“Το Galis 3on3 στηρίζει το μπάσκετ με αμαξίδιο”

Η φωτο­γρα­φία με τον Μιχάλη Χατζη­δη­μη­τρίου να κόβει το διχτάκι μετά τον τελικό του πρω­τα­θλή­μα­τος στο μπάσκετ με αμα­ξί­διο τον περα­σμένο Ιούνιο, είναι αναμ­φί­βολα μια από τις πιο δυνατές αθλη­τι­κές στιγμές της χρονιάς. Είναι μια στιγμή που αντι­κα­το­πτρί­ζει το πάθος, την αυτα­πάρ­νηση και τη δύναμη ψυχής, μια φωτο­γρα­φία που συγκί­νησε όλη την Ελλάδα. Ο Μιχάλης όμως δεν το βλέπει έτσι. Είναι ένας άνθρω­πος απλός, χαμο­γε­λα­στός, που αγαπάει αυτό που κάνει και το απο­λαμ­βά­νει, μακριά από υπερ­βο­λές και μελο­δρα­μα­τι­σμούς.

«Άντε πάλι με το διχτάκι. Ήταν κάτι τελείως αυθόρ­μητο. Το θεωρώ γρου­σου­ζιά να προ­σχε­διά­σεις κάτι τέτοιο. Ήταν μια αυθόρ­μητη κίνηση που κάναμε για να θυμό­μα­στε την επι­τυ­χία της ομάδας. Εύχομαι να φτιά­ξουμε κάποια στιγμή ένα δικό μας χώρο, στον οποίο θα υπάρ­χουν τα τρόπαια και τα κει­μή­λια της ομάδας και ανάμεσά τους να υπάρχει και αυτό το διχτάκι.»

Η συζή­τηση με τον Μιχάλη στο πλαίσιο του GalisBasketball 3on3 στη Ρόδο, ήταν αυθε­ντική και πολύ ενδια­φέ­ρουσα. Ο πρω­τα­θλη­τής Ελλάδας με τον Γ.Σ. Δωδε­κά­νη­σος, μας μίλησε για τη σημασία του αθλη­τι­σμού, για τα προ­βλή­ματα των ανθρώ­πων με ειδικές ανάγκες στην Ελλάδα και για τα μεγάλα βήματα προόδου που έχει κάνει το μπάσκετ με αμα­ξί­διο τα τελευ­ταία 20 χρόνια στη χώρα μας.

-Για το πως ο αθλη­τι­σμός μπορεί να δώσει κίνητρα στους ανθρώ­πους με κινη­τικά προ­βλή­ματα:

«Κανείς δεν έρχεται με το ζόρι. Εμείς θέλουμε να φέρουμε κόσμο να δοκι­μά­σει να δει αν του αρέσει. Το μπάσκετ είναι μια διέ­ξο­δος. Υπάρ­χουν παιδιά που έχουν έρθει μετά από κάποιο ατύχημα που είχαν. Είναι δύσκολη κατά­σταση. Κλεί­νε­σαι στον εαυτό σου, σου φταίνε όλα, αλλάζει η ζωή σου 100%. Χρειά­ζε­σαι χρόνο. Το μπάσκετ δίνει μια σημα­ντική βοήθεια στο να συνει­δη­το­ποι­ή­σεις ότι η ζωή δεν τελειώ­νει, ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα».

-Για την πορεία της ομάδας του Γ.Σ. Δωδε­κά­νη­σος…

«Γίνεται πολύ καλή δουλειά εδώ και 10 χρόνια. Η ομάδα έχει πάντα ένα στόχο, να πάμε στο final-4 και από εκεί και πέρα να κατα­κτή­σουμε το πρω­τά­θλημα. Ήταν δύσκολο το πρω­τά­θλημα, αντα­γω­νι­στικό και όλα κρί­θη­καν στις λεπτο­μέ­ρειες. Όλα τα παιδιά χρειά­στηκε να θυσιά­σουν προ­σω­πικό χρόνο και υπο­χρε­ώ­σεις για να αντε­πε­ξέλ­θουν και νομίζω πως δικαίως κατα­κτή­σαμε το πρω­τά­θλημα. Την απονομή έκανε ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος, κάτι που από μόνο του είναι μεγάλη υπόθεση».

-Για τις αλλαγές στο μπάσκετ με αμα­ξί­διο στη χώρα μας

«Έχουν υπάρξει τερά­στιες αλλαγές. Όταν ξεκί­νησα εγώ το 2000, πηγαί­ναμε να παί­ξουμε σε γήπεδα που δεν είχαν πρό­σβαση! Θυμάμαι στο πρώτο μου παι­χνίδι, πήγαμε στα Χανιά και δεν μπο­ρού­σαμε να πάμε στα απο­δυ­τή­ρια, είχε σκαλιά. Αυτά πλέον δε συμ­βαί­νουν, έχουν αλλάξει 100%. Ακόμα και αγω­νι­στικά, το άθλημα ανα­πτύσ­σε­ται, είναι πολύ σημα­ντικό που και ο Πανα­θη­ναϊ­κός και η ΑΕΚ δημιούρ­γη­σαν ομάδες, είναι δείγ­ματα προόδου».

-Για τα προ­βλή­ματα των ανθρώ­πων με κινη­τικά προ­βλή­ματα και την νοο­τρο­πία του κόσμου

«Τα πράγ­ματα αλλά­ζουν προς το καλύ­τερο. Φυσικά έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, υπάρ­χουν δημόσια κτίρια χωρίς πρό­σβαση, τα πάρ­κινγκ ανα­πή­ρων είναι κατει­λημ­μένα, υπάρ­χουν σταθ­μευ­μένα οχήματα στα πεζο­δρό­μια… Το μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα είναι ότι υπάρ­χουν σχολεία που δεν έχουν πρό­σβαση. Αν ένα παιδί θέλει να πάει στο σχολείο της γει­το­νιάς του, δε μπορεί. Στο εξω­τε­ρικό δε συμ­βαί­νουν αυτά, θέλουμε πολλή δουλειά ακόμα. Είναι κυρίως θέμα παι­δείας. Στους μεγά­λους ανθρώ­πους δε μπορείς να αλλά­ξεις εύκολα τη νοο­τρο­πία τους. Γι’ αυτό και εστιά­ζουμε στην ενη­μέ­ρωση και ευαι­σθη­το­ποί­ηση των παιδιών στα σχολεία. Αλλά δε φταίει μόνο ο κόσμος. Ο κόσμος δε γνω­ρί­ζει, δεν του τα έχει πει κανείς. Και εμείς, πρέπει να βγαί­νουμε περισ­σό­τερο έξω, να κυκλο­φο­ρούμε, να δεί­ξουμε ότι υπάρ­χουμε».

-Για το αν το μπάσκετ με αμα­ξί­διο μπορεί αν περάσει μηνύ­ματα στην κοι­νω­νία

«Το επι­διώ­κουμε αυτό. Μπο­ρούμε να κάνουμε τα πάντα, απλά με το δικό μας τρόπο. Για μένα, ο τρόπος που κινού­μαι είναι ο φυσιο­λο­γι­κός για εμένα. Εγώ βλέπω τους άλλους και σκέ­φτο­μαι, μα καλά, δεν κου­ρά­ζε­σαι να το κάνεις όρθιος αυτό»;

-Για το Galisbasketball και τον ΟΠΑΠ που προ­ω­θούν το μπάσκετ με αμα­ξί­διο

«Είναι πολύ σημα­ντικό. Όταν προ­σω­πι­κό­τη­τες όπως ο Γκάλης κάνουν τέτοιες κινή­σεις και όταν το άθλημα προ­βάλ­λε­ται και τηλε­ο­πτικά, ο κόσμος το βλέπει. Νομίζω έχουμε μπει στο σωστό δρόμο και προ­χω­ράμε μπροστά. Να φαντα­στείτε ότι φέτος, είχαμε σε ένα παι­χνίδι περισ­σό­τερο κόσμο από τον Κολοσσό. Ήρθαν 600 άτομα να μας δουν να παί­ζουμε. Η Ρόδος έχει κάνει πολύ μεγάλα βήματα στο χώρο του μπάσκετ με αμα­ξί­διο όλα αυτά τα χρόνια και πιστεύω πως τα καλύ­τερα έρχο­νται, είμαι αισιό­δο­ξος».