Διαγραφή οφειλής ξενοδοχειακής μονάδας έναντι της ΔΕΥΑ Ρόδου

Mε από­φα­ση που εξέ­δω­σε χθες το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έγινε δεκτή η αγωγή που άσκη­σε μια ανώ­νυ­μη ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία της Ρόδου κατά της ΔΕΥΑ Ρόδου και διε­γρά­φη οφει­λή της ύψους 35.875,26 ευρώ.

Οπως εξέ­θε­σε η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία, που εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τον δι­κη­γό­ρο κ. Σάββα Χα­ρα­λά­μπους, κατά το έτος 1990 υπε­γρά­φη με­τα­ξύ αυτής και του ενα­γό­με­νου σύμ­βα­ση υδρο­δό­τη­σης του ξε­νο­δο­χεια­κού συ­γκρο­τή­μα­τος που εκ­με­ταλ­λευό­ταν, το οποίο βρι­σκό­ταν στην πε­ριο­χή του Κα­λα­μώ­να.

Σύμ­φω­να με τους όρους της σύμ­βα­σης, η ενα­γό­με­νη ανε­λάμ­βα­νε την υπο­χρέ­ω­ση να πα­ρέ­χει νερό στο ξε­νο­δο­χείο με βάση την κα­θο­ρι­ζό­με­νη από κα­νο­νι­στι­κή από­φα­ση τιμή ανά κυ­βι­κό μέτρο, μετά από έλεγ­χο της έν­δει­ξης κα­τα­νά­λω­σης που ανα­γρα­φό­ταν στον υδρο­με­τρη­τή.

Το ξε­νο­δο­χείο αυτό απο­τε­λεί­ται από 67 δω­μά­τια, ανή­κει δε στην κα­τη­γο­ρία 3 αστέ­ρων και εντός του ακι­νή­του που στε­γα­ζό­ταν το ξε­νο­δο­χείο υπήρ­χε και πη­γά­δι, από το οποίο κά­λυ­πτε τις ανά­γκες υδρο­δό­τη­σης που αφο­ρού­σε στο πό­τι­σμα των φυτών και στα μπά­νια των πε­λα­τών του.

Τον Φε­βρουά­ριο του έτους 2016 έλαβε λο­γα­ρια­σμό στον οποίο ανα­γρα­φό­ταν η αξία της τρέ­χου­σας κα­τα­νά­λω­σης και ποσό προη­γού­με­νων οφει­λών, το οποίο αυ­θαί­ρε­τα της κα­τα­λό­γι­σε το ενα­γό­με­νο ενώ την 30.08.2019 εκ­δό­θη­κε λο­γα­ρια­σμός συ­νο­λι­κού ποσού 36.724,76, εκ του οποί­ου ποσό 35.875,28 ευρώ της κα­τα­λο­γί­στη­κε αυ­θαι­ρέ­τως από το ενα­γό­με­νο.

Υπο­στή­ρι­ξε ότι η ΔΕΥΑΡ επέ­δει­ξε κα­τα­χρη­στι­κή και αντι­συμ­βα­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά και με βάση το ιστο­ρι­κό αυτό, ζή­τη­σε να ανα­γνω­ρι­στεί ότι δεν υφί­στα­ται η οφει­λή της προς την ενα­γό­με­νη, ποσού 35.875,26 ευρώ και να υπο­χρε­ω­θεί η ενα­γό­με­νη να δια­γρά­ψει από τους χρη­μα­τι­κούς κα­τα­λό­γους το ανω­τέ­ρω ποσό, επι­κου­ρι­κά δε ζητεί να υπο­χρε­ω­θεί, σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις περί αδι­κο­πρα­ξί­ας να της κα­τα­βά­λει το ποσό των 35.875,26 ευρώ, που απο­τε­λεί τη ζημία που έχει υπο­στεί και το ποσό των 20.000 ευρώ ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για την ηθική βλάβη που έχει υπο­στεί από την προ­πε­ρι­γρα­φεί­σα συ­μπε­ρι­φο­ρά της ενα­γό­με­νης, καθώς και να κα­τα­δι­κα­στεί η τε­λευ­ταία στα δι­κα­στι­κά της έξοδα.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε νό­μι­μη την αγωγή πλην του αι­τή­μα­τος περί δια­γρα­φής του ποσού των 35.875,26 ευρώ από τους χρη­μα­τι­κούς κα­τα­λό­γους, το οποίο είναι απορ­ρι­πτέο ως μη νό­μι­μο, διότι το αντι­κεί­με­νο της αρ­νη­τι­κής ανα­γνω­ρι­στι­κής αγω­γής δεν είναι δε­κτι­κό εκτέ­λε­σης, καθώς και το αί­τη­μα περί κα­τα­βο­λής απο­ζη­μί­ω­σης ποσού 35.875,26 ευρώ και ποσού 20.000 ευρώ προς απο­κα­τά­στα­ση της ηθι­κής βλά­βης που υπέ­στη η ενά­γου­σα, λόγω της αντι­συμ­βα­τι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς του ενα­γο­μέ­νου, το οποίο είναι απορ­ρι­πτέο ως μη νό­μι­μο, διότι η αθέ­τη­ση συμ­βα­τι­κής υπο­χρέ­ω­σης δεν γεννά αυ­το­δι­καί­ως και αξί­ω­ση απο­ζη­μί­ω­σης λόγω αδι­κο­πρα­ξί­ας, καθώς η υπαί­τια πα­ρα­βί­α­ση της ενο­χι­κής σύμ­βα­σης τότε μόνο συ­νι­στά αδι­κο­πρα­ξία, αν έγινε με πράξη ή πα­ρά­λει­ψη/ η οποία και χωρίς τη συμ­βα­τι­κή σχέση θα ήταν πα­ρά­νο­μη ως αντί­θε­τη στην επι­βαλ­λό­με­νη από το σύ­νο­λο του θε­τι­κού δι­καί­ου και τους σκο­πούς του υπο­χρέ­ω­ση ασφά­λειας και προ­στα­σί­ας των άλλων.

Εκρι­νε πα­ρα­πέ­ρα ότι η αγωγή πρέ­πει να γίνει δεκτή και ως προς την ου­σια­στι­κή της βα­σι­μό­τη­τα, διότι εφό­σον το ενα­γό­με­νο ερη­μο­δι­κεί, απο­δει­κνύ­ο­νται πλή­ρως οι πε­ριε­χό­με­νοι στο αγω­γι­κό δι­κό­γρα­φο πραγ­μα­τι­κοί ισχυ­ρι­σμοί, κα­θό­σον θε­ω­ρού­νται ως ομο­λο­γη­μέ­νοι εκ μέ­ρους του και ανα­γνω­ρί­ζε­ται ότι δεν υφί­στα­ται οφει­λή ποσού 35.875,26 ευρώ της ενά­γου­σας προς το ενα­γό­με­νο.