Γιάννης Κλούβας: Από τα «καμάκια» της Ρόδου στη δική του νύχτα

• Ο άν­θρω­πος που συ­νέ­δε­σε το όνομά του με τα clubs του νη­σιού μιλά για τα πρώτα βή­μα­τα, τις προ­δο­σί­ες, τα κα­μά­κια και την πα­ρα­κα­τα­θή­κη του βι­βλί­ου του

Με μια αφή­γη­ση γε­μά­τη χιού­μορ αλλά και αυ­το­κρι­τι­κή, ο γνω­στός Ρο­δί­της επι­χει­ρη­μα­τί­ας Γιάν­νης Κλού­βας ξε­δι­πλώ­νει στη «δ» τη δια­δρο­μή του από τα πρώτα του βή­μα­τα στη νύχτα μέχρι τη δη­μιουρ­γία της θρυ­λι­κής Disco Space. Θυ­μά­ται τα χρό­νια που η γενιά του βίωσε την άν­θη­ση του του­ρι­σμού και έπαι­ξε – όπως λέει – κα­τα­λυ­τι­κό ρόλο στη δια­μόρ­φω­ση της ει­κό­νας της Ρόδου μέσα από τον μύθο των «κα­μα­κιών».

Μιλά ανοι­χτά για τις απο­γοη­τεύ­σεις του από λάθος συ­νερ­γα­σί­ες, για τις χαρές αλλά και τις πλη­γές που άφησε πίσω η επι­χει­ρη­μα­τι­κή πο­ρεία. Δύο χρό­νια μετά την έκ­δο­ση του βι­βλί­ου του, δη­λώ­νει δι­καιω­μέ­νος που μοι­ρά­στη­κε «μια κα­τά­θε­ση ψυχής» και καλεί το κοινό να τα­ξι­δέ­ψει μαζί του ξανά, στην πα­ρου­σί­α­ση που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί τον…

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Πώς ήταν τα πρώτα σας βή­μα­τα στη νύχτα κ. Κλού­βα και τι θε­ω­ρεί­τε ότι σας έκανε να δια­φο­ρο­ποι­η­θεί­τε από τους υπό­λοι­πους;

Η πρώτη μου επαφή κυρία Πα­μπρή με τον χώρο της νύ­χτας ήταν σε ηλι­κία 15 χρό­νων. Εί­χα­με αρ­χί­σει να βγαί­νου­με στα κλαμπ και στις δι­σκο­θή­κες και επει­δή εί­μα­σταν φτωχά παι­διά της πα­λιάς πόλης (παι­διά της υγρα­σί­ας) σκε­φτή­κα­με τρεις φίλοι να μά­θου­με συρ­τά­κι ώστε αντί να πλη­ρώ­νου­με τα ποτά, να βγά­ζου­με και ένα χαρ­τζι­λί­κι. Έτσι τον πρώτο μας χορό τον ξε­κι­νή­σα­με από το ξε­νο­δο­χείο Μίρα Μάρε, μετά χο­ρεύ­α­με σε πολλά νυ­χτε­ρι­νά κέ­ντρα και ξε­νο­δο­χεία! Αρ­γό­τε­ρα με­λέ­τη­σα μου­σι­κή κι έπαι­ξα για λίγο διά­στη­μα μπου­ζού­κι σε τα­βέρ­νες και για τρεις μήνες στο εξω­τε­ρι­κό, συ­γκε­κρι­μέ­να στη Φιν­λαν­δία.

Το 1977 γυ­ρί­ζει ο αδελ­φός μου από τον Κα­να­δά και μου προ­τεί­νει να στή­σου­με δου­λειά. Όπως ήταν φυ­σι­κό τον οδή­γη­σα σε δου­λειές που ήξερα. Προ­τί­μη­σα τις Disco που ήταν τότε πολύ της μόδας και όχι με μου­σι­κούς ώστε τα λει­τουρ­γι­κά έξοδα να είναι λι­γό­τε­ρα Έτσι στή­θη­κε το Disco Space που άνοι­ξε τις πόρ­τες του στις 6 Ιου­νί­ου του 1978 . Ήταν ένα κλαμπ χω­ρη­τι­κό­τη­τας 200 πε­ρί­που ατό­μων! Η επι­τυ­χία φο­βε­ρή. Ένα υπό­γειο στην οδό Ηρώων Πο­λυ­τε­χνεί­ου 14, που όμως το στή­σα­με με αγάπη και με­ρά­κι!! Περ­νάω ακόμα απέξω και ανα­τρι­χιά­ζω!

• Σε μια εποχή που οι νέοι έφευ­γαν με­τα­νά­στες, εσείς μεί­να­τε στη Ρόδο. Τι ήταν αυτό που σας κρά­τη­σε και σας έδωσε φλόγα για να επι­χει­ρή­σε­τε;

Θεωρώ τη γενιά μου, του 1955 πολύ τυ­χε­ρή. Οι γεν­νη­μέ­νοι το ’45 επει­δή δεν υπήρ­χαν δου­λειές έφευ­γαν με­τα­νά­στες Αυ­στρα­λία, Αμε­ρι­κή, Γερ­μα­νία κ.α

Οι γεν­νη­μέ­νοι το 1950 μπαρ­κά­ρι­ζαν στα κα­ρά­βια κι όταν γύ­ρι­ζαν ρου­φά­γα­με σαν σφουγ­γά­ρια τις φα­ντα­στι­κές και πολ­λές φορές με­γα­λο­ποι­η­μέ­νες ιστο­ρί­ες τους!

Εμείς του 1955 όταν φτά­σα­με στην ηλι­κία των 15 ετών (1970) άρ­χι­σε ο μα­ζι­κός του­ρι­σμός, κι έτσι δεν χρειά­στη­κε να πάμε που­θε­νά.

Πέ­σα­με με τα μού­τρα στη «Μαρ­μί­τα» (κο­ρί­τσια από Σκαν­δι­να­βία), γί­να­με οι νε­α­ροί «κα­μά­κια», που έπαι­ξαν κατ’ εμέ με­γά­λο ρόλο την εποχή εκεί­νη στον του­ρι­σμό!! Για να πλη­σιά­σεις όμως τα κο­ρί­τσια έπρε­πε να είσαι κα­λο­ντυ­μέ­νος με τη μόδα της επο­χής, να είσαι κα­θα­ρός και να πλέ­νε­σαι με μο­σχο­σά­που­νο (που έλεγε κι η μάνα μου). Να μά­θεις τα βα­σι­κά σε ξένες γλώσ­σες, κυ­ρί­ως αγ­γλι­κά.

• Τι πι­στεύ­ε­τε κ. Κλού­βα ότι οδή­γη­σε στον αφα­νι­σμό των με­γά­λων club που έκα­ναν τη δια­φο­ρά στη νυ­χτε­ρι­νή δια­σκέ­δα­ση; Πόσο και πώς αυτό επη­ρέ­α­σε αρ­νη­τι­κά το του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν της Ρόδου;

Γιατί εξα­φα­νί­στη­καν οι Disco, τα Night clubs και τα Μπου­ζού­κια: Είναι οι μο­να­δι­κές δου­λειές που οι μι­κροί “κα­θά­ρι­σαν” τους με­γά­λους. Αυτό που συμ­βαί­νει στην Ελ­λά­δα δεν γί­νε­ται που­θε­νά αλλού. Το πε­ρί­πτε­ρο έγινε σού­περ μάρ­κετ, η κα­φε­τέ­ρια εστια­τό­ριο, το μπαρ νυ­χτε­ρι­νό κέ­ντρο. Η κα­ντί­να το πρωί, ξα­πλώ­στρες μετά, πρω­ι­νά στη συ­νέ­χεια, με­ση­με­ρια­νά και από­γευ­μα δεί­πνο, όταν δε βρα­διά­σει νυ­χτε­ρι­νό κέ­ντρο, γά­μους, αρ­ρα­βώ­νες, βα­πτί­σεις. Αχταρ­μάς δη­λα­δή…

• Υπο­στη­ρί­ζε­τε συχνά στις συ­νε­ντεύ­ξεις σας ότι δεν κά­να­τε λάθη στις δου­λειές, αλλά στους αν­θρώ­πους. Πώς τα λάθη στις συ­νερ­γα­σί­ες δια­μόρ­φω­σαν τον τρόπο που βλέ­πε­τε την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα;

Λένε πως η απο­τυ­χία είναι ο πιο γρή­γο­ρος δρό­μος για την επι­τυ­χία, σε μένα όμως η απο­τυ­χία δεν ήταν στις δου­λειές, ήταν στην επι­λο­γή των συ­νερ­γα­τών και δυ­στυ­χώς ήρθε αργά. Έπαθα πολλά από την καλή μου καρ­διά, από την ανε­κτι­κό­τη­τά μου, έλεγα θα διορ­θω­θεί που θα πάει. Είχα πίστη στον εαυτό μου. Όταν ο άλλος νιώ­θει μειο­νε­κτι­κά, προ­σπα­θεί να σε χα­μη­λώ­σει, τρα­βώ­ντας σε κάτω για να φανεί κι αυτός ψηλός! Οι αδύ­να­μοι είναι πιο σκλη­ροί και δα­γκώ­νουν πιο δυ­να­τά. Ο δυ­να­τός αν δια­φω­νή­σεις είναι πιο δί­καιος και τα βρί­σκεις πιο εύ­κο­λα.

Σφυ­ρη­λά­τη­σα πια μετά από καιρό και πολλά χα­στού­κια και προ­δο­σί­ες, μια ηθική πυ­ξί­δα, όμως, ήταν με­γά­λη η απο­γο­ή­τευ­ση από αν­θρώ­πους που στή­ρι­ξα, που άνοι­ξα την αγκα­λιά μου και την καρ­διά μου! Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που έχουν μια ανα­πη­ρία η οποία δεν φαί­νε­ται στην αρχή, είναι η ηθική ανα­πη­ρία, είναι αυτοί που οι μάνες μας έλε­γαν «αυτός δεν έχει ούτε όσιο ούτε ιερό». Ένα τέ­τοιο ολο­καύ­τω­μα πέ­ρα­σα εγώ.

• Τι ήταν τε­λι­κά τα κα­μά­κια, κ. Κλού­βα; Μια γενιά που ανα­ζη­τού­σε να ξε­δι­ψά­σει σε­ξουα­λι­κά, μια εποχή κοι­νω­νι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης ή αυτά και κάτι βα­θύ­τε­ρο;

Τα κα­μά­κια… Κα­μά­κι ήταν σχε­δόν το κάθε ρο­δι­τό­που­λο που σή­με­ρα μπο­ρεί να είναι για­τρός, δι­κη­γό­ρος, επι­στή­μο­νας, επι­χει­ρη­μα­τί­ας κ.α., ήταν παι­διά μιας ανέ­με­λης επο­χής, που κατ’ εμέ έπαι­ξαν σπου­δαίο ρόλο στην ανά­πτυ­ξη του του­ρι­σμού εκεί­νη την εποχή! Τότε έδει­χναν οι στα­τι­στι­κές πως το 60% του του­ρι­σμού που ερ­χό­ταν στη Ρόδο ήταν γυ­ναί­κες! Έγι­ναν πολ­λοί γάμοι μέσα σ’ αυτές τις δε­κα­ε­τί­ες με Σου­η­δέ­ζες, Φιν­λαν­δέ­ζες, Γερ­μα­νί­δες κ.α.

• Νιώ­θε­τε δι­καιω­μέ­νος για τις επι­λο­γές σας, βλέ­πο­ντας πίσω το τα­ξί­δι που κά­να­τε; Τι θα θέ­λα­τε να μεί­νει ως πα­ρα­κα­τα­θή­κη από το βι­βλίο σας και τη δια­δρο­μή σας; Επί­σης δύο χρό­νια μετά την κυ­κλο­φο­ρία του και πολ­λές επα­νεκ­δό­σεις, ήρθε η ώρα να πα­ρου­σιά­σε­τε το δικό σας τα­ξί­δι. Πού και πότε;

Αυτό που προ­σπά­θη­σα με τη συγ­γρα­φή του βι­βλί­ου μου, με αυτή την κα­τά­θε­ση ψυχής, είναι να βοη­θή­σω έστω κι έναν άν­θρω­πο να δει τη ζωή αλ­λιώς, να πο­λε­μή­σει, να βγει νι­κη­τής! Η ζωή σου είναι μια βάρκα κι εσύ κρα­τάς τα κου­πιά, ένα τραί­νο κι εσύ κρα­τάς το τι­μό­νι! Υπάρ­χει μια ζωή που πρέ­πει να την απο­λαύ­σεις, να την γε­μί­σεις χρώ­μα­τα!

Στην πο­ρεία προς τα πάνω άκου­σα πολλά “Πού πας ξυ­πό­λυ­τος στα αγκά­θια” ή “τα με­τα­ξω­τά βρα­κιά θέ­λουν επι­δέ­ξιους κ….” και άλλα τέ­τοια κουφά! Διεκ­δί­κη­σα όμως, πά­λε­ψα, μά­τω­σα, έβαλα όμως στοπ σε ότι με εμπό­δι­ζε να ανα­δυ­θώ! Η πα­ρου­σί­α­ση του βι­βλί­ου μου θα γίνει στο δεύ­τε­ρο δε­κα­πεν­θή­με­ρο του Νο­εμ­βρί­ου, μετά το κλεί­σι­μο της σεζόν, όπου φίλοι και γνω­στοί θα έχουν πε­ρισ­σό­τε­ρο προ­σω­πι­κό χρόνο.