Πιο παλιό κι απ’ τα παλιά

Μα πόσο πα­λιές φα­ντά­ζουν αυτές οι πε­ριο­δεί­ες υπο­ψη­φί­ων από χω­ρί­ου εις χω­ρί­ον, χαι­ρε­τώ­ντας πε­ρα­στι­κούς σε δρό­μους και κα­φε­νεία; Εντε­λώς αντί­θε­το από το άλλο ύφος που λένε ότι πρε­σβεύ­ουν. Οπου στο ύφος, σί­γου­ρα είναι και οι όροι επι­κοι­νω­νί­ας, που εν έτει 2018, δεν το λες και πρω­το­πό­ρο να επι­κοι­νω­νείς το πρό­γραμ­μά σου με μπα­ράζ δελ­τί­ων τύπων γε­μά­το με ονό­μα­τα αν­θρώ­πων που συ­νά­ντη­σες και με… χαι­ρε­τού­ρες. Η έλ­λει­ψη φα­ντα­σί­ας να ξε­φύ­γουν από τα συ­νή­θη και στε­ρε­ό­τυ­πα, να βρουν φρέ­σκους και ευ­φά­ντα­στους τρό­πους  να επι­κοι­νω­νή­σουν με τους πο­λί­τες, οδη­γεί σε συ­νειρ­μούς πως κάπως έτσι λεί­πει γε­νι­κά η φα­ντα­σία στην εξου­σία, η τόλμη, η βού­λη­ση να υπερ­βούν τις πα­θο­γέ­νειες. Οποιος θέλει να κάνει την δια­φο­ρά, συ­να­ντά το­πι­κούς φο­ρείς, κα­τα­γρά­φει προ­βλή­μα­τα και πάνω σ’ αυτά, με σο­βα­ρό επι­τε­λείο αν­θρώ­πων κα­ταρ­τι­σμέ­νων (απα­ραί­τη­το αυτό και μας λεί­πει πιο πολύ από φω­το­γρά­φους) δου­λεύ­ουν αθό­ρυ­βα και με­θο­δι­κά, συ­ζη­τώ­ντας και ξα­να­συ­ζη­τώ­ντας με τους φο­ρείς, προ­σθέ­το­ντας αφαι­ρώ­ντας συ­γκλί­νο­ντας και “χτί­ζο­ντας” ένα ολο­κλη­ρω­μέ­νο πρόρ­γαμ­μα, το οποίο και επι­κοι­νω­νεί με όλους μας (χωρίς αο­ρι­στί­ες αλλά με το νι και το σίγμα) κάπου εκεί κοντά στις εκλο­γές.  Όλα τα υπό­λοι­πα για δια­πι­στώ­σεις, για ώρι­μες συν­θή­κες, μου είπαν τους είπα και χα­μο­γε­λα­στές φω­το­γρα­φί­ες στους δρό­μους, είναι για να’ χουμε να λέμε ιστο­ρί­ες επο­χής Μαυ­ρο­για­λού­ρου.