Δένδιας: Νέμεση στην ύβρη της Χρυσής Αυγής η απόφαση της Δικαιοσύνης

«Με την απόφαση του Εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των Αθηνών στις 7 Οκτω­βρίου 2020 επήλθε η Νέμεση στην Ύβρη που συνι­στούσε για το Κράτος Δικαίου η Χρυσή Αυγή», τονίζει ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Νίκος Δένδιας.

«Το νεο­να­ζι­στικό μόρφωμα επι­χεί­ρησε να δοκι­μά­σει τις αντοχές της Δημο­κρα­τίας μας. Εισέ­πραξε τη δέουσα απά­ντηση», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά ο κ. Δένδιας, σε άρθρο του στην εφη­με­ρίδα “Τα Νέα” με αφορμή τη συμπλή­ρωση ενός έτους από την κατα­δι­κα­στική απόφαση για τη Χρυσή Αυγή.

Όπως υπεν­θυ­μί­ζει, ο ίδιος τότε ως υπουρ­γός Δημό­σιας Τάξης και Προ­στα­σίας του Πολίτη, κατά τη δια­βί­βαση των 32 δικο­γρα­φιών με αξιό­ποι­νες πράξεις μελών-υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής, από την οποία ξεκί­νησε η δικα­στική διε­ρεύ­νηση που οδήγησε στην ιστο­ρική απόφαση της Δικαιο­σύ­νης, είχε υπο­γραμ­μί­σει στη συνο­δευ­τική του επι­στολή προς την τότε Εισαγ­γε­λέα του Αρείου Πάγου κυρία Ευτέρπη Κου­τζα­μάνη ότι «η δρα­στη­ριό­τητα του νεο­να­ζι­στι­κού μορ­φώ­μα­τος εκτρε­πό­ταν των ορίων μεμο­νω­μέ­νων περι­στα­τι­κών».

«Προ­κα­λούσε το δημόσιο αίσθημα, υπο­νό­μευε την αυθε­ντία του Κράτους Δικαίου, προ­σέ­βαλλε τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα και την ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια, έθετε σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη και την εσω­τε­ρική ασφά­λεια της χώρας», προ­σθέ­τει.

Όπως υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Δένδιας, «δια­χρο­νικά, τα αρμόδια όργανα της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας οφεί­λουν να βρί­σκο­νται σε εγρή­γορση για τυχόν επα­νεμ­φά­νιση του φαι­νο­μέ­νου με άλλες μορφές».

«Φαι­νό­μενα όπως οι επι­θέ­σεις κατά ιδε­ο­λο­γι­κών αντι­πά­λων και μελών κομ­μά­των – των οποίων η ομόθυμη κατα­δίκη πέρα από πολι­τι­κές δια­φο­ρές και απόψεις είναι επι­βε­βλη­μένη – οφεί­λουν να μας προ­βλη­μα­τί­σουν», ενώ υπο­γραμ­μί­ζει την ανάγκη να αντι­με­τω­πι­στούν οι βαθύ­τε­ρες αιτίες του φαι­νο­μέ­νου.

«”Θρυαλ­λίδα” της εμφά­νι­σης επί­δο­ξων δια­δό­χων ή μιμητών του νεο­να­ζι­στι­κού φαι­νο­μέ­νου, οι οποίοι επι­χει­ρούν να “δηλη­τη­ριά­σουν” με τις απο­κρου­στι­κές ιδέες τους ακόμη και εφη­βι­κές ψυχές, δεν είναι πλέον η πρω­το­φα­νής οικο­νο­μική κρίση της προη­γού­με­νης δεκα­ε­τίας», αλλά «η δια­δε­δο­μένη ρητο­ρική μίσους, η υιο­θέ­τηση θεωριών συνο­μω­σίας και η αίσθηση απο­ξέ­νω­σης μιας μερίδας πολιτών από το πολι­τικό σύστημα, σε συν­δυα­σμό με την ανα­σφά­λεια που προ­κα­λεί η παν­δη­μία, που εκτρέ­φει παρό­μοια φαι­νό­μενα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες, ακόμη και θεω­ρη­τικά προηγ­μέ­νες. Φαι­νό­μενα τα οποία τείνουν να αξιο­ποι­ή­σουν οι θια­σώ­τες μιας απε­χθούς ιδε­ο­λο­γίας, προ­κει­μέ­νου να επα­νεμ­φα­νι­σθούν στο προ­σκή­νιο», τονίζει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Και κατα­λή­γει: «Στην κατεύ­θυνση αυτή, η Κοι­νο­βου­λευ­τική Δημο­κρα­τία οφείλει να ανα­ζη­τή­σει μια πει­στική απά­ντηση. Για να μην υπάρξει άλλη δολο­φο­νία σαν αυτή του Παύλου Φύσσα και για να μην υπάρξει άλλη εγκλη­μα­τική οργά­νωση με τα χαρα­κτη­ρι­στικά της Χρυσής Αυγής. Είναι χρέος όλων μας».