Το «χρέος» και οι άλλοι

Ο κ. Τσίπρας δια­βε­βαί­ωσε ότι η Ελλάδα θα δημιουρ­γή­σει κέντρα προ­σω­ρι­νής φιλο­ξε­νίας. «Δεν θα επι­τρέ­ψουμε όμως να μετα­τρα­πεί η Ελλάδα σε αποθήκη ψυχών», είπε. Εντάξει! Κάποιος να τον ενη­με­ρώ­σει ότι η χώρα ήδη μετε­τράπη σε αποθήκη βασα­νι­σμέ­νων ψυχών, με δίχρονα και τρί­χρονα παιδιά να κοι­μού­νται σε λασπω­μένα χωράφια και στα πλα­κά­κια του Πειραιά και της πλα­τείας Βικτω­ρίας. Την ελλη­νική «φιλο­ξε­νία» ζουν οι απέλ­πι­δες, όπου ζουν τραγικά και σε λίγο θα ζουν φρι­κια­στικά. Όταν δεν έχεις τις υπο­δο­μές, όταν είσαι μια χώρα μπάχαλο, όταν δε προ­γραμ­μα­τί­ζεις και δεν προ­βλέ­πεις, όλο αυτό μοιάζει ανώ­φε­λος ανθρω­πι­σμός που απο­βαί­νει εις βάρος των απο­δε­κτών του ανθρω­πι­σμού σου. Αν υπάρχει μια θετική παρά­με­τρος που θα έπρεπε να κρα­τή­σουμε ως χώρα, σε σχέση με το προ­σφυ­γικό – μετα­να­στευ­τικό ζήτημα, αυτή είναι μια. Και μόνο αυτή. Η πρω­τό­γνωρη διάθεση χιλιά­δων ανθρώ­πων της διπλα­νής πόρτας να εκδη­λώ­σουν με κάθε τρόπο συμπα­ρά­στασή και αλλη­λεγ­γύη στους απελ­πι­σμέ­νους. Ένα φαι­νό­μενο που εκδη­λώ­θηκε αυθόρ­μητα από τις πρώτες στιγμές που άρχισαν να φτάνουν στα νησιά του Αιγαίου άνθρω­ποι κυνη­γη­μέ­νοι από πολέ­μους ή οικο­νο­μική ανέχεια. Και θα μου επι­τρέ­ψετε το λογικό άλμα: όλη αυτή η προ­σφορά, θυμίζει το «Χρέος» της Ασκη­τι­κής του Καζαν­τζάκη «Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.» Εδώ όμως, δυστυ­χώς βάζουμε τελεία. Όλα τα υπό­λοιπα που συμ­βαί­νουν ως σήμερα είναι αυτά που μας χαρα­κτη­ρί­ζουν ως χώρα, όπου περισ­σεύει ο λαϊ­κι­σμός, η δημα­γω­γία και το «φαί­νε­σθαι». Και η απα­ρίθ­μηση των χαρα­κτη­ρι­στι­κών αυτών ξεκινά από τον τρόπο που το πολι­τικό προ­σω­πικό δια­χει­ρί­ζε­ται το ζήτημα και φτάνει ως τις φωτο­γρα­φίες εκείνες όπου μαζί μητρο­πο­λί­τες, είδωλα της ποπ, επαγ­γελ­μα­τίες φιλάν­θρω­ποι, δήμαρ­χοι που λατρεύ­ουν τις τηλε­ο­πτι­κές κάμερες και ένα σωρό άλλοι προ­βε­βλη­μέ­νοι βρήκαν ευκαι­ρία για μια ακόμα δημόσια επί­δειξη ευαι­σθη­σίας. Αδια­φο­ρώ­ντας για το ουσια­στικό, ότι η αλλη­λεγ­γύη σ’ αυτόν που έχει ανάγκη πρέπει να γίνεται δια­κρι­τικά και αθόρυβα. Αν μη τι άλλο ως μια ένδειξη σεβα­σμού σ’ αυτόν…