτες τις στιγμές της ιστο­ρίας, τιμούμε τις θυσίες των Δωδε­κα­νη­σίων αγω­νι­στών, επώ­νυ­μων και ανώ­νυ­μων, απο­τί­ουμε φόρο τιμής και κατα­θέ­τουμε στεφάνι δόξας στη μνήμη αυτών.

Όπως έγραφε το 1946, ο Ρόδιος, καθη­γη­τής του Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης και μετέ­πειτα πρό­ε­δρος της Ακα­δη­μίας Αθηνών, Αγα­πη­τός Τσο­πα­νά­κης, σε υπό­μνημα του για τους ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΟΥΣ: “… όλοι μαζί, οι Δωδε­κα­νή­σιοι  αντι­στά­θη­καν και πρό­σφε­ραν τις θυσίες τους για να δια­τη­ρή­σουν την ελλη­νι­κό­τητα και την πίστη τους. Οι ανα­μνη­στι­κές στήλες για όλους αυτούς τους ήρωες, δεν θα υψώ­νο­νται μόνο μέσα στην καρδιά των συμπα­τριω­τών τους. Τώρα θα γίνουν και ψηλα­φητά μνημεία των αισθή­σεων.»    

Σήμερα, 71 χρόνια μετά, «ψηλα­φητά μνημεία των αισθή­σεων μας υψώ­νο­νται ΑΘΑΝΑΤΟΙ οι υπέρ της Πατρί­δας πεσό­ντες.  Ο Δήμος Ρόδου, εις ένδειξη τιμής και μνήμης, στην είσοδο του Δημαρ­χια­κού Μεγάρου, έχει τοπο­θε­τή­σει μαρ­μά­ρι­νες στήλες με τα ονόματα των ηρώων, που εκτε­λέ­σθη­καν και πέθαναν για τα ελεύ­θερα Δωδε­κά­νησα. Οι αγώνες και οι θυσίες τους μας εμπνέ­ουν και μας διδά­σκουν.

Σήμερα, καθώς η Ελλάδα, η Ιταλία, η Γερ­μα­νία, απο­τε­λούν κράτη μέλη της Ευρω­παϊ­κής ΄Ενωσης ο εορ­τα­σμός της Ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα, απο­τε­λεί ένα ιστο­ρικό ανα­στο­χα­σμό καθώς σημα­το­δο­τεί την νίκη των λαών κατά του φασι­σμού, που εδραιώ­θηκε με το τέλος του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου και δια­τη­ρεί­ται, ακόμα κι αν σήμερα απει­λεί­ται από την ανα­βί­ωση του φασι­σμού, του ρατσι­σμού, του οικο­νο­μι­κού αντα­γω­νι­σμού και της περι­στο­λής των δημο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών και δικαιω­μά­των της.

 Η ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου είναι ένα ιστο­ρικό ορόσημο, που σήμερα δείχνει στους λαούς της Ευρώπης την κοινή τους πορεία, την συνερ­γα­σία, τον διάλογο και την εξεύ­ρεση λύσεων.

 Οι ευρω­παϊ­κές αξίες, βασι­σμέ­νες στην ειρήνη, στον ανθρω­πι­σμό, στην δημο­κρα­τία, πρέπει να παρα­μεί­νουν αναλ­λοί­ω­τες, μέσα από την κοινή ευρω­παϊκή μας πορεία, μέσα σε πνεύμα αμοι­βαίου σεβα­σμού και αλλη­λεγ­γύης.

 Μέσα σ’ αυτήν την πορεία οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να ξεπε­ρά­σουν τα ιστο­ρικά τους ελλείμ­ματα και να υψώσουν την ευρω­παϊκή σημαία ως φραγή στον λαϊ­κι­σμό και στον διχασμό , απέ­να­ντι στην λογική της αδρά­νειας, της εθνικής περι­χα­ρά­κω­σης και του εθνι­κι­σμού.

 Σ’ αυτήν την Ευρώπη της Ιστο­ρίας και του Πολι­τι­σμού προ­σβλέ­πουμε. Στην Ευρώπη της προόδου, σε μια Ευρώπη ισχυρή που θα κατα­στεί ρυθ­μι­στής και εγγυ­η­τής  στα επι­κίν­δυνα γεω­πο­λι­τικά ζητή­ματα της ευρύ­τε­ρης περιο­χής.

Η ιστο­ρική μνήμη παρα­μέ­νει ζωντανή, όσο υπάρ­χουν αγώνες για τη δημο­κρα­τία. Και οι αγώνες για τη δημο­κρα­τία δεν στα­μα­τούν ποτέ.     

Ζήτω η Ρόδος! Ζήτω τα Δωδε­κά­νησα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.