ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Μαρινάκης: Όσοι λένε να καταργηθεί ο σταυρός στις εκλογές, ακολουθούν έναν επικίνδυνο δρόμο ελιτισμού

news room 7 λεπτά ανάγνωση
ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ Π

Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέ­ντευξη στην ΕΡΤ, ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος Παύλος Μαρι­νά­κης τοπο­θε­τή­θηκε για το ζήτημα του ρου­σφε­τιού, τις πολι­τι­κές παρεμ­βά­σεις της κυβέρ­νη­σης, αλλά και τις εξε­λί­ξεις γύρω από την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, στέλ­νο­ντας παράλ­ληλα μηνύ­ματα για τον ρόλο της Δικαιο­σύ­νης και την ανάγκη θεσμι­κής σοβα­ρό­τη­τας.

Ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος ερω­τη­θείς για την κατάρ­γηση του σταυρού προ­τί­μη­σης απά­ντησε ότι «επί της αρχής δεν απορ­ρί­πτουμε τίποτε» ως κυβέρ­νηση. Ωστόσο, εκφρά­ζο­ντας την προ­σω­πική του άποψη, είπε ότι είναι αντί­θε­τος με αυτή την ρύθμιση.

«Ως Παύλο Μαρι­νάκη με βρίσκει αντί­θετο. Θεωρώ ότι η μικρής έκτασης περι­φέ­ρειες είναι πολύ πιο πιθανό, να οδη­γή­σουν σε φαι­νό­μενα τα οποία έχουμε δει τα προη­γού­μενα χρόνια, γιατί υπάρχει πιο πολύ απευ­θείας επαφή» τόνισε, για να προ­σθέ­σει: «Για μένα ο σταυρός είναι πολύ προ­τι­μό­τε­ρος από την όποια λίστα […] Θεωρώ το σταυρό ιερό. Οποια­δή­ποτε πρόταση μειώνει για μένα την αξία του σταυρού είναι λάθος, είναι προς τη λάθος κατεύ­θυνση. Αλλά, είναι μια ταυ­το­τική προ­σω­πική θέση που την εκφράζω. Θεωρώ ότι ο σταυρός έχει πολλά παρα­πάνω θετικά από τα αρνη­τικά και όσοι λένε ότι αν καταρ­γη­θεί ο σταυρός, θα καταρ­γη­θεί και το ρου­σφέτι, θεωρώ ότι ακο­λου­θούν έναν πολύ επι­κίν­δυνο δρόμο ελι­τι­σμού, γιατί στην πραγ­μα­τι­κό­τητα θέλουν βου­λευ­τές που κάθε φορά θα είναι «ελέω Θεού βασι­λείς».

Ο κ. Μαρι­νά­κης, ο οποίος κατέρ­χε­ται υπο­ψή­φιος στον βόρειο τομέα της Αθήνας με τη ΝΔ σημεί­ωσε τέλος: «Πιστεύω πολύ στον κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό, πιστεύω πάρα πολύ στη δύναμη του βου­λευτή, στη δύναμη του σταυρού – εμένα αυτά περίπου δύο χρόνια που είμαι σε κάθε γει­το­νιά του βόρειου τομέα, όπως αντί­στοιχα και τα δυόμιση χρόνια που ήμουν γραμ­μα­τέας του κόμ­μα­τος γύρισα όλη την Ελλάδα, είναι η πιο σημα­ντική πηγή αλη­θι­νής ενη­μέ­ρω­σης. Φεύ­γουμε από τα κλειστά γραφεία και πάμε σε κάθε γει­το­νιά. Αλίμονο, αν οι βου­λευ­τές ήταν άνθρω­ποι οι οποίοι απλά μπαί­νανε σε μία λίστα και επι­λέ­γο­νταν, δεν θα είχαμε καμία ανάγκη να μιλή­σουμε με τον κόσμο. Αυτό δεν σημαί­νει ότι δεν πρέπει να είμαστε απέ­να­ντι σε πρα­κτι­κές παρά­νο­μων πράξεων».

Ανα­φε­ρό­με­νος στο μήνυμα του πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη, ο Παύλος Μαρι­νά­κης ξεκα­θά­ρισε ότι η αντι­με­τώ­πιση του ρου­σφε­τιού δεν μπορεί να γίνει με μια ανα­κοί­νωση ή εξαγ­γε­λίες, αλλά απαιτεί συγκε­κρι­μέ­νες πολι­τι­κές παρεμ­βά­σεις.

Όπως ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά, «μακάρι να μπο­ρούσε να χτυ­πη­θεί κάτι που συμ­βαί­νει εδώ και δεκα­ε­τίες με ένα διάγ­γελμα», σπεύ­δο­ντας ωστόσο να δια­χω­ρί­σει το παρά­νομο ρου­σφέτι από τη θεμιτή παρέμ­βαση ενός βου­λευτή για τη μετα­φορά ενός δίκαιου αιτή­μα­τος πολίτη.

Ο ίδιος υπο­γράμ­μισε ότι το πρό­βλημα εντο­πί­ζε­ται στα αιτή­ματα «κατά παρέκ­κλιση ή εκτός νομικού πλαι­σίου», διευ­κρι­νί­ζο­ντας ότι αυτά είναι που πρέπει να εξα­λει­φθούν μέσω θεσμι­κών αλλαγών.

Ψηφιακό κράτος και μεταρ­ρυθ­μί­σεις ως «αντί­δοτο»

Ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος απα­ρίθ­μησε τις βασικές παρεμ­βά­σεις που –όπως είπε– περιο­ρί­ζουν δρα­στικά τα περι­θώ­ρια αυθαί­ρε­των παρεμ­βά­σεων:

-Η ανά­πτυξη του ψηφια­κού κράτους, που «εκμη­δε­νί­ζει τις δυνα­τό­τη­τες ανθρώ­πι­νης παρέμ­βα­σης»

-Η ενί­σχυση του ΕΣΥ, όπως με τον διπλα­σια­σμό των ΜΕΘ

-Η ψηφιο­ποί­ηση δια­δι­κα­σιών, όπως οι κλήσεις

-Η μετα­φορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ

Ειδικά για την τελευ­ταία μεταρ­ρύθ­μιση, σημεί­ωσε ότι πλέον «δεν μπορεί κανείς να πάρει τηλέ­φωνο και να ζητήσει να πλη­ρώ­σει λιγό­τερο φόρο ή να καθυ­στε­ρή­σει υπο­χρε­ώ­σεις», τονί­ζο­ντας πως το ίδιο θα ισχύει και για τις αγρο­τι­κές επι­δο­τή­σεις, όπου «δεν μπορεί κάποιος να ζητήσει να πάρει περισ­σό­τερα χρήματα από αυτά που δικαιού­ται».

Ο Παύλος Μαρι­νά­κης ανα­γνώ­ρισε ότι υπάρχει έντονη δυσα­ρέ­σκεια τόσο από την πλευρά των πολι­τι­κών που βλέπουν τα ονόματά τους να εμπλέ­κο­νται σε υπο­θέ­σεις, όσο και από την κοι­νω­νία.

Όπως είπε, πολλοί βου­λευ­τές «έχουν κρε­μα­στεί στα μαντα­λά­κια», ενώ σε αρκετές περι­πτώ­σεις τα πραγ­μα­τικά δεδο­μένα δια­φέ­ρουν από την αρχική εικόνα. Παράλ­ληλα όμως υπο­γράμ­μισε ότι υπάρχει και ένα ευρύ­τερο κοι­νω­νικό αίσθημα αγα­νά­κτη­σης, με πολίτες να ανα­ρω­τιού­νται «πόσο πια θα πρέπει να έχουν μέσον για να πετύ­χουν κάτι».

«Υπάρ­χουν δύο αλή­θειες που πρέπει να δούμε ταυ­τό­χρονα», ανέφερε, εξη­γώ­ντας ότι αφενός δεν πρέπει να στο­χο­ποιού­νται συλ­λή­βδην πολι­τι­κοί και αφε­τέ­ρου η κοι­νω­νία ζητά «ουσια­στι­κές αλλαγές και όχι ευχά­ρι­στα λόγια».

Πίεση για επι­τά­χυνση της Δικαιο­σύ­νης

Ιδιαί­τερη έμφαση έδωσε ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος στη λει­τουρ­γία της Δικαιο­σύ­νης, επι­ση­μαί­νο­ντας την ανάγκη επι­τά­χυν­σης των δια­δι­κα­σιών, ειδικά σε υπο­θέ­σεις που αφορούν δημόσια πρόσωπα.

Όπως σημεί­ωσε, λόγω της πεντα­ε­τούς παρα­γρα­φής για πλημ­με­λή­ματα, θα πρέπει μέχρι τα τέλη του καλο­και­ριού να έχει ξεκα­θα­ρί­σει αν θα ασκη­θούν διώξεις για πράξεις του 2021. «Η Δικαιο­σύνη πρέπει να κινηθεί όχι βια­στικά αλλά απο­τε­λε­σμα­τικά, ώστε ο κόσμος να πάρει απα­ντή­σεις», ανέφερε.

Παράλ­ληλα ξεκα­θά­ρισε ότι η συμ­με­τοχή στα ψηφο­δέλ­τια απο­τε­λεί προ­νό­μιο του πρω­θυ­πουρ­γού, ενώ υπο­γράμ­μισε ότι η παρα­πο­μπή σε δίκη «δεν σημαί­νει κατα­δίκη», επι­μέ­νο­ντας στην ανάγκη σεβα­σμού του τεκ­μη­ρίου αθω­ό­τη­τας.

«Η κυβέρ­νηση δεν παρεμ­βαί­νει, αλλά εκφρά­ζει προ­βλη­μα­τι­σμούς»

Απα­ντώ­ντας σε ερώτηση για πιθανές πρω­το­βου­λίες προς τη Δικαιο­σύνη ή την Ευρω­παϊκή Εισαγ­γε­λία, ο Παύλος Μαρι­νά­κης ήταν σαφής: «Η εκτε­λε­στική εξουσία δεν μπορεί να παρεμ­βαί­νει». Ωστόσο, όπως είπε, μπορεί να δια­τυ­πώ­νει εύλογα αιτή­ματα, όπως:

– Να μην καθυ­στε­ρούν υπο­θέ­σεις με έντονο δημόσιο ενδια­φέ­ρον

– Να υπάρχει πλήρης εικόνα και όχι απο­σπα­σμα­τική ενη­μέ­ρωση

– Να απο­φεύ­γο­νται διαρ­ροές στοι­χείων πριν φτάσουν επι­σή­μως στη Βουλή

Ειδικά για τις διαρ­ροές, σημεί­ωσε ότι δεν θεωρεί δεδο­μένο πως προ­έρ­χο­νται από την Ευρω­παϊκή Εισαγ­γε­λία, αλλά ενδε­χο­μέ­νως από πρόσωπα που εμπλέ­κο­νται στις έρευνες, τονί­ζο­ντας ότι το φαι­νό­μενο αυτό δημιουρ­γεί στρεβλή εικόνα στην κοινή γνώμη.

Υπο­γράμ­μισε ότι πρό­κει­ται για «δίκαιους προ­βλη­μα­τι­σμούς τόσο των βου­λευ­τών όσο και της κοι­νω­νίας», επα­να­λαμ­βά­νο­ντας την ανάγκη θεσμι­κής σοβα­ρό­τη­τας και ουσια­στι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων.

Στη συνέ­χεια της συνέ­ντευ­ξης, ο Παύλος Μαρι­νά­κης ανα­φέρ­θηκε εκτενώς στην πρόταση που έθεσε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης για το ασυμ­βί­βα­στο μεταξύ υπουρ­γι­κής και βου­λευ­τι­κής ιδιό­τη­τας, ξεκα­θα­ρί­ζο­ντας εξαρχής ότι πρό­κει­ται για μια συζή­τηση που μόλις ανοίγει.

Όπως τόνισε, «είναι μία πρόταση, μία σκέψη που ουσια­στικά ανοίγει έναν διάλογο», επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η συζή­τηση αυτή θα κορυ­φω­θεί σε κομ­μα­τικό επίπεδο στο συνέ­δριο της Νέα Δημο­κρα­τία τον Μάιο, ενώ παράλ­ληλα συν­δέ­ε­ται και με τη δια­δι­κα­σία της συνταγ­μα­τι­κής ανα­θε­ώ­ρη­σης.

Ο ίδιος υπο­γράμ­μισε ότι για το κυβερ­νών κόμμα το συνέ­δριο «δεν είναι μια ευκαι­ρία αντι­πα­ρα­θέ­σεων, αλλά μια ευκαι­ρία να μιλή­σουμε για το πώς πρέπει να κυβερ­νά­ται η χώρα», δίνο­ντας έμφαση στον προ­γραμ­μα­τικό διάλογο και στις ανάγκες της κοι­νω­νίας.

Πώς θα λει­τουρ­γεί το μοντέλο

Ανα­λύ­ο­ντας την πρόταση, ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος εξήγησε ότι δεν πρό­κει­ται για ειλημ­μένη απόφαση, αλλά για ένα μοντέλο που ήδη εφαρ­μό­ζε­ται σε αρκετές ευρω­παϊ­κές χώρες. «Δεν είναι κάτι προ­ε­ξο­φλη­μένο ότι θα γίνει, είναι μια σκέψη στο τραπέζι», ανέφερε, προ­σθέ­το­ντας ότι «την ακούω με πολύ μεγάλο ενδια­φέ­ρον, χωρίς να σημαί­νει ότι την υιοθετώ πλήρως ή την απορ­ρί­πτω».

Σύμφωνα με όσα περιέ­γραψε, η βασική λογική είναι ότι όταν ένας βου­λευ­τής ανα­λαμ­βά­νει υπουρ­γικά καθή­κο­ντα, η βου­λευ­τική του ιδιό­τητα τίθεται σε ανα­στολή. «Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα αφήνει σε δεύτερη μοίρα τα βου­λευ­τικά του καθή­κο­ντα», σημεί­ωσε.

Στη θέση του θα ανα­λαμ­βά­νει επι­λα­χών υπο­ψή­φιος, ώστε –όπως είπε– «η εκλο­γική περι­φέ­ρεια να έχει πλήρη και ενεργή εκπρο­σώ­πηση». Ο ίδιος μάλιστα τόνισε ότι από την εμπει­ρία του σε μεγάλες περι­φέ­ρειες είναι σαφές πως ένας υπουρ­γός «δεν μπορεί να δίνει την ίδια βαρύ­τητα και στα δύο καθή­κο­ντα».

Ιδιαί­τερη αναφορά έκανε στην κριτική που συνδέει την πρόταση με την κατα­πο­λέ­μηση του ρου­σφε­τιού, ξεκα­θα­ρί­ζο­ντας ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

«Η πρόταση αυτή δεν είναι πρόταση κατα­πο­λέ­μη­σης του ρου­σφε­τιού», υπο­γράμ­μισε, επα­να­λαμ­βά­νο­ντας ότι το πρό­βλημα των παρά­νο­μων παρεμ­βά­σεων αντι­με­τω­πί­ζε­ται μέσω θεσμι­κών αλλαγών, όπως το ψηφιακό κράτος και οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις που έχουν ήδη εφαρ­μο­στεί.

Ανα­γνώ­ρισε πάντως ότι υπάρ­χουν επι­φυ­λά­ξεις, καθώς –όπως είπε– δια­τυ­πώ­νε­ται το επι­χεί­ρημα πως ένα τέτοιο μοντέλο θα οδη­γούσε σε περισ­σό­τερα πολι­τικά γραφεία και ενδε­χο­μέ­νως σε μεγα­λύ­τερη επιρροή. «Ακού­γε­ται ότι από 300 βου­λευ­τικά γραφεία μπορεί να φτά­σουμε σε πολύ περισ­σό­τερα», σημεί­ωσε.

Πρόταση για μείωση του αριθμού των βου­λευ­τών

Σε αυτό το πλαίσιο, έθεσε και μια συμπλη­ρω­μα­τική ιδέα: τη μείωση του αριθμού των βου­λευ­τών. Όπως εξήγησε, «αν οι υπουρ­γοί δεν είναι ταυ­τό­χρονα βου­λευ­τές, τότε στην πράξη ο αριθμός θα αυξηθεί», γι’ αυτό –όπως είπε– θα μπο­ρούσε να εξε­τα­στεί η μείωση των εδρών της Βουλής, εντός του συνταγ­μα­τι­κού πλαι­σίου.

«Το Σύνταγμα δίνει εύρος από 200 έως 300 βου­λευ­τές», ανέφερε, προ­σθέ­το­ντας ότι μια τέτοια αλλαγή θα μπο­ρούσε να λει­τουρ­γή­σει εξι­σορ­ρο­πη­τικά, εφόσον προ­χω­ρή­σει η πρόταση.

Ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος στάθηκε ιδιαί­τερα στη σημασία του δημό­σιου δια­λό­γου, σημειώ­νο­ντας ότι η κοι­νω­νία εμφα­νί­ζε­ται πιο ώριμη και ανοιχτή σε τέτοιες συζη­τή­σεις.

«Αν βγούμε από τον μικρό­κο­σμο του παλιού πολι­τι­κού συστή­μα­τος, βλέ­πουμε ότι ο κόσμος θέλει να γίνο­νται αυτές οι κου­βέ­ντες», ανέφερε, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι δεν είναι απα­ραί­τητο να υπάρχει άμεση συμ­φω­νία ή δια­φω­νία, αλλά να ανοί­γουν ζητή­ματα.

Στο ίδιο πλαίσιο, υπεν­θύ­μισε τις δια­χρο­νι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις που –όπως είπε– περιό­ρι­σαν πρα­κτι­κές του παρελ­θό­ντος, ανα­φέ­ρο­ντας ενδει­κτικά το ΑΣΕΠ, τη «Διαύ­γεια» και το ψηφιακό κράτος.

«Μέχρι το ΑΣΕΠ υπήρχε το ρου­σφέτι του διο­ρι­σμού. Μετά το ΑΣΕΠ αυτό δεν μπορεί να υπάρξει. Μέχρι το ψηφιακό κράτος μπο­ρούσε να υπάρχει μια κακώς εννο­ού­μενη σχέση πολίτη και κράτους. Σήμερα αυτά περιο­ρί­ζο­νται δρα­στικά», τόνισε.

Πηγή: protothema.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.