“Πράξεις και ουσία για το Καστελλόριζο”- του Ιωάννη Παππά

Για ακόμα μία φορά το Κα­στελ­λό­ρι­ζο στο μάτι της Τουρ­κί­ας, για ακόμα μία φορά τα Δω­δε­κά­νη­σα που τέ­μνο­νται από τον 28ο με­σημ­βρι­νό στον πυ­ρή­να των τουρ­κι­κών επι­διώ­ξε­ων για την ανα­τα­ρα­χή της πε­ριο­χής και την ανα­θε­ώ­ρη­ση της διε­θνούς νο­μι­μό­τη­τας. Είναι νησιά όμως στα οποία κα­τοι­κούν Έλ­λη­νες πο­λί­τες που ετοι­μά­ζο­νται να υπο­δε­χθούν έναν δύ­σκο­λο χει­μώ­να υπό πραγ­μα­τι­κά αντί­ξο­ες οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες.

Η στρα­τη­γι­κή της Τουρ­κί­ας είναι ξε­κά­θα­ρη για το Κα­στελ­λό­ρι­ζο και δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται απο­κλει­στι­κά στο να αμ­φι­σβη­τή­σει το δι­καί­ω­μα του ελ­λη­νι­κού νη­σιού να έχει υφα­λο­κρη­πί­δα και ΑΟΖ. Η Τουρ­κία επι­χει­ρεί με με­θο­δι­κά και με­λε­τη­μέ­να βή­μα­τα να «γκρι­ζά­ρει» την πε­ριο­χή, να απο­μο­νώ­σει το νη­σιω­τι­κό σύ­μπλεγ­μα από τα Δω­δε­κά­νη­σα και να το οδη­γή­σει σε μία οι­κο­νο­μι­κή εξάρ­τη­ση από τα απέ­να­ντι τουρ­κι­κά πα­ρά­λια, τα οποία σύμ­φω­να με την Τουρ­κία είναι τα μο­να­δι­κά που έχουν θα­λάσ­σιες ζώνες. Σε δεύ­τε­ρο επί­πε­δο επι­διώ­κει να απο­κό­ψει την Ελ­λά­δα από την Κύπρο από τη στιγ­μή που το μόνο ση­μείο στο εφά­πτο­νται οι ΑΟΖ των δύο χωρών, υφί­στα­ται λόγω των θα­λασ­σί­ων ζωνών του Κα­στελ­λό­ρι­ζου.

Είναι λοι­πόν η κα­τάλ­λη­λη στιγ­μή ώστε να δώ­σου­με στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο την αξία που θέ­λου­με, χωρίς να στα­μα­τή­σου­με να ανα­φε­ρό­μα­στε στο Διε­θνές Δί­καιο και όσα αυτό προ­βλέ­πει. Ο λόγος είναι ότι στο ση­μείο που φτά­σα­με δεν αρκεί.

Η πο­λι­τι­κή μας πρέ­πει να πλαι­σιω­θεί και από άλλες ενέρ­γειες που θα έχουν απτό απο­τέ­λε­σμα. Τέ­τοιες ενέρ­γειες είναι ο πλή­ρης εκ­συγ­χρο­νι­σμός των υπο­δο­μών του νη­σιού, σε όλα τα επί­πε­δα στην κυ­ριο­λε­ξία. Μία δεύ­τε­ρη δέσμη ενερ­γειών είναι απο­κλει­στι­κά οι­κο­νο­μι­κού χα­ρα­κτή­ρα. Δεν πρό­κει­ται να στα­μα­τή­σω να λέω ότι απο­τε­λεί ανα­γκαιό­τη­τα η επι­στρο­φή των μειω­μέ­νων φο­ρο­λο­γι­κών συ­ντε­λε­στών στα Δω­δε­κά­νη­σα και δεν ήταν πα­ρά­λο­γο να μη­δε­νι­στούν για το Κα­στελ­λό­ρι­ζο. Επί­σης, πο­λύ­τι­μη θα ήταν η δη­μιουρ­γία ει­δι­κού φο­ρο­λο­γι­κού κα­θε­στώ­τος για επι­χει­ρή­σεις με έδρα το Κα­στελ­λό­ρι­ζο.

Κι αν στις αρχές του κα­λο­και­ριού έγρα­φα ότι «πρέ­πει όλοι οι Έλ­λη­νες να δη­λώ­σουν ότι είναι από τα Δω­δε­κά­νη­σα γιατί οι στιγ­μές είναι κάτι πα­ρα­πά­νω από κρί­σι­μες», τώρα όλοι οι Έλ­λη­νες πρέ­πει να νιώ­σουν Κα­στελ­λο­ρι­ζιοί. Γιατί οι στιγ­μές συ­νε­χί­ζουν να είναι κρί­σι­μες, πιο κρί­σι­μες από εκεί­νες που ζή­σα­με όλο το προη­γού­με­νο διά­στη­μα και ας ελ­πί­σου­με να μην είναι λι­γό­τε­ρο κρί­σι­μες από όσα θα γί­νουν στο μέλ­λον.

Για τον λόγο αυτό πρέ­πει να κά­νου­με όσα μπο­ρού­με, έτσι ώστε στο μέλ­λον να μην με­τα­νιώ­νου­με για πράγ­μα­τα που δεν κά­να­με ενώ μπο­ρού­σα­με.

Σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση εί­μα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να δια­σφα­λί­σου­με στους κα­τοί­κους ότι θα ζουν στην άκρη της Ελ­λά­δας με αξιο­πρέ­πεια και πε­ρίσ­σιο αί­σθη­μα ασφά­λειας τη στιγ­μή που βλέ­πουν τον τόπο τους να πρω­τα­γω­νι­στεί στις διε­θνείς εξε­λί­ξεις.

Να κά­νου­με πρά­ξεις και όχι δη­λώ­σεις…