Η οδύσσεια της στέγασης «διώχνει» τους γιατρούς από τα νησιά

Δεκάδες κενά στα νησιά – Ποια λύση ανα­ζη­τεί­ται σε συνερ­γα­σία με τους τοπι­κούς φορείς για να ξεπε­ρα­στεί το πρό­βλημα

Τα ακριβά ενοίκια είναι η αιτία που οι γιατροί του ΕΣΥ διστά­ζουν να καλύ­ψουν τα κενά της νησιω­τι­κής χώρας για τους επό­με­νους έναν ή δύο μήνες, την ώρα που η του­ρι­στική κίνηση κορυ­φώ­νε­ται.

Δεν είναι τυχαίο πως σε αρκετές αιτή­σεις ενδια­φέ­ρο­ντος οι λει­τουρ­γοί του Ιππο­κράτη θέτουν ως βασική προ­ϋ­πό­θεση τη διάθεση δωρεάν στέγης, αρνού­με­νοι να θυσιά­σουν το οικο­νο­μικό τους μπόνους στον… βωμό του υψηλού κόστους δια­μο­νής.

Τα στοι­χεία που έχουν στη διάθεσή τους «ΤΑ ΝΕΑ» και αφορούν τη 2η Υγειο­νο­μική Περι­φέ­ρεια Πει­ραιώς και Αιγαίου είναι απο­κα­λυ­πτικά. Για την Ιστορία, πρό­κει­ται για την ΥΠΕ που διοικεί το μεγα­λύ­τερο τμήμα των υγειο­νο­μι­κών μονάδων της νησιω­τι­κής χώρας. Στο πλαίσιο αυτό, για τους καλο­και­ρι­νούς μήνες ανα­ζή­τησε τη συν­δρομή 70 γιατρών και 30 νοση­λευ­τών.

Οι ανάγκες, δε, αφο­ρού­σαν τόσο τον Ιούλιο όσο και τον Αύγου­στο, συνα­κό­λουθα οι παρα­πάνω αριθμοί δύναται να διπλα­σια­στούν, εφόσον οι ενδια­φε­ρό­με­νοι δεν επι­θυ­μούν – κατ’ επιλογή ή κατ’ ανάγκη – να καλύ­ψουν το σύνολο του δια­στή­μα­τος.

Ομο­λο­γου­μέ­νως, οι προσ­δο­κίες ήταν υψηλές φέτος σχετικά με την άμεση κάλυψη των αναγκών, όταν εγκρί­θη­καν στα μέσα του περα­σμέ­νου μήνα οι μετα­κι­νή­σεις γιατρών και νοση­λευ­τών για την κάλυψη των κενών του ΕΣΥ εν μέσω του­ρι­στι­κής περιό­δου. Και αυτό διότι πρό­σφατα είχε θεσμο­θε­τη­θεί οικο­νο­μικό κίνητρο, ώστε να μπει ορι­στική τελεία στα «εντέλ­λε­σθε». Πιο συγκε­κρι­μένα, ο νομο­θέ­της έχει προ­βλέ­ψει μπόνους 1.800 ευρώ μηνιαίως για τους για­τρούς και 1.200 ευρώ για τους νοση­λευ­τές, πλέον των απο­δο­χών τους, με απο­τέ­λε­σμα να δημιουρ­γεί­ται ένα πιο δελε­α­στικό πλαίσιο.

Εντού­τοις, σύμφωνα με τις ίδιες πλη­ρο­φο­ρίες, στη 2η ΥΠΕ δήλωσαν ενδια­φέ­ρον μόλις 49 γιατροί, εκ των οποίων αρκετοί δύνα­νται να καλύ­ψουν τις έκτα­κτες ανάγκες μόνο για 30 ημέρες. Στην ίδια λίστα, όμως, προ­στί­θε­νται και ακόμη 25-30 αιτή­σεις γιατρών στις οποίες ανα­φέ­ρε­ται ότι υπάρχει δυνα­τό­τητα μετα­κί­νη­σης μόνον εφόσον δια­σφα­λι­στεί δωρεάν στέγη.

Στην πράξη, εντού­τοις, το αίτημά τους – παρότι αυτο­νό­ητο – συνιστά δυσε­πί­λυτη εξίσωση, καθώς σε κάποιες περιο­χές οι τοπικές δημο­τι­κές Αρχές και οι επαγ­γελ­μα­τίες στον τομέα του του­ρι­σμού δεν προ­σφέ­ρουν λύση, είτε επειδή δεν είναι εφικτό είτε γιατί οι όποιες προ­σπά­θειες… ναυα­γούν.

Δεν λείπουν, όμως, και τα φωτεινά παρα­δείγ­ματα, όπου η Αυτο­διοί­κηση λαμ­βά­νει απο­τε­λε­σμα­τικά μέτρα προς την επίλυση της εξί­σω­σης, με ενδει­κτική την περί­πτωση της Κω. Σε άλλες περι­πτώ­σεις, πάλι, οι ξενο­δό­χοι σε συνεν­νό­ηση μεταξύ τους προ­σφέ­ρουν εναλλάξ ένα δωμάτιο ανά εβδο­μάδα (ανάλογα με τη δια­θε­σι­μό­τητα), με απο­τέ­λε­σμα σε διά­στημα 30 ημερών οι υγειο­νο­μι­κοί να μετα­κο­μί­ζουν από κατά­λυμα σε κατά­λυμα συνο­λικά τέσ­σε­ρις φορές, γεγονός που απο­τε­λεί απο­τρε­πτικό παρά­γο­ντα.

Δεν είναι τυχαίο πως ήδη από τις αρχές του περα­σμέ­νου μήνα οι υπη­ρε­σια­κοί υπουρ­γοί Υγείας και Του­ρι­σμού, Ανα­στα­σία Κοτα­νί­δου και Ιωάννα Δρέττα, εξέ­τα­ζαν τρόπους ώστε να αξιο­ποι­η­θούν ξενο­δο­χεία και κατα­λύ­ματα για τη φιλο­ξε­νία των γιατρών και των νοση­λευ­τών που θα στε­λέ­χω­ναν προ­σω­ρινά νοσο­κο­μεία και κέντρα υγείας. Οι προ­σπά­θειες αυτές συνε­χί­ζο­νται έως και σήμερα τόσο από τα στελέχη στην οδό Αρι­στο­τέ­λους όσο και από τους διοι­κη­τές των ΥΠΕ της χώρας σε συνερ­γα­σία με τους τοπι­κούς φορείς για την εξεύ­ρεση λύσεων.

Μεγάλη ζήτηση

Είναι αξιο­ση­μεί­ωτο, πάντως, πως σε ό,τι αφορά την κάλυψη των θέσεων νοση­λευ­τών η προ­σφορά που κατα­γρά­φε­ται είναι κατά πολύ μεγα­λύ­τερη από τη ζήτηση. Αντλώ­ντας και πάλι δεδο­μένα από τη 2η ΥΠΕ, που απο­τε­λεί και το πλέον ενδει­κτικό παρά­δειγμα, η ίδια απόφαση ενέ­κρινε τη μετα­κί­νηση 30 νοση­λευ­τών κυρίως προς τη νησιω­τική χώρα, ενώ οι αιτή­σεις άγγιζαν έως και χτες τις 154.

Ομως είναι σημα­ντικό να υπο­γραμ­μι­στεί μία σημα­ντική λεπτο­μέ­ρεια: οι περισ­σό­τε­ροι εξ αυτών διέ­θε­ταν σπίτι στον τόπο όπου αιτού­νταν να μετα­κι­νη­θούν (κατά κανόνα επρό­κειτο για τον τόπο κατα­γω­γής τους) ή είχαν εξα­σφα­λί­σει ήδη τη φιλο­ξε­νία τους από συγ­γε­νικά πρόσωπα και φίλους και άρα το ζήτημα της δια­μο­νής τους ήταν λυμένο.

Εξού, άλλωστε, το αίτημα στις περισ­σό­τε­ρες των περι­πτώ­σεων αφο­ρούσε τη μετα­κί­νησή τους για δύο – αντί για έναν – μήνα, γεγονός που απο­δει­κνύει πως το οικο­νο­μικό κίνητρο που θεσπί­στηκε απο­τέ­λεσε ένα επι­πλέον δέλεαρ.

Έντυπη έκδοση «ΤΑ ΝΕΑ»