Γιάννης Κλούβας: Από τα «καμάκια» της Ρόδου στη δική του νύχτα

Πώς ήταν τα πρώτα σας βήματα στη νύχτα κ. Κλούβα και τι θεω­ρείτε ότι σας έκανε να δια­φο­ρο­ποι­η­θείτε από τους υπό­λοι­πους;

Η πρώτη μου επαφή κυρία Παμπρή με τον χώρο της νύχτας ήταν σε ηλικία 15 χρόνων. Είχαμε αρχίσει να βγαί­νουμε στα κλαμπ και στις δισκο­θή­κες και επειδή είμα­σταν φτωχά παιδιά της παλιάς πόλης (παιδιά της υγρα­σίας) σκε­φτή­καμε τρεις φίλοι να μάθουμε συρτάκι ώστε αντί να πλη­ρώ­νουμε τα ποτά, να βγά­ζουμε και ένα χαρ­τζι­λίκι. Έτσι τον πρώτο μας χορό τον ξεκι­νή­σαμε από το ξενο­δο­χείο Μίρα Μάρε, μετά χορεύ­αμε σε πολλά νυχτε­ρινά κέντρα και ξενο­δο­χεία! Αργό­τερα μελέ­τησα μουσική κι έπαιξα για λίγο διά­στημα μπου­ζούκι σε ταβέρ­νες και για τρεις μήνες στο εξω­τε­ρικό, συγκε­κρι­μένα στη Φιν­λαν­δία.

Το 1977 γυρίζει ο αδελφός μου από τον Καναδά και μου προ­τεί­νει να στή­σουμε δουλειά. Όπως ήταν φυσικό τον οδήγησα σε δου­λειές που ήξερα. Προ­τί­μησα τις Disco που ήταν τότε πολύ της μόδας και όχι με μου­σι­κούς ώστε τα λει­τουρ­γικά έξοδα να είναι λιγό­τερα Έτσι στήθηκε το Disco Space που άνοιξε τις πόρτες του στις 6 Ιουνίου του 1978 . Ήταν ένα κλαμπ χωρη­τι­κό­τη­τας 200 περίπου ατόμων! Η επι­τυ­χία φοβερή. Ένα υπόγειο στην οδό Ηρώων Πολυ­τε­χνείου 14, που όμως το στήσαμε με αγάπη και μεράκι!! Περνάω ακόμα απέξω και ανα­τρι­χιάζω!

Σε μια εποχή που οι νέοι έφευγαν μετα­νά­στες, εσείς μείνατε στη Ρόδο. Τι ήταν αυτό που σας κράτησε και σας έδωσε φλόγα για να επι­χει­ρή­σετε;

Θεωρώ τη γενιά μου, του 1955 πολύ τυχερή. Οι γεν­νη­μέ­νοι το ’45 επειδή δεν υπήρχαν δου­λειές έφευγαν μετα­νά­στες Αυστρα­λία, Αμερική, Γερ­μα­νία κ.α

Οι γεν­νη­μέ­νοι το 1950 μπαρ­κά­ρι­ζαν στα καράβια κι όταν γύριζαν ρου­φά­γαμε σαν σφουγ­γά­ρια τις φαντα­στι­κές και πολλές φορές μεγα­λο­ποι­η­μέ­νες ιστο­ρίες τους!

Εμείς του 1955 όταν φτάσαμε στην ηλικία των 15 ετών (1970) άρχισε ο μαζικός του­ρι­σμός, κι έτσι δεν χρειά­στηκε να πάμε πουθενά.

Πέσαμε με τα μούτρα στη «Μαρμίτα» (κορί­τσια από Σκαν­δι­να­βία), γίναμε οι νεαροί «καμάκια», που έπαιξαν κατ’ εμέ μεγάλο ρόλο την εποχή εκείνη στον του­ρι­σμό!! Για να πλη­σιά­σεις όμως τα κορί­τσια έπρεπε να είσαι καλο­ντυ­μέ­νος με τη μόδα της εποχής, να είσαι καθαρός και να πλέ­νε­σαι με μοσχο­σά­πουνο (που έλεγε κι η μάνα μου). Να μάθεις τα βασικά σε ξένες γλώσσες, κυρίως αγγλικά.

Τι πιστεύ­ετε κ. Κλούβα ότι οδήγησε στον αφα­νι­σμό των μεγάλων club που έκαναν τη διαφορά στη νυχτε­ρινή δια­σκέ­δαση; Πόσο και πώς αυτό επη­ρέ­ασε αρνη­τικά το του­ρι­στικό προϊόν της Ρόδου;

Γιατί εξα­φα­νί­στη­καν οι Disco, τα Night clubs και τα Μπου­ζού­κια: Είναι οι μονα­δι­κές δου­λειές που οι μικροί “καθά­ρι­σαν” τους μεγά­λους. Αυτό που συμ­βαί­νει στην Ελλάδα δεν γίνεται πουθενά αλλού. Το περί­πτερο έγινε σούπερ μάρκετ, η καφε­τέ­ρια εστια­τό­ριο, το μπαρ νυχτε­ρινό κέντρο. Η καντίνα το πρωί, ξαπλώ­στρες μετά, πρωινά στη συνέ­χεια, μεση­με­ριανά και από­γευμα δείπνο, όταν δε βρα­διά­σει νυχτε­ρινό κέντρο, γάμους, αρρα­βώ­νες, βαπτί­σεις. Αχταρ­μάς δηλαδή…

Υπο­στη­ρί­ζετε συχνά στις συνε­ντεύ­ξεις σας ότι δεν κάνατε λάθη στις δου­λειές, αλλά στους ανθρώ­πους. Πώς τα λάθη στις συνερ­γα­σίες δια­μόρ­φω­σαν τον τρόπο που βλέπετε την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα;

Λένε πως η απο­τυ­χία είναι ο πιο γρή­γο­ρος δρόμος για την επι­τυ­χία, σε μένα όμως η απο­τυ­χία δεν ήταν στις δου­λειές, ήταν στην επιλογή των συνερ­γα­τών και δυστυ­χώς ήρθε αργά. Έπαθα πολλά από την καλή μου καρδιά, από την ανε­κτι­κό­τητά μου, έλεγα θα διορ­θω­θεί που θα πάει. Είχα πίστη στον εαυτό μου. Όταν ο άλλος νιώθει μειο­νε­κτικά, προ­σπα­θεί να σε χαμη­λώ­σει, τρα­βώ­ντας σε κάτω για να φανεί κι αυτός ψηλός! Οι αδύ­να­μοι είναι πιο σκληροί και δαγκώ­νουν πιο δυνατά. Ο δυνατός αν δια­φω­νή­σεις είναι πιο δίκαιος και τα βρί­σκεις πιο εύκολα.

Σφυ­ρη­λά­τησα πια μετά από καιρό και πολλά χαστού­κια και προ­δο­σίες, μια ηθική πυξίδα, όμως, ήταν μεγάλη η απο­γο­ή­τευση από ανθρώ­πους που στήριξα, που άνοιξα την αγκαλιά μου και την καρδιά μου! Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που έχουν μια ανα­πη­ρία η οποία δεν φαί­νε­ται στην αρχή, είναι η ηθική ανα­πη­ρία, είναι αυτοί που οι μάνες μας έλεγαν «αυτός δεν έχει ούτε όσιο ούτε ιερό». Ένα τέτοιο ολο­καύ­τωμα πέρασα εγώ.

Τι ήταν τελικά τα καμάκια, κ. Κλούβα; Μια γενιά που ανα­ζη­τούσε να ξεδι­ψά­σει σεξουα­λικά, μια εποχή κοι­νω­νι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης ή αυτά και κάτι βαθύ­τερο;

Τα καμάκια… Καμάκι ήταν σχεδόν το κάθε ροδι­τό­πουλο που σήμερα μπορεί να είναι γιατρός, δικη­γό­ρος, επι­στή­μο­νας, επι­χει­ρη­μα­τίας κ.α., ήταν παιδιά μιας ανέ­με­λης εποχής, που κατ’ εμέ έπαιξαν σπου­δαίο ρόλο στην ανά­πτυξη του του­ρι­σμού εκείνη την εποχή! Τότε έδει­χναν οι στα­τι­στι­κές πως το 60% του του­ρι­σμού που ερχόταν στη Ρόδο ήταν γυναί­κες! Έγιναν πολλοί γάμοι μέσα σ’ αυτές τις δεκα­ε­τίες με Σου­η­δέ­ζες, Φιν­λαν­δέ­ζες, Γερ­μα­νί­δες κ.α.

Νιώθετε δικαιω­μέ­νος για τις επι­λο­γές σας, βλέ­πο­ντας πίσω το ταξίδι που κάνατε; Τι θα θέλατε να μείνει ως παρα­κα­τα­θήκη από το βιβλίο σας και τη δια­δρομή σας; Επίσης δύο χρόνια μετά την κυκλο­φο­ρία του και πολλές επα­νεκ­δό­σεις, ήρθε η ώρα να παρου­σιά­σετε το δικό σας ταξίδι. Πού και πότε;

Αυτό που προ­σπά­θησα με τη συγ­γραφή του βιβλίου μου, με αυτή την κατά­θεση ψυχής, είναι να βοηθήσω έστω κι έναν άνθρωπο να δει τη ζωή αλλιώς, να πολε­μή­σει, να βγει νικητής! Η ζωή σου είναι μια βάρκα κι εσύ κρατάς τα κουπιά, ένα τραίνο κι εσύ κρατάς το τιμόνι! Υπάρχει μια ζωή που πρέπει να την απο­λαύ­σεις, να την γεμί­σεις χρώματα!

Στην πορεία προς τα πάνω άκουσα πολλά “Πού πας ξυπό­λυ­τος στα αγκάθια” ή “τα μετα­ξωτά βρακιά θέλουν επι­δέ­ξιους κ….” και άλλα τέτοια κουφά! Διεκ­δί­κησα όμως, πάλεψα, μάτωσα, έβαλα όμως στοπ σε ότι με εμπό­διζε να αναδυθώ! Η παρου­σί­αση του βιβλίου μου θα γίνει στο δεύτερο δεκα­πεν­θή­μερο του Νοεμ­βρίου, μετά το κλεί­σιμο της σεζόν, όπου φίλοι και γνωστοί θα έχουν περισ­σό­τερο προ­σω­πικό χρόνο.