Τον Μάϊο του 1912 οι Ιταλοί κατέλαβαν τα Δωδ/σα για να αποκόψουν την θαλάσσια πρόσβαση των Τούρκων στην Κυρηναϊκή. Η άφιξη των Ιταλών χαιρετίστηκε από τον ντόπιο πληθυσμό ως ελευθέρωση από τον τούρκικο ζυγό για ένα χριστιανικό Κράτος. Η συνέχεια βεβαία είναι γνωστή διότι οι ‘’Ελευθερωτές’’ μεταβλήθηκαν σε κατακτητές.
Γράφει ο Μανώλης Κουτσούκος
Η Ιταλική κατοχή είχε διάρκεια μέχρι την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Ιταλίας (το γνωστό ARMISTIZIO) στις 8/9/1943 και την προσχώρηση της Ιταλίας στους συμμάχους.
Η συνθηκολόγηση των Ιταλών είχε υπογραφεί ενωρίτερα (3/9/1943) στις Συρακούσες όταν η στρατιά του Μοντγκόμερυ αποβιβάστηκε στη Σικελία αλλά για λόγους σκοπιμότητας η υπογραφή της ανακοινώθηκε στις 8/9/1943 το απόγευμα από τον σταθμό του BBC από τον Αμερικανό Στρατηγό Αϊζενχάουερ Ανώτατο Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη. Η ιδιόμορφη «νομική κατάσταση» της Δωδεκανήσου επειδή πριν από την κήρυξη του Πολέμου ήταν «Ιταλικό» έδαφος (!!) έδωσε την αφορμή και τα επιχειρήματα στους Άγγλους «συμμάχους»(;) μας να εκμεταλλευθούν την απελευθέρωση των νησιών από τα Γερμανικά στρατεύματα τα οποία όπως είναι γνωστό παραδόθηκαν στις 8/5/1945 στη Σύμη και να αρνούνται να αποχωρήσουν από τα Δωδεκάνησα.
Δηλαδή επαναλήφθηκε το ίδιο ακριβώς σενάριο των Ιταλών ‘’Ελευθερωτών’’ του 1912. Με το επιχείρημα των Άγγλων ότι πριν από τον Β’ Πόλεμο τα Δωδεκάνησα δεν αποτελούσαν έδαφος Ελληνικό αλλά Ιταλικό παρέμειναν σ’ αυτά θέλοντας να επιβάλουν στα Δωδεκάνησα μία ιδιόμορφη «αυτονομία» τύπου Κύπρου με απώτερο σκοπό να καταστήσουν τα Δωδεκάνησα επαρχία και προτεκτοράτο της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Με το τρόπο αυτό στις 8/5/1945 όταν δηλαδή παραδόθηκαν τα Γερμανικά στρατεύματα άρχισε ουσιαστικά η Αγγλική κατοχή των νησιών μας που κράτησε μέχρι τις 31/3/1947. Και ενώ ολόκληρη η Ελλάδα πανηγύριζε την απελευθέρωση της και ενώ οι κάτοικοι των νησιών μας υποδέχθηκαν τους Άγγλους ως ελευθερωτές εκ των υστέρων κατάλαβαν ότι η Γερμανική Κατοχή αντικαταστάθηκε με την Αγγλική αφού συνεχίσθηκε ο περιορισμός της ελευθερίας, η προκλητική συμπεριφορά, η απαγόρευση συναθροίσεων και Εθνικών Εκδηλώσεων, η διατήρηση της Ιταλικής φασιστικής Νομοθεσίας, η διατήρηση Ιταλών φασιστών σε καίριες θέσεις της διοίκησης και η λογοκρισία του τοπικού τύπου. Η συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων άρχισε στις 29/7/1946 και οι εργασίες της περατώθηκαν στις 15/10/1946.
Η συνδιάσκεψη αυτή αποτέλεσε τον προθάλαμο της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων της 10/2/1947. Σ’ αυτήν έλαβαν μέρος οι υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ, της ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, της Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ και της ΓΑΛΛΙΑΣ. Σ’ αυτήν παρουσιάστηκε η Ελλάδα με πολυπρόσωπη διπλωματική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Κων/νο Τσαλδάρη για να θέσει τις νόμιμες αξιώσεις της αφού η χώρα μας βρέθηκε στην πλευρά των νικητών. Η συνδιάσκεψη αυτή ασχολήθηκε με τις μεταπολεμικές εδαφικές εκκρεμότητες μεταξύ νικητών και ηττημένων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ελληνική αντιπροσωπεία έθεσε 4 εδαφικά θέματα στη συνδιάσκεψη και συγκεκριμένα την ένταξη των Δωδεκανήσων, της Β. Ηπείρου και της Κύπρου στη Ελληνική Επικράτεια και την ρύθμιση των συνόρων μας με τη Βουλγαρία. Λόγω της αντίδρασης κυρίως της Αγγλίας το μοναδικό αίτημα της Ελληνικής αντιπροσωπείας που ικανοποιήθηκε ήταν η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων. Όμως ο διπλωματικός αγώνας της Ελληνικής Κυβέρνησης που προηγήθηκε για την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου είχε τεράστια εμπόδια και δυσκολίες λόγω των Πολιτικών και Οικονομικών συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων και κυρίως των Άγγλων οι οποίοι με νομικίστικα επιχειρήματα και αόριστες υποσχέσεις υπονόμευαν συνεχώς τις Ελληνικές προσπάθειες συσχετίζοντας το πρόβλημα των νησιών μας με το άσχετο θέμα των στενών του Ελλήσποντου και των πρώην Ιταλικών κτήσεων.
Όλες οι διεθνείς συμφωνίες που προέκυψαν από τη συνδιάσκεψη αυτή επισημοποιήθηκαν στις 10/2/1947 με την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων στην οποία αποφασίσθηκε επιτέλους η απόδοση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Η τέλετη παράδοσης των Δωδεκανήσων από τους Βρεττανούς πραγματοποιήθηκε στις 31/3/1947. Την ημέρα εκείνη έγινε η επίσημη τελετή υποστολής της Αγγλικής σημαίας και αμέσως μετά η έπαρση της Ελληνικής στο Διοικητήριο ενώ όλος ο κόσμος έκλαιγε γονατιστός από χαρά. Δηλαδή η απελευθέρωση των νησιών μας έγινε στις 31/3/1947 ημέρα κατά την οποία ο Άγγλος Ταξίαρχος PARKER υπέγραψε το πρωτόκολλο παράδοσης της Δωδεκανήσου στον Έλληνα Στρατιωτικό Διοικητή Αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη.
Στις 22/10/1947 δηλαδή (8) μήνες αργότερα επικυρώθηκε η διμερής Συνθήκη Ελλάδος – Ιταλίας ενώ στις 9/1/1948 δημοσιεύθηκε ο Ν. 518/1948 (ΦΕΚ 7/9-1-1948) «περί προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα» με ένα και μόνο άρθρο στο οποίο αναφέρεται ότι τα Δωδεκάνησα και οι παρακείμενες αυτών νησίδες «είναι προσαρτημέναι εις το Ελληνικό Κράτος από τις 28/10/1947». Η 28η Οκτωβρίου ως ημέρα προσάρτησης (και μάλιστα αναδρομικά) επελέγη για λόγους καθαρά συναισθηματικούς ώστε να συμπέσει με την επέτειο της έναρξης του νικηφόρου Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Συνεπώς ουσιαστικά η ενσωμάτωση έγινε στις 22/10/1947, με την κύρωση της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων της 10/2/1947 (Ν.Δ. 423/1947) νομικά στις 9/1/1948 με τη δημοσίευση του Ν. 518/1948, συναισθηματικά στις 28/10/1947 και συμβατικά στις 7/3/1948.
Η υπογραφή του Πρωτοκόλλου παράδοσης των νησιών στις 31/9/1947 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία διότι είχε προηγηθεί η υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων στις 10/2/1947 μεταξύ των «Συμμάχων και των Συνησπισμένων Δυνάμεων» από τη μία πλευρά και της Ιταλίας από την άλλη. Με τον ειδικό όρο (14) της συνθήκης αυτής η Ιταλία (ως ηττηθείσα χώρα) εκχώρησε στην Ελλάδα «εν πλήρει κυριαρχία» τα Δωδεκάνησα και τας «παρακείμενας νησίδας» ενώ με απαίτηση της Αγγλίας προστέθηκε στον όρο αυτό ειδική παράγραφος σύμφωνα με την οποία «αι διατυπώσεις και οι τεχνικοί όροι της μεταβιβάσεως των νήσων τούτων εις την Ελλάδα θέλουσι καθορισθή δια συμφωνίας μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ελλάδος» και αυτό διότι η συνθήκη προέβλεπε ότι όλα τα ξένα στρατεύματα θα έπρεπε να αποχωρήσουν από τα Δωδεκάνησα το βραδύτερον (90) ημέρες από την υπογραφή της Συνθήκης δηλαδή μέχρι τις 10/5/1947. Η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων κυρώθηκε από την πλευρά της Ελλάδας με το Ν.Δ. 423/1947 (ΦΕΚ Α’ 226/22-10-1947).
Αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Παρισίων (10/2/1947) είχε συμφωνηθεί μεταξύ Αγγλίας και Ελλάδος η υπογραφή του σχετικού Πρωτοκόλλου παράδοσης των νησιών να γίνει στις 31/3/1947. Για τον σκοπό αυτό άρχισαν οι προετοιμασίες της Ελληνικής Κυβέρνησης για την πανηγυρική εκδήλωση στην οποία θα έπρεπε να παρασταθεί όλη η Πολιτική και Πολιτειακή ηγεσία με πρώτο και καλύτερο τον Βασιλιά Γεώργιο τον Β’. Όμως η συνεχής επιδείνωση και η μη αναστρέψιμη κατάσταση της υγείας του Βασιλιά Γεώργιου του Β’ (είχε σοβαρό καρδιακό πρόβλημα) ματαίωσε τελικά τα σχέδια και τις προετοιμασίες για την πανηγυρική αυτή εκδήλωση διότι στις 31/3/1947 απεβίωσε ο Βασιλιάς Γεώργιος Β’, ο θάνατος του οποίου επισήμως ανακοινώθηκε την επόμενη ημέρα 1/4/1947 ώστε να προηγηθεί η ορκωμοσία του αδελφού του Παύλου μετέπειτα Βασιλέα. Με την υπ’αριθμ. 161/27-3-1947 πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου διορίσθηκε ως στρατιωτικός Διοικητής Δωδεκανήσου ο Αντιναύαρχος ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ για να διαδεχθεί τον Άγγλο Διοικητή. Στην πράξη αυτή του Υπουργικού Συμβουλίου επειδή ήταν διάχυτη η αρνητική στάση των κατοίκων της Ρόδου και γενικότερα των Δωδεκανησίων απέναντι στους Άγγλους κατακτητές και λόγω του βάσιμου φόβου πρόκλησης επεισοδίων το Υπουργικό Συμβούλιο στην παραπάνω πράξη έθεσε την παράγραφο (10) η οποία κατά λέξη ανέφερε τα εξής: «Κατά την υποστολήν της Αγγλικής σημαίας και την έπαρσιν της Ελληνικής να γίνει σεμνή στρατιωτική τελετή άνευ ουδεμίας άλλης πανηγυρικής εκδηλώσεως». Από την παραπάνω παράγραφο προκύπτει ότι ήταν έκδηλος ο φόβος ταραχών και διπλωματικού επεισοδίου κατά την αποχώρηση των Άγγλων η συμπεριφορά των οποίων υπήρξε απαράδεκτη. Ευτυχώς ο κόσμος την ημέρα εκείνη μέσα στην χαρά και τη συγκίνηση που είχε απέφυγε τις ακρότητες σε βάρος των Άγγλων η κατοχή των οποίων υπήρξε ανέλπιστα σκληρή απέναντι στους κατοίκους των νησιών μας.
Μάλιστα αμέσως μετά την τελετή ο κόσμος κατευθύνθηκε στο Κοιμητήριο του ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ για να ανακοινώσει στους νεκρούς την απελευθέρωση των νησιών. Όμως η πολυπόθητη ημέρα της απελευθέρωσης είχε έντονο διπλωματικό παρασκήνιο το οποίο άρχισε το έτος 2019 όταν στις 29/7/19 υπεγράφη η συμφωνία Ιταλίας και Ελλάδος η γνωστή ως «ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΙΤΟΝΙ – ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ». Η διμερής αυτή συμφωνία υπογράφτηκε στην πόλη SEVRE της Γαλλίας στα πλαίσια της τότε συνδιάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων μεταξύ των νικητριών δυνάμεων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και της ηττημένης Γερμανίας (1919). Το σύμφωνο αυτό προέβλεπε την απόδοση στην Ελλάδα των Δωδεκανήσων πλην της Ρόδου για την οποία κάτω από προϋποθέσεις θα γινόταν δημοψήφισμα. Το Σύμφωνο TITONI – ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ καταγγέλθηκε (3) χρόνια μετά από την επόμενη Ιταλική Κυβέρνηση του GIOVANNI GIOLITTI στις 24/8/1922 κάνοντας χρήση ειδικού όρου του Συμφώνου που προέβλεπε δικαίωμα μονομερούς καταγγελίας από την πλευρά της Ιταλίας η οποία στο μεταξύ λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής είχε αλλάξει στάση απέναντι στην Ελλάδα.
Στις 23/9/1928 ο Μουσολίνι και ο Ελ. Βενιζέλος υπέγραψαν στη Ρώμη το περίφημο ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΦΙΛΙΑΣ με αντικείμενο τις διασυνοριακές διαφορές που είχε η Ιταλία αλλά και η Ελλάδα με την Γιουγκοσλαβία σχετικά με τη χρήση του λιμένα Θεσσαλονίκης. Στο σύμφωνο αυτό παραδόξως δεν έγινε καμία απολύτως νύξη για το φλέγον Δωδεκανησιακό ζήτημα με αποτέλεσμα την απογοήτευση των κατοίκων των νησιών μας. Μάλιστα στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε ο Βενιζέλος αμέσως μετά την υπογραφή του Συμφώνου και σε σχετική ερώτηση του Δωδεκανήσιου δημοσιογράφου από την Κω Ιωάννη Γκίκα αν τέθηκε στον Μουσολίνι το καυτό θέμα της Δωδεκανήσου ο Βενιζέλος προς γενική κατάπληξη απάντησε ότι «Δωδεκανησιακόν ζήτημα δεν υφίσταται μεταξύ της Ελλάδος και της Ιταλίας».
Η μη αναμενόμενη αυτή απάντηση από τα επίσημα χείλη του Έλληνα Πρωθυπουργού προκάλεσε τη δυσφορία και την απογοήτευση όλων των Δωδεκανησίων και των Δωδεκανησιακών Οργανώσεων που πίεζαν συνεχώς τις Μεγάλες Δυνάμεις για να επιστρέψουν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα. Τη δικαιολογημένη ανησυχία και αναστάτωση που προκάλεσε η ατυχής αυτή δήλωση του Βενιζέλου προσπάθησε να την περισώσει ο παριστάμενος στη συνέντευξη Έλληνας Πρεσβευτής Ιωάννης Πολίτης κάνοντας παρέμβαση οπότε ο Βενιζέλος έντονα ανήσυχος και ταραγμένος όταν αντιλήφθηκε την γκάφα του ζήτησε η δήλωσή του να θεωρηθεί ως μη γενόμενη!! Μετά το πιο πάνω Ιταλοελληνικό Σύμφωνο ακολούθησε η Ιταλοτουρική Συνθήκη του 1932 που υπεγράφη στην Άγκυρα σε δύο φάσεις στις 4/1/1932 και στις 28/12/1932. Με τη συνθήκη αυτή η Τουρκία παραιτήθηκε όλων των δικαιωμάτων της υπέρ της Ιταλίας σε όλα τα νησιά των Δωδεκανήσων και παράλληλα οριοθετήθηκαν οριστικά τα θαλάσσια σύνορα και οι βραχονησίδες που υπήρχαν ανάμεσα στις τουρκικές ακτές και στα Δωδεκάνησα με σαφέστατο χάρτη της Γεωγραφικής Υπηρεσίας του Ιταλικού στρατού τον οποίο συνυπέγράψε για λογαριασμό της Τουρκίας ο Ισμέτ Ινονού.
Αυτή τη συμφωνία την αμφισβητεί μέχρι σήμερα η τουρκική πλευρά διότι οι συνημμένοι χάρτες ανατρέπουν τους όψιμους τουρκικούς ισχυρισμούς για δήθεν γκρίζες ζώνες. Όμως η Τουρκία και η Ιταλία απέφυγαν σκόπιμα να καταθέσουν (ως όφειλαν) αντίγραφο της συμφωνίας αυτής στην τότε Κοινωνία των Εθνών δηλαδή στον πρόδρομο του σημερινού ΟΗΕ προφανώς για να μπορούν μελλοντικά να ελιχθούν. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι κατά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων στις 10/2/1947 ο Ιταλός εκπρόσωπος όταν ήλθε για συζήτηση το θέμα για την απόδοση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα εντελώς υποκριτικά εδήλωσε ότι το πρωτότυπο κείμενο της Ιταλοτουρκικής Συνθήκης του 1932 είχε τάχα χαθεί (!!) στη δίνη του πολέμου εκφράζοντας υποκριτικά τη λύπη του που δεν μπορούσε τάχα να το καταθέσει. Όμως ο Έλληνας Πρωθυπουργός που ήταν προετοιμασμένος για τη στάση αυτή του Ιταλού Εκπροσώπου εμφάνισε στη διάσκεψη το τρίτο αντίγραφο της συνθήκης το οποίο φυλασσόταν στη Ρόδο και το οποίο κατά τρόπο μυθιστορηματικό εξασφάλισε ο Διοικητής της Στρατιωτικής Αποστολής στα Δωδεκάνησα Χριστόδουλος Τσιγάντες και το είχε έγκαιρα προωθήσει στον Πρωθυπουργό πριν αυτός αναχωρήσει για τη διάσκεψη στο Παρίσι.
Η εμφάνιση του κειμένου της Συνθήκης αυτής όχι μόνο αιφνιδίασε τον Ιταλό εκπρόσωπο αλλά και στενοχώρησε έντονα την Αγγλική Αντιπροσωπεία. Η τύχη των νησιών μας διέτρεξε επίσης μεγάλο κίνδυνο πριν από τον πόλεμο όταν ο Τσώρτσιλ και ο Μολότωφ επανειλημμένα προσπάθησαν να πείσουν την ‘’ΟΥΔΕΤΕΡΗ’’ Τουρκία να εισέλθει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων ή να τηρήσει τουλάχιστον αυστηρή ουδετερότητα υποσχόμενοι στον Ισμέτ Πασά τον γνωστό Ινονού να παραχωρηθούν ως αντάλλαγμα στην Τουρκία τα Δωδεκάνησα. Ο Ισμέτ Ινονού αρνήθηκε επειδή είχε αναλάβει δεσμεύσεις με την Χιτλερική Γερμανία στην οποία την εποχή εκείνη η Τουρκία έκανε μεγάλες εξαγωγές χρωμίου και αντλούσε μεγάλη οικονομική βοήθεια και οπλισμό. Και ενώ η Ελλάδα εισήλθε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1940 και ελάμβανε επαίνους από τους Συμμάχους της για την πρώτη νίκη κατά του Άξονα (ο Τσώρτσιλ έλεγε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες) ωστόσο όταν στις 6/4/1941 οι Γερμανοί εισήλθαν και κατέλαβαν την Ελλάδα μέσω Βουλγαρίας τόσο η Αγγλία όσο και η Σοβιετική Ένωση επανήλθαν και πίεσαν ξανά την Τουρκία να εισέλθει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων με ‘’αντάλλαγμα’’ τα Δωδεκάνησα!! Και αυτή τη φορά (ευτυχώς) ο Τούρκος Υπουργός των εξωτερικών ΣΟΥΚΡΟΥ ΣΑΡΑΤΟΓΛΟΥ αρνήθηκε κάθε συζήτηση γιατί πίστευε ότι η Γερμανία θα ήταν η τελική νικήτρια του πολέμου από την οποία θα αποκόμιζε περισσότερα ανταλλάγματα. Έτσι η Τουρκία στις 18/6/1941 υπέγραψε σύμφωνο φιλίας και μη επίθεσης με τη Γερμανία η οποία υποσχέθηκε στην Τουρκία ότι μετά τη λήξη του πολέμου θα της παραχωρούσε πέραν των άλλων και τα Δωδεκάνησα.
Όμως τα παζαρέματα και οι υποσχέσεις των «συμμάχων» μας με την Τουρκία δεν σταμάτησαν ποτέ. Συγκεκριμένα στις 10/1/1942 ο Έλληνας Πρέσβης στην Άγκυρα Ρ. ΡΑΦΑΗΛ έστειλε απόρρητο τηλεγράφημα στον τότε Πρωθυπουργό Εμμανουήλ Τσουδέρο με το οποίο τον ενημέρωνε ότι η Αγγλική διπλωματία βολιδοσκοπεί την Τουρκική Κυβέρνηση να εισέλθει στον πόλεμο με αντάλλαγμα όπως πάντα τα Δωδεκάνησα!! Στις 2/8/1944 ο Πρωθυπουργός Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ όταν αντελήφθη τα σχέδια των Άγγλων και των Σοβιετικών με κατεπείγουσα επιστολή του στους Πρεσβευτές της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ στην Αθήνα διαμαρτυρήθηκε έντονα διότι λόγω της επερχόμενης βέβαιης κατάρρευσης της Χιτλερικής Γερμανίας υπήρχε σχεδιασμός από τους συμμάχους να χρησιμοποιήσουν και τουρκικά στρατεύματα στις πολεμικές επιχειρήσεις στα νησιά του Αιγαίου.
Θα πρέπει επίσης να τονισθεί ότι η Τουρκία στο τέλος Φεβρουαρίου του 1945 όταν δηλαδή ήταν πλέον ορατή η ήττα της Γερμανίας και παρά το σύμφωνο φιλίας που είχε υπογράψει στις 18/6/1941 με απύθμενο θράσος κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας για να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τους νικητές και να διεκδικήσει μεταξύ άλλων και τα Δωδεκάνησα. Ορθά χαρακτηρίσθηκε η Τουρκία από τους ιστορικούς ως «επιτήδειος» ουδέτερος. Δυστυχώς όλη αυτή η περιπέτεια των νησιών μας και ο κίνδυνος που διατρέξαμε να χαθούν τα Δωδεκάνησα στην σκακιέρα των συμφερόντων των δήθεν συμμάχων μας δεν έγινε μάθημα σε όσους μας κυβερνούν και κυρίως στους εκπαιδευτικούς μας διότι φθάσαμε στο σημείο οι νέες γενιές να αγνοούν την ιστορία του τόπου τους και να μην γνωρίζουν τι ακριβώς γιορτάζουμε στις 7 Μαρτίου με αποτέλεσμα σήμερα πολλά παιδιά να συγχέουν τον πόλεμο του 1940 με την ενσωμάτωση!!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όταν το 1945 έγινε εκδήλωση στην Μόσχα για τα (50) χρόνια από την νίκη των συμμάχων οι οικοδεσπότες υποδέχθηκαν με ακατανόητες τιμές την τότε πρωθυπουργό της Τουρκίας ΤΣΙΛΕΡ ενώ η υποδοχή του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ήταν χλιαρή έως απαξιωτική γεγονός που υποχρέωσε τον πρόεδρο μας να αποχωρήσει πριν από την λήξη της εκδήλωσης.
