Πέρα από τα σύνορα

Η σκέψη μας στους αν­θρώ­πους στην Τουρ­κία και στη Συρία. Στα παι­διά που δεν θα με­γα­λώ­σουν γιατί θά­φτη­καν στα συ­ντρίμ­μια. Στους αν­θρώ­πους που έχα­σαν τα πάντα. Βιος, οι­κεί­ους, φί­λους, συ­ντρό­φους. Στους Τούρ­κους που θρη­νούν τους νε­κρούς τους και προ­σπα­θούν να ξε­θά­ψουν τους ζω­ντα­νούς από τα χα­λά­σμα­τα, σε όσους έμει­ναν στο δρόμο ανέ­στιοι. Στους Σύ­ρους πρό­σφυ­γες που ζού­σαν -μάλ­λον προ­σπα­θού­σαν να επι­βιώ­σουν- στα σύ­νο­ρα, κυ­νη­γη­μέ­νοι από τον πό­λε­μο. Ένα τε­ρά­στιο δράμα εκα­το­ντά­δων χι­λιά­δων θυ­μά­των μιας κο­λοσ­σιαί­ας κα­τα­στρο­φής. Την ίδια στιγ­μή που οι νε­κροί είναι χι­λιά­δες και ο τε­λι­κός απο­λο­γι­σμός ανα­μέ­νε­ται να είναι συ­γκλο­νι­στι­κός, κά­ποιοι στη χώρα μας έδει­ξαν ότι υπάρ­χουν και κα­τα­κά­θια σ’ αυτή την κοι­νω­νία. Κά­ποιοι εκα­το­ντά­δες «συ­μπα­τριώ­τες» μας που χά­ρη­καν με την τρα­γω­δία, ευ­χό­με­νοι οι Τούρ­κοι να πά­θουν χει­ρό­τε­ρα  ή δια­φω­νούν με την απο­στο­λή βο­ή­θειας. Απλά μας προ­κα­λούν ντρο­πή, απο­στρο­φή και έντο­νη αηδία. Λες και ο θά­να­τος απλών αν­θρώ­πων, φτω­χών αν­θρώ­πων, μπο­ρεί να μπαί­νει σε πο­λι­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις και εθνι­κά θέ­μα­τα. Με πόνο βαθύ και δέος μπρο­στά στο ασύλ­λη­πτο μέ­γε­θος της κα­τα­στρο­φής οφεί­λου­με να εί­μα­στε αρω­γοί στην ανά­γκη τους και θα συ­μπά­σχου­με στον πόνο τους γιατί αυτό ση­μαί­νει αν­θρω­πιά. Ο με­γά­λος σει­σμός, αλλά και τα νεκρά γυ­ναι­κό­παι­δα στη Λέρο, μας θυ­μί­ζουν την κοινή μοίρα που ορί­ζει τους λαούς της πε­ριο­χής. Το να μεί­νου­με άν­θρω­ποι σή­με­ρα ση­μαί­νει να μην συ­νη­θί­σου­με στον θά­να­το και να χτί­σου­με ένα «ΕΜΕΙΣ» που συ­μπο­νά­ει πέρα από τα σύ­νο­ρα. Η αν­θρω­πιά δεν υπο­λο­γί­ζει δια­φο­ρές, θρη­σκεί­ες, ήθη, γλώσ­σες. «Οι λαοί δεν έχουν να χω­ρί­σουν τί­πο­τα απο­λύ­τως παρά το ακρι­βώς αντί­θε­το. Τους ενώ­νουν τόσα πολλά ώστε να ζή­σουν ενω­μέ­νοι ει­ρη­νι­κά. Αυτοί που τους χω­ρί­ζουν είναι αυτοί που χάριν των συμ­φε­ρό­ντων τους δεν εν­δια­φέ­ρο­νται για τη ζωή κα­νε­νός λαού» Ναζίμ Χικ­μέτ.