Προσφυγή πολιτών στο Σώμα Επιθεωρητών και Ελεγκτών του ΥΠΕΝ

Στη Διεύ­θυν­ση Δασών Δω­δε­κα­νή­σου δια­βι­βά­στη­κε κα­ταγ­γε­λία πο­λι­τών για αυ­θαί­ρε­τη διά­νοι­ξη δρό­μου στον ορει­νό όγκο του Ακρα­μύ­τη στη Ρόδο, έπει­τα από προ­σφυ­γή τους στο Σώμα Επι­θε­ω­ρη­τών και Ελεγ­κτών του Υπουρ­γεί­ου Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας (ΥΠΕΝ).

Η ανα­φο­ρά κα­τα­τέ­θη­κε στις 23 Ια­νουα­ρί­ου 2026 από τον Ιω­άν­νη Βο­για­τζή, ως μέλος της «Ομά­δας Πο­λι­τών για την Προ­στα­σία του Ακρα­μύ­τη», συ­νο­δευό­με­νη από σχε­τι­κά έγ­γρα­φα και φω­το­γρα­φι­κό υλικό. Το Σώμα Επι­θε­ω­ρη­τών, στο πλαί­σιο των αρ­μο­διο­τή­των του, δια­βί­βα­σε την κα­ταγ­γε­λία στην αρ­μό­δια δα­σι­κή υπη­ρε­σία, ζη­τώ­ντας ενη­μέ­ρω­ση και τις προ­βλε­πό­με­νες ενέρ­γειες, καθώς και την κοι­νο­ποί­η­ση των απο­τε­λε­σμά­των τους προς την κα­ταγ­γέλ­λου­σα ομάδα.

Κα­ταγ­γε­λία για πα­ρά­νο­μη οδο­ποι­ία σε προ­στα­τευό­με­νη πε­ριο­χή

Σύμ­φω­να με το πε­ριε­χό­με­νο της κα­ταγ­γε­λί­ας, από τον Απρί­λιο του 2025 φέ­ρε­ται να πραγ­μα­το­ποιεί­ται διά­νοι­ξη νέου δρό­μου με­γά­λης έκτα­σης εντός της προ­στα­τευό­με­νης πε­ριο­χής του Ακρα­μύ­τη, με χρήση βα­ρέ­ων ερ­πυ­στριο­φό­ρων σκα­πτι­κών μη­χα­νη­μά­των, τα οποία απο­δί­δο­νται τόσο στον Δήμο Ρόδου όσο και στον Ελ­λη­νι­κό Στρα­τό. Όπως ανα­φέ­ρουν μαρ­τυ­ρί­ες αν­θρώ­πων που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στον οι­κο­του­ρι­σμό, η επέμ­βα­ση έχει μήκος πε­ρί­που τριών χι­λιο­μέ­τρων, ξε­κι­νά από υφι­στά­με­νο ασφαλ­το­στρω­μέ­νο δρόμο και εκτεί­νε­ται έως ση­μείο πριν από το εκ­κλη­σά­κι του Αγίου Ιω­άν­νη, διερ­χό­με­νη ανα­το­λι­κά από το ιστο­ρι­κό «Λη­μέ­ρι των Κα­τα­σκό­πων». Οι κα­ταγ­γέλ­λο­ντες υπο­στη­ρί­ζουν ότι για το συ­γκε­κρι­μέ­νο έργο δεν έχει δη­μο­σιο­ποι­η­θεί καμία πράξη πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής αδειο­δό­τη­σης, ούτε Στρα­τη­γι­κή Με­λέ­τη Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών Επι­πτώ­σε­ων (ΣΜΠΕ), ούτε Από­φα­ση Έγκρι­σης Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών Όρων (ΑΕΠΟ), γε­γο­νός που, όπως επι­ση­μαί­νουν, δη­μιουρ­γεί σο­βα­ρά ερω­τή­μα­τα νο­μι­μό­τη­τας.

Πε­ριο­χή Natura 2000 και Κα­τα­φύ­γιο Άγριας Ζωής

Ο ορει­νός όγκος του Ακρα­μύ­τη, στο νο­τιο­δυ­τι­κό τμήμα της Ρόδου, απο­τε­λεί έναν από τους τε­λευ­ταί­ους φυ­σι­κά αλώ­βη­τους ορει­νούς σχη­μα­τι­σμούς του νη­σιού και απο­λαμ­βά­νει αυ­ξη­μέ­νο κα­θε­στώς προ­στα­σί­ας. Έχει χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως: Ει­δι­κή Ζώνη Δια­τή­ρη­σης (ΕΖΔ) Natura 2000 με κω­δι­κό GR4210005 και Ζώνη Ει­δι­κής Προ­στα­σί­ας (ΖΕΠ) Natura 2000 με κω­δι­κό GR4210030 (ΦΕΚ Β’ 4432/2017), Κα­τα­φύ­γιο Άγριας Ζωής (ΦΕΚ Β’ 916/1998). Υπό αυτό το κα­θε­στώς, οι πο­λί­τες θέ­τουν σειρά ερω­τη­μά­των προς τις αρ­μό­διες αρχές, ζη­τώ­ντας να διευ­κρι­νι­στεί αν έχει εκ­δο­θεί οποια­δή­πο­τε πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή έγκρι­ση σύμ­φω­να με το ισχύ­ον θε­σμι­κό πλαί­σιο (ν. 1650/1986, ν. 4685/2020), πώς αι­τιο­λο­γεί­ται η εκτέ­λε­ση τε­χνι­κού έργου σε πε­ριο­χή Natura 2000, ποιος φο­ρέ­ας έδωσε την εντο­λή υλο­ποί­η­σης και με ποια θε­σμι­κή αρ­μο­διό­τη­τα, καθώς και με ποια από­φα­ση εμπλέ­κε­ται ο Ελ­λη­νι­κός Στρα­τός σε έργο πο­λι­τι­κής φύ­σε­ως χωρίς να έχει κη­ρυ­χθεί κα­τά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης.

Η θέση του Δήμου Ρόδου

Από την πλευ­ρά του, ο Δήμος Ρόδου και το Τμήμα Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας υπο­στη­ρί­ζουν ότι δεν πρό­κει­ται για νέα διά­νοι­ξη, αλλά για πα­ρέμ­βα­ση σε προ­ϋ­πάρ­χον μο­νο­πά­τι, με σκοπό την εγκα­τά­στα­ση συ­στή­μα­τος επι­τή­ρη­σης δα­σι­κών πυρ­κα­γιών και τη δη­μιουρ­γία πυ­ρο­φυ­λα­κί­ου στην κο­ρυ­φή του Ακρα­μύ­τη, στο πλαί­σιο της ενί­σχυ­σης της αντι­πυ­ρι­κής θω­ρά­κι­σης του νη­σιού.

Οι πο­λί­τες, πά­ντως, διευ­κρι­νί­ζουν ότι δεν δη­λώ­νουν αντί­θε­τοι στη λήψη μέ­τρων πυ­ρο­προ­στα­σί­ας. Εκ­φρά­ζουν, ωστό­σο, έντο­νη δυ­σπι­στία ως προς τον τρόπο υλο­ποί­η­σης του έργου, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο Δήμος αγνό­η­σε τη νο­μο­θε­σία και τις προ­βλε­πό­με­νες δια­δι­κα­σί­ες, προ­χω­ρώ­ντας αυ­θαί­ρε­τα σε πα­ρεμ­βά­σεις που «πλη­γώ­νουν το βουνό» και αλ­λοιώ­νουν τον χα­ρα­κτή­ρα μιας πε­ριο­χής υψη­λής πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής αξίας. Με­τα­ξύ άλλων, ζη­τούν: άμεση δια­κο­πή των ερ­γα­σιών και απο­μά­κρυν­ση μη­χα­νη­μά­των, τη διε­ρεύ­νη­ση τυχόν ποι­νι­κών, διοι­κη­τι­κών και πει­θαρ­χι­κών ευ­θυ­νών, τη δη­μο­σιο­ποί­η­ση όλων των σχε­τι­κών διοι­κη­τι­κών πρά­ξε­ων και εγκρί­σε­ων, την πλήρη απο­κα­τά­στα­ση της φυ­σι­κής μορ­φο­λο­γί­ας της πε­ριο­χής και την ορι­στι­κή απα­γό­ρευ­ση νέων τε­χνι­κών επεμ­βά­σε­ων στον Ακρα­μύ­τη. Η υπό­θε­ση πλέον βρί­σκε­ται στα χέρια των αρ­μό­διων υπη­ρε­σιών, με τους πο­λί­τες να ανα­μέ­νουν επί­ση­μες απα­ντή­σεις και ενέρ­γειες, σε ένα ζή­τη­μα που αγ­γί­ζει τα όρια με­τα­ξύ πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής προ­στα­σί­ας, πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας και θε­σμι­κής νο­μι­μό­τη­τας.