Για μια φωτογραφία…

«Δεν βλέπω, όπως νομίζω ότι και κανείς δεν μπορεί να δει, εκτός αν είναι τελείως φαντα­σιό­πλη­κτος ή προ­γο­νό­πλη­κτος, την αρχαία Ελλάδα ως πρότυπο το οποίο θα αρκούσε να το αντι­γρά­ψουμε για να βρούμε την ελευ­θε­ρία, τη δικαιο­σύνη, την ισότητα και παν το αγαθόν. Η αρχαία Ελλάδα δεν είναι πρότυπο, ούτε μοντέλο προς μίμηση, όπως άλλωστε δεν μπορεί να είναι κανένα ιστο­ρικό έργο σε οποιον­δή­ποτε τομέα. Θεωρώ όμως ότι πρέπει να λει­τουρ­γή­σει για μας σαν γονι­μο­ποι­η­μένο σπέρμα, δεδο­μέ­νου ότι μας επι­τρέ­πει να δούμε εν τη γενέσει τους πληθώρα στοι­χείων πάντοτε επί­και­ρων – μπορεί και πρέπει να είναι για εμάς κέντρι­σμα, έμπνευση και πηγή ιδεών» (Κορ­νή­λιος Καστο­ριά­δης).

Πάει με την σημε­ρινή ημέρα, εάν το επε­κτεί­νει κάποιος και στην ιστο­ρική στιγμή που απο­τυ­πώ­νε­ται στην φωτο­γρα­φία αυτή, ανα­λο­γι­ζό­με­νοι, εάν στην πορεία των χρόνων, το όραμα για την ελεύ­θερη Πατρίδα αυτών των γονα­τι­σμέ­νων και προ­φα­νώς δακρυ­σμέ­νων ανθρώ­πων, βλέ­πο­ντας την γαλα­νό­λευκη να υψώ­νε­ται, απο­τέ­λε­σαν και απο­τε­λούν για όλους μας κέντρι­σμα, έμπνευση και πηγή ιδεών.

Βλέπω αυτή την ομο­λο­γου­μέ­νως συγκι­νη­τική φωτο­γρα­φία, να κάνει τον γύρω του δια­δι­κτύου, συνο­δευό­μενη από φορ­τι­σμέ­νες απόψεις, για τον φετινό εορ­τα­σμό της Ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα.

Προ­σπαθώ να φαντα­σθώ, τι ακριβώς να σκε­πτό­ντου­σαν 68 χρόνια πριν οι άνθρω­ποι αυτοί που γονα­τι­σμέ­νοι και σίγουρα δακρυ­σμέ­νοι, έβλεπαν την γαλα­νό­λευκη να υψώ­νε­ται στον ιστό.

Τι εικόνες ξεδι­πλώ­θη­καν από το μέλλον στην αγκαλιά της μητέρας πατρί­δας;

Η σκέψη, ότι σίγουρα θα σκε­φτό­ντου­σαν τα καλύ­τερα για τον τόπο τους, για το μέλλον των παιδιών τους, με κάνει και μελαγ­χολώ τόσο, που η φωτο­γρα­φία γίνεται για άλλους λόγους πια συγκι­νη­τική… Πολλές εικόνες μπορεί να πέρασαν απ’ αυτούς τους γονα­τι­σμέ­νους ανθρώ­πους, όση ώρα ανέ­βαινε η σημαία στον ιστό, αλλά είμαι σίγουρη πως ούτε στους χει­ρό­τε­ρους εφιάλ­τες τους δεν θα μπο­ρού­σαν να φαντα­στούν μια πατρίδα «εμπό­ρευμα» που βγαίνει σε πλει­στη­ρια­σμό και με το κεφά­λαιο του τόπου της, τα νέα παιδιά, το μέλλον για το οποίο αγω­νί­στη­καν, να παίρνει τους δρόμους της οικο­νο­μι­κής μετα­νά­στευ­σης.

Μια φωτο­γρα­φία που πνίγηκε το ιστο­ρικό της νόημα, το μήνυμα που απο­τυ­πώ­νε­ται σ’ αυτή, «μὲς στὴν πολλὴ συνά­φεια τοῦ κόσμου, μὲς στὲς πολλὲς κινή­σεις κι ὁμιλίες…ἐκθέ­το­ντάς την στῶν σχέσεων καὶ τῶν συνα­να­στρο­φῶν τὴν καθη­με­ρι­νὴν ἀνοησία…».

Κι όσο η Ιστορία δεν διδά­σκει, γίνεται ακόμη πιο μελαγ­χο­λική αυτή η ημέρα και ακόμη πιο αβέβαιο το μέλλον…