Παναγιώτης Πετράκης: «Τα τραγούδια του Θεοδωράκη εκφράζουν την ψυχή της ελληνικότητας»

Κύριε Πετράκη, τι σημαί­νει για σας να συμ­με­τέ­χετε στο κλεί­σιμο του 4ου Φεστι­βάλ Μου­σι­κής Χάλκης, στη συναυ­λία που είναι αφιε­ρω­μένη στον Μίκη Θεο­δω­ράκη;

Είναι ιδιαί­τερη η χαρά μου που συμ­με­τέχω σ΄αυτό το φεστι­βάλ και ως προς την τοπο­θε­σία του, τη Χάλκη, αυτό το όμορφο, ηλιό­λου­στο, ακρι­τικό νησί μας, αλλά και για τη συνερ­γα­σία μου με την Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών, η οποία απο­τε­λεί στολίδι στo μουσικό γίγνε­σθαι της χώρας μας.

Το ρεπερ­τό­ριο δεν θα μπο­ρούσε να είναι πιο ιδανικό. Φέτος γιορ­τά­ζουμε την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση του μέγι­στου Μίκη Θεο­δω­ράκη που με τη μουσική του έχει προσ­δώ­σει στη χώρα μας ένα παγκό­σμια ανα­γνω­ρί­σιμο σήμα κατα­τε­θέν. Μελετώ τη μουσική του πάνω από 15 χρόνια μέσα από την αδιά­λει­πτη συνερ­γα­σία μου με την «Λαϊκή Ορχή­στρα Μίκης Θεο­δω­ρά­κης» και δεν σταματώ να ανα­κα­λύ­πτω τον πλούτο της. Τα τρα­γού­δια αυτά εκφρά­ζουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο τί σημαί­νει να είσαι Έλληνας, εκφρά­ζουν το μεδούλι, την ψυχή της ελλη­νι­κό­τη­τάς μας.

Έχετε ξανα­πάει στη μικρή, πανέ­μορφη Χάλκη; Πώς πιστεύ­ετε ότι το ιδιαί­τερο τοπίο θα επη­ρε­ά­σει την ερμη­νεία σας;

Όχι μόνο έχω ξανα­πάει, αλλά την έχω ανα­κα­λύ­ψει σε βάθος! Το 2019 μου δόθηκε η ευκαι­ρία να επι­σκε­φτώ το νησί για μια βδομάδα για να γυρί­σουμε ένα προ­ω­θη­τικό βίντεο για τις ομορ­φιές του, το οποίο, αν δεν απα­τώ­μαι, παίζει ακόμα στα πλοία με προ­ο­ρι­σμό τη Χάλκη. Έτσι πήρα μια γερή γεύση… από την απί­στευτη θέα 360 μοιρών επάνω στα ερείπια του κάστρου μέχρι τον γαλήνιο βυθό της στα Κάνια όπου κάναμε κατα­δύ­σεις.

Η ερμη­νεία ενός καλ­λι­τέ­χνη επη­ρε­ά­ζε­ται από πολλούς παρά­γο­ντες και σίγουρα ο τόπος και η ενέρ­γειά του είναι ένας από αυτούς. Πιστεύω ότι το πέλαγος της μου­σι­κής του Θεο­δω­ράκη θα έρθει να σμίξει με τις πανέ­μορ­φες ακτές της Χάλκης.

Τι πιστεύ­ετε πως κάνει ξεχω­ρι­στό το φεστι­βάλ της Χάλκης και των μικρών νησιών γενι­κό­τερα σε σύγκριση με άλλες διορ­γα­νώ­σεις;

Δεν έχω σαφή γνώση του φεστι­βάλ της Χάλκης καθώς είναι η πρώτη φορά που συμ­με­τέχω σε αυτό. Πιστεύω όμως ότι τα τοπικά φεστι­βάλ των μικρών νησιών απο­τε­λούν κοι­τί­δες πολι­τι­σμού όταν εντάσ­σουν ποιο­τικά θεάματα και ακρο­ά­ματα στο πλαίσιό τους, συμ­βάλ­λο­ντας στην πολι­τι­στική απο­κέ­ντρωση, αλλά και την ανά­δειξη του κάθε τόπου.

Πώς αισθά­νε­στε που θα μοι­ρα­στείτε τη σκηνή με την Camerata Junior και τι πιστεύ­ετε ότι φέρνει η ενέρ­γεια των νέων μου­σι­κών σε μια συναυ­λία αφιε­ρω­μένη στον Μίκη Θεο­δω­ράκη;

Ο Μίκης πάντα είχε στόχο την απεύ­θυνση στο νεανικό ακρο­α­τή­ριο, το μη εφη­συ­χα­σμένο, τους νέους που έχουν μέσα τους τη φλόγα, και την ορμή να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να αλλά­ξουν τα πράγ­ματα. Έτσι λοιπόν θεωρώ σπου­δαία τη συμ­με­τοχή νέων μου­σι­κών σε αυτή τη μουσική που δεν παλιώ­νει ποτέ. Πάντα το νέο όταν κατα­πιά­νε­ται με το κλασικό με σεβασμό φέρνει έναν φρέσκο αέρα, μια νέα πνοή. Αυτό ελπίζω κι εύχομαι ότι θα συμβεί και στη συναυ­λία μας.

Ως καλ­λι­τέ­χνης που ασχο­λεί­στε και με την υπο­κρι­τική και με το τρα­γούδι, πώς κατα­φέρ­νετε να δια­τη­ρείτε μια ισορ­ρο­πία ανάμεσα στις δύο ιδιό­τη­τές σας, ώστε να εξε­λίσ­σε­στε και στους δύο χώρους χωρίς να χάνετε την ταυ­τό­τητά σας;

Μα η ταυ­τό­τητά μου εμπε­ριέ­χει αυτές ακριβώς τις δύο ιδιό­τη­τες, πώς να χαθεί;… Για μένα δεν νοείται τρα­γούδι χωρίς την υπο­κρι­τική διερ­γα­σία του ηθο­ποιού για να απο­δο­θεί ολο­κλη­ρω­μένα. Μα τι άλλο είναι το τρα­γούδι αν όχι λόγος αρθρω­μέ­νος μουσικά; Δυστυ­χώς όμως στη νοο­τρο­πία μας ως λαός έχουμε την τάση να βάζουμε σε πρόσωπα και πράγ­ματα «ταμπέ­λες» και να μη δεχό­μα­στε ότι ένας καλ­λι­τέ­χνης μπορεί να εκφρά­ζε­ται με δύο ή και περισ­σό­τε­ρους ακόμα τρόπους. Χαί­ρο­μαι όμως που βλέπω την νέα γενιά να απο­τι­νά­ζει αυτή την κοντό­φθαλμη αντί­ληψη σιγά σιγά και να ενδια­φέ­ρε­ται περισ­σό­τερο για το καλ­λι­τε­χνικό απο­τέ­λε­σμα ενός καλ­λι­τέ­χνη παρά για το πώς πρέπει αυτός να συστή­νε­ται.

Ποια είναι η μεγα­λύ­τερη πρό­κληση για σας όταν ερμη­νεύ­ετε τραγούδια-σύμβολα, τόσο φορ­τι­σμένα ιστο­ρικά και συναι­σθη­μα­τικά;

Η πρό­κληση και ο στόχος μου είναι πάντα να βρίσκω τη δική μου αλήθεια μέσα στα τρα­γού­δια αυτά. Πού με «ακουμπά» αυτό το τρα­γούδι στο τώρα μου, ποια ψυχική χορδή μου αγγίζει; Δόξα τω Θεώ τα τρα­γού­δια αυτά βάζουν στο στόμα μας λόγο ποι­η­τικό, ο οποίος παρα­μέ­νει επί­και­ρος και πάντα αφορά, σε κάθε εποχή. Έτσι δεν είναι δύσκολο να ανα­κα­λύ­ψεις μέσα σε αυτά τα τρα­γού­δια τις δικές σου ανα­φο­ρές, τους δικούς σου κοινούς τόπους.

Αν ήσασταν κάποιο τρα­γούδι του Μίκη Θεο­δω­ράκη, ποιο θα ήσασταν;

Δύσκολη ερώτηση γιατί πάντα θέλω να «γίνομαι», να «είμαι» το κάθε τρα­γούδι που τρα­γου­δάω. Εντελώς παρορ­μη­τικά το πρώτο τρα­γούδι που μου έρχεται στο μυαλό είναι το «Της Αγάπης αίματα με πορ­φύ­ρω­σαν» από το «Άξιον Εστί».

Θα θέλατε να μοι­ρα­στείτε τα σχέδιά σας για την επόμενη σεζόν;

Συνε­χί­ζει και μες στον χειμώνα η συνερ­γα­σία μου με τη «Λαϊκή Ορχή­στρα Μίκης Θεο­δω­ρά­κης» με συναυ­λίες εντός Ελλάδας, αλλά και στο εξω­τε­ρικό. Επίσης θα συνερ­γα­στώ για δεύτερη χρονιά με τον μαέστρο Θοδωρή Λεμπέση και την ορχή­στρα του σε ρεπερ­τό­ριο με τρα­γού­δια από μιού­ζι­καλ. Άλλη μια ενδια­φέ­ρουσα πρόταση θα είναι και το πρό­γραμμα που ετοι­μά­ζουμε με τη Χρυ­σούλα Στε­φα­νάκη για την περίοδο των γιορτών με τρα­γού­δια Swing και Jazz.