Υπόκλιση στον κορυφαίο Σιδηρόπουλο

Πριιν ξεκι­νή­σει το πρω­τά­θλημα, ο Ολυ­μπια­κός ήταν ο χει­ρό­τε­ρος των διεκ­δι­κη­τών του τίτλου. Μόλις έχασε στην AEL FC Arena, “επι­τέ­λους είχαμε πρω­τά­θλημα”, αλλά και φυσικά “δεν μπορούν τα παιδιά με 50% – 50% διαι­τη­σία”. Όταν όμως η αλήθεια βγήκε στο χορτάρι, η Super League έγινε πάλι… “σάπια”.

Ας τα πάρουμε όμως ένα – ένα. Το βράδυ της Κυρια­κής ο Ολυ­μπια­κός μοίρασε απα­ντή­σεις προς πάσα κατεύ­θυνση. Είναι θέμα αντί­λη­ψης και στοι­χειώ­δους νοη­μο­σύ­νης του καθένα αν τα έλαβε, τα μελέ­τησε και τα κατα­νό­ησε. Είναι στο χέρι του καθένα πάντα αν θέλει να ζει στην πλάνη ή στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, όσο σκληρή ή μη… συμ­φέ­ρουσα είναι πολλές φορές.

Τίποτε παρα­πάνω δεν έκανε ο Ολυ­μπια­κός κόντρα στον Πανα­θη­ναϊκό, από το να απο­δεί­ξει ότι είναι απλά καλύ­τε­ρος. Πολύ καλύ­τε­ρος θα έλεγα. Του­λά­χι­στον αυτή την εποχή. Γιατί το τελικό 3-0, δεν αντι­κα­το­πτρί­ζει την πραγ­μα­τική διαφορά των ομάδων. Είναι μεγα­λύ­τερη. Αδικεί το σκορ τους Πει­ραιώ­τες, κολα­κεύει αφά­ντα­στα τους “πρά­σι­νους”. Που βρήκαν πραγ­μα­τικό κατα­φύ­γιο στην σφυ­ρί­χτρα του Τάσου Σιδη­ρό­που­λου και γλί­τω­σαν έναν πρω­το­φανή δια­συρμό. Αλλά είπαμε, ένα – ένα.

ΕΔΕΙΞΕ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΛΜΗ Ο ΣΤΡΑΜΑΤΣΟΝΙ

Μόλις έγινε γνωστή η 11άδα του “τρι­φυλ­λιού”, μέχρι και… θριαμ­βο­λο­γίες του στυλ “δεν μασάει ο Ιταλός, φουλ επι­θε­τι­κός ο ΠΑΟ στο Φάληρο, φουλ για τη νίκη”, είχαμε. Ναι σωστά, όταν δεν μπορείς να δια­βά­σεις πίσω από τις γραμμές, έτσι είναι. Μόνο που αυτό το 4-2-3-1 (που περισ­σό­τερο με 4-4-2 σε ρόμβο έμοιαζε όταν έβγαινε στην επίθεση ο Πανα­θη­ναϊ­κός), με μπακ τους Κου­λι­μπαλί, Γουα­κάσο και τους Λεντέ­σμα, Ζέκα, Βιγια­φά­νιες, Ιμπάρ­μπο, Εμποκού και Λέτο από τη μέση και μπροστά, ήταν μάλλον μια ποδο­σφαι­ρική παρα­δοχή της κατω­τε­ρό­τη­τας των “πρα­σί­νων” ωραία καμου­φλα­ρι­σμένη με το αίσθημα της τόλμης.

Η αλήθεια είναι πώς όταν δεν έχεις κάτι να χάσεις, φωνά­ζεις “αέρα” και βγαί­νεις στη μάχη. Άτακτα, άναρχα, όσους φάμε μέχρι να μας φάνε. Αν νιώθεις ισχυρός, σίγου­ρος ή σε κάθε περί­πτωση ανώ­τε­ρος από τον αντί­παλο σου, τότε περι­μέ­νεις την κατάλ­ληλη στιγμή για να του δώσεις ένα τελειω­τικό χτύπημα. Ο Στρα­μα­τσόνι γνω­ρί­ζο­ντας πολύ καλά την αλήθεια, κατά­λαβε ότι μόνο με έναν ποδο­σφαι­ρικό παρα­λο­γι­σμό θα μπο­ρούσε να πετύχει κάτι. Τα υπό­λοιπα είναι για λαϊκή κατα­νά­λωση.

ΤΡΙΑΞΟΝΙΚΟΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Μόλις οι Πει­ραιώ­τες αντι­λή­φθη­καν τι ακριβώς και με ποιον τρόπο επι­χει­ρούσε να κάνει το “κόλπο γκρόσο” ο Πανα­θη­ναϊ­κός, προ­σαρ­μό­στη­καν και είχαν εύκολο έργο. Ευτύ­χη­σαν είναι η αλήθεια να έχουν τον άξονα τους σε εξαι­ρε­τική βραδιά. Ο Μποτία γράφει την δική του ραψωδία στο δίλεπτο 20′ – 21′, ισο­πε­δώ­νο­ντας δις τον Λέτο στις δύο περιο­χές. Μιλι­βό­γε­βιτς και Μαρτίνς βγάζουν στο χορτάρι σκλη­ράδα, δυνα­μι­σμό και πάνω απ’ όλα ποιό­τητα.

Ο Φορ­τού­νης… γελάει με την απόφαση Στρα­μα­τσόνι να τοπο­θε­τή­σει τον Λεντέ­σμα στα μέτρα που κινεί­ται και γλι­στράει μαε­στρικά ανάμεσα στα κενά. Ο Ιντέγε κάνει τους Μολέντο και Κου­τρου­μπή να τρέχουν και να μην φτάνουν.

Ο Μπέντο βλέ­πο­ντας το επι­θε­τικό σχήμα του Πανα­θη­ναϊ­κού, τρίβει τα χέρια του. Δεν μπο­ρούσε με αυτούς τους παίκτες να αμυνθεί χαμηλά ο αντί­πα­λος του, μόνο παίρ­νο­ντας μέτρα. Μετά το 1-0, ο Πορ­το­γά­λος αφήνει την κατοχή στους “πρά­σι­νους” (49% – 51% στο ημί­χρονο) γιατί ξέρει ότι η ομάδα του μπορεί γρήγορα να βρει δεύτερο τέρμα σε παι­χνίδι αντί­δρα­σης. Και κάπως έτσι έρχεται το ονει­ρικό 2-0.

Ο Μιλι­βό­γε­βιτς κλέβει από τον Βιγια­φά­νιες. Ο Ρέτσος δίνει στον Φορ­τούνη που κινεί­ται στην πλάτη του Λεντέ­σμα. Ο Κου­λι­μπαλί κάνει να κλείσει και ο Σεμπά το δια­βά­ζει φεύ­γο­ντας στον χώρο. Ο Βρα­ζι­λιά­νος παίρνει την πάσα του Φορ­τούνη και βλέπει απέ­να­ντι τον Ελιου­νούσι να φεύγει με χίλια σε… αφύ­λα­κτη διάβαση. Γλυκό χτύπημα του Νορ­βη­γού, επι­σφρά­γι­σμα ενός κατα­πλη­κτι­κού τέρ­μα­τος – απο­θέ­ωση του απλού ποδο­σφαί­ρου.

Ο… ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ

Έχοντας βγάλει το πιο ζόρικο πρό­γραμμα από όλους φτά­νο­ντας στις αρχές Νοεμ­βρίου, ο Ολυ­μπια­κός είναι στο +7 από τους διώκτες του και πιθα­νό­τατα ο μονα­δι­κός που έχει θέσει ρεα­λι­στι­κές βάσεις για να συνε­χί­σει σε ευρω­παϊκά μονο­πά­τια.

Αυτός, που είχε την… χει­ρό­τερη μοίρα από όλους πριν ξεκι­νή­σει η σεζόν, ψάχνει ενα­γω­νίως αντί­παλο αλλά δεν βρίσκει. Με παντο­μίμα μπάλα δεν παί­ζε­ται και οι επί­δο­ξοι συν­διεκ­δι­κη­τές του τίτλου για την ώρα μόνο στα λόγια και την θεωρία κερ­δί­ζουν τον Ολυ­μπιακό. Όταν φτάνει η ώρα των απο­δεί­ξεων στον αγω­νι­στικό χώρο, το απο­τέ­λε­σμα δεν τους δικαιώ­νει. Μάλλον απο­γοη­τευ­τικό είναι.

Είχα γράψει και μετά την ΑΕΚ, ότι για να γκρε­μί­σεις τον Ολυ­μπιακό από την κορυφή οφεί­λεις πρώτα να τον σεβα­στείς. Αν δεν το κάνεις, τα απο­τε­λέ­σματα είναι αυτά που βλέπουν όλοι. Με το τελικό 3-0 κόντρα στον Πανα­θη­ναϊκό να είναι ιδιαί­τερα κολα­κευ­τικό για τους “πρά­σι­νους” και να αδικεί τους “ερυ­θρό­λευ­κους”.

Το μακρινό ταξίδι στο Καζακ­στάν και πολύ περισ­σό­τερο η διαι­τη­σία του Σιδη­ρό­που­λου, δεν άφησαν να φανεί η πραγ­μα­τική διαφορά των ομάδων, που είναι μεγα­λύ­τερη από αυτή που είδαμε στο Φάληρο. Δυστυ­χώς, γιατί δυνη­τικά αυτό δεν βοηθάει σε καμία περί­πτωση τον Ολυ­μπιακό.

ΑΠΟ ΡΕΦΕΡΙ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ… ΥΠΕΡΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΣ

Ο Τάσος Σιδη­ρό­που­λος είναι ο διαι­τη­τής που χρέωναν γνωστά κέντρα στο… σύστημα. Είναι ο διαι­τη­τής της “παρά­γκας” που μας ξεφτί­λιζε στην Ευρώπη, κατά δια­βο­λική σύμ­πτωση ακριβώς στις 6 Νοεμ­βρίου του 2014, σφυ­ρί­ζο­ντας στο Μάν­τσε­στερ Σίτι – ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Έτρωγε χρέωμα και ξεφω­νητό.

Τα ίδια γνωστά κέντρα εσχάτως έχουν ανα­γά­γει τον Τάσο Σιδη­ρό­πουλο ως τον κορυ­φαίο διαι­τητή που συνά­ντησε ποτέ το ποδό­σφαιρο στα χρόνια της ύπαρξης του ως άθλημα. Κάτι δεν κολλάει εδώ προ­φα­νώς αλλά για κάποιον άγνωστο λόγο ουδείς ανα­ρω­τιέ­ται.

Σφύριξε το ντέρμπι του Ολυ­μπια­κού με την ΑΕΚ στο “Γεώρ­γιος Καραϊ­σκά­κης”, όπου οι “ερυ­θρό­λευ­κοι” κέρ­δι­σαν με σκορ 3-0 και ο Έλληνας ρέφερι δεν είδε την μπουνιά του Πατίτο στον Φιγκέι­ρας, σε φάση που έγινε στα 6-7 μέτρα από την ευθεία του. Όπως δεν την είδε και ο πρώτος βοηθός του.

Ο Σιδη­ρό­που­λος που άφησε ατι­μώ­ρητα ουκ ολίγα σκληρά μαρ­κα­ρί­σματα των “κιτρι­νό­μαυ­ρων” (Χρι­στο­δου­λό­που­λος σε Ντε λα Μπέγια, Γιό­χαν­σον σε Μιλι­βό­γε­βιτς, Πατίτο σε Φιγκέι­ρας στο πρώτο ημί­χρονο, Λαμπρό­που­λος σε Φορ­τούνη, όλα για κάρτα – αντί­θετα αστεία αυτή που δείχνει σε Μποτία), ακού­γο­ντας… ευλα­βικά τις συνε­χείς δια­μαρ­τυ­ρίες τους.

Δεν κατα­λα­βαίνω από που πηγάζει το “καλή η διαι­τη­σία του Σιδη­ρό­που­λου” στο ντέρμπι με τον Πανα­θη­ναϊκό. Και κατανοώ ότι δεν παίρνει την δημο­σιό­τητα που της ανα­λο­γεί εξαι­τίας του άνετου 3-0 που επι­βλή­θηκε ο Ολυ­μπια­κός.

Υπάρ­χουν όμως μια σειρά από φάσεις, όπου ο ρέφερι του ντέρμπι έχει δείξει ξεκά­θαρη εύνοια στους “πρά­σι­νους”. Η ανοχή του όταν οι παίκτες του “τρι­φυλ­λιού” τον πήγαι­ναν καρο­τσάκι, υπο­δει­κνύ­ο­ντας του τι πρέπει να σφυ­ρί­ξει, παροι­μιώ­δης. Οι Λέτο, Ζέκα, Βιγια­φά­νιες, Κου­τρου­μπής από το πρώτο λεπτό δια­μαρ­τύ­ρο­νται, βρίζουν, γκρι­νιά­ζουν.

Ο Μολέντο μένει στο ματς με προ­κλη­τικό τρόπο. Ούτε δεύτερη κίτρινη είδε για το κράτημα στον Σεμπά που έφευγε μόνος για το 4-0 (δεν σφύριξε καν φάουλ γιατί σε αυτή την περί­πτωση θα ήταν υπο­χρε­ω­μέ­νος να δείξει την κάρτα), ούτε στην αγκωνιά που ρίχνει στην εναέρια μονο­μα­χία από πίσω στον Καρ­ντόσο.

Ο Κου­τρου­μπής πατάει από το πλάι και με τις τάπες τον αστρά­γαλο του Μαρτίνς και μάλιστα παρα­τε­τα­μένα (έφυγε και το παπού­τσι του Πορ­το­γά­λου), την στιγμή που η μπάλα έχει φύγει από τον παίκτη του Ολυ­μπια­κού.

Η μπάλα έχει ήδη φύγει δεξιά από το δεξί πόδι του Μαρτίνς και στη συνέ­χεια της φάσης ο Κου­τρου­μπής σημα­δεύει με τις τάπες τον αστρά­γαλο στο αρι­στερό πόδι (αυτό που στη­ρί­ζε­ται ο παίκτης…) του Πορ­το­γά­λου

Ο Λέτο σε μονο­μα­χία του με τον Φιγκέι­ρας χτυπάει με το αρι­στερό του χέρι στο πρόσωπο τον Πορ­το­γάλο και τη στιγμή που πάλι η μπάλα έχει απο­μα­κρυν­θεί. Εκτός φάσης δηλαδή. Ο Αργε­ντί­νος έχει βγάλει το παι­χνίδι χωρίς κάρτα. Legendary. Ο Σιδη­ρό­που­λος απηύ­δησε και ο ίδιος κάποια στιγμή. Αφού του έχει χαρι­στεί 3-4 φορές, ακούει το γνωστό ισπα­νικό μπι­νε­λίκι από τον Λέτο και του απαντά “άντε σταμάτα, βλάκα”… Τα σχόλια δικά σας.

Το πέναλτι που δίνει υπέρ του Πανα­θη­ναϊ­κού, έχοντας “πιάτο” την φάση και στα 3-4 μέτρα, ανήκει στην σφαίρα του ανε­ξή­γη­του. Το ίδιο και το γεγονός ότι δεν τιμωρεί το ΕΝ ΨΥΧΡΩ χτύπημα (24′) του Βιγια­φά­νιες στα γεν­νη­τικά όργανα του Ελιου­νούσι! Ωραίο το παρα­μύθι ότι πήγε για μπάλα ο Αργε­ντί­νος, αλλά ούτε για μικρά παιδιά.

Ο Βιγια­φά­νιες δεν κοιτάει καν την μπάλα και φυσικά εξε­τά­ζο­ντας τον χώρο που βρί­σκε­ται ο Αργε­ντί­νος, ο αντί­πα­λος του και η μπάλα, δεν θα μπο­ρούσε ΠΟΤΕ να την κατε­βά­σει βάζο­ντας το πόδι του εκεί. Εκτός αν περ­νούσε… μέσα από τον Ελιου­νούσι.

Στην φωτο­γρα­φία που ακο­λου­θεί, η μπάλα δεν πάει στο κεφάλι του Νορ­βη­γού αλλά έχει ήδη φύγει από αυτό… Κόκκινη – μαρς στον Βιγια­φά­νιες δεν δίνει ο Σιδη­ρό­που­λος, που είναι στα τρία μέτρα με την φάση “πιάτο”…

Προσοχή: δεν λέω σε καμία περί­πτωση ότι ο Σιδη­ρό­που­λος μπήκε με πρόθεση να ευνο­ή­σει τους “πρά­σι­νους”. Ούτε το ξέρω, ούτε μπορώ να μπω σε θεωρίες συνω­μο­σίας, να δημιουρ­γήσω εντυ­πώ­σεις ή να κάνω τον ντε­τέ­κτιβ.

Όταν όμως σε δύο ντέρμπι μέσα στο “Γεώρ­γιος Καραϊ­σκά­κης” οι σοβαρές λάθος απο­φά­σεις του είναι όλες κατά του Ολυ­μπια­κού, τότε ανα­ρω­τιέ­μαι με ποια κρι­τή­ρια από “υπη­ρέ­της του συστή­μα­τος που μας ξεφτι­λί­ζει στην Ευρώπη”, ο Τάσος Σιδη­ρό­που­λος έγινε ο “κορυ­φαίος, εκτός συστή­μα­τος, αλάν­θα­στος διαι­τη­τής” που πρέπει να σφυ­ρί­ζει όλα τα ντέρμπι των Πει­ραιω­τών. Όπως πάει το πράγμα μπορεί και να διευ­θύ­νει όλα τα ματς του Ολυ­μπια­κού γενι­κό­τερα.

Φυσικά αυτή είναι και μια τερά­στια διαφορά των “ερυ­θρό­λευ­κων” από τους υπό­λοι­πους. Ότι ακόμη και σε περι­πτώ­σεις τέτοιες, βγαί­νουν νικητές από τον αγω­νι­στικό χώρο. Είναι όμως και μια καλή ευκαι­ρία μπας και ορι­σμέ­νοι κατα­λά­βουν τι δούλεμα πέφτει. Σκε­φτείτε μόνο οι παρα­πάνω φάσεις να είχαν γίνει ανάποδα, κι ας ήταν το ματς 3-0. Γιατί εδώ έχουμε μεν ένα παι­χνίδι θρόνου, αλλά δεν πρό­κει­ται για το περί­φημο Game of Thrones. Μάλλον με Game of… Clowns έχει να κάνει.

ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΠΕΝΤΟ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ;

Γιατί παίζει ο Σεμπά; Γιατί δεν βάζει τον Σιόβα; Που είναι ο Ρομαό; Τι συμ­βαί­νει με Μαρίν; Μα καλά, εκτός απο­στο­λής ο Ντο­μίν­γκες; Που θυμή­θηκε τον Μπου­χα­λάκη; Γιατί κάνει ροτέι­σον στους γκολ­κί­περ; Γιατί δεν χρη­σι­μο­ποιεί περισ­σό­τερο τον Μανθάτη; Γιατί χρη­σι­μο­ποιεί τόσο πολύ τον Ρέτσο; Γιατί το ένα, γιατί το άλλο.

Πραγ­μα­τικά κάποιες φορές είναι να σηκώ­νεις τα χέρια ψηλά. Ανα­γκαία και ωφέλιμη η κριτική, αλλά όταν μιλάμε για Ολυ­μπιακό αυτή ξεπερνά χαλαρά τα όρια της λογικής και αγγίζει αυτά της παρά­νοιας. Κατ’ αρχήν αν ήταν world class προ­πο­νη­τής ο Μπέντο, θα καθόταν στον πάγκο της Μπαρ­τσε­λόνα, όχι σε αυτόν των Πει­ραιω­τών. Δεύ­τε­ρον, γνω­ρί­ζει κανείς προ­πο­νητή στον κόσμο που δεν κάνει λάθη; Να τον πει.

Τρίτον, θυμάται κανείς σε τι κατά­σταση παρέ­λαβε την ομάδα ο Πορ­το­γά­λος; Απο­στολή… αυτο­κτο­νίας είχε. Και τέλος πάντων, βάζο­ντας στη σούμα όλες τις επι­λο­γές του μέχρι σήμερα, από τακτική, ενδε­κά­δες, πρόσωπα, αλλαγές, απο­στο­λές, ό,τι θέλετε, ο Ολυ­μπια­κός είναι κερ­δι­σμέ­νος ή χαμένος;

Άφησε εκτός απο­στο­λής με τον Πανα­θη­ναϊκό τους Ντο­μίν­γκες, Ρομαό και Μαρίν και κόντεψε να έρθει η συντέ­λεια. Μυθικά πράματα. Σήμερα, θα υπάρχει η ίδια γκρίνια για την συγκε­κρι­μένη απόφαση του; Ή περι­μέ­νουμε πότε θα… δικαιω­θούμε για να αρχίσει το “σκάψιμο”. Είναι δυνατόν να κρί­νε­ται ο προ­πο­νη­τής -όχι παι­χνίδι με παι­χνίδι πλέον- αλλά ανάλογα με τις ορέξεις του καθένα μας για το ποιους θα πάρει στην απο­στολή ή θα βάλει στην ενδε­κάδα;

Εγώ βλέπω ότι έχει χει­ρι­στεί όλους τους παίκτες του με τους ίδιους νόμους, ο Ολυ­μπια­κός είναι πρώτος και καλύ­τε­ρος στην βαθ­μο­λο­γία και με το ενάμιση πόδι στους “32” του Europa League. Βλέπω τους Ρέτσο, Μανθάτη και Ανδρού­τσο να είναι ενεργά μέλη της πρώτης ομάδας. Βλέπω μια ομάδα που έμοιαζε μισο­δια­λυ­μένη στις αρχές Αυγού­στου, να μοιάζει ξανά με κανο­νικό σύνολο. Φυσικά και μέσα σε όλη αυτή την πορεία έχει κάνει λάθη ο Μπέντο. Και σίγουρα θα κάνει και στο μέλλον.

Μήπως όμως έχει κερ­δί­σει του­λά­χι­στον το δικαί­ωμα να τον αφή­σουμε να δου­λέ­ψει;

ΠΗΓΗ: sport24.gr