S.O.S.

Χρό­νια τώρα, πα­ρα­κο­λου­θού­με, μια άναρ­χη κα­τά­στα­ση να αλ­λοιώ­νει τους τό­πους, τις πό­λεις και τα χωριά μας. Τα κα­μπα­νά­κια κιν­δύ­νου, ερευ­νών και ει­δι­κών, χτυ­πούν: καμία συ­σχέ­τι­ση της δό­μη­σης με τον πο­λε­ο­δο­μι­κό σχε­δια­σμό, τις υπο­δο­μές, τη φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα, αλλά και την ιδιαί­τε­ρη φυ­σιο­γνω­μία κάθε τόπου. Ολα αυτά, οδη­γούν σε μια τα­χεία αλ­λοί­ω­ση του το­πί­ου και μια δυ­σα­νά­λο­γη επι­βά­ρυν­ση των κοι­νό­χρη­στων υπο­δο­μών των νη­σιών, με κα­τα­σκευ­ές, που διευ­ρύ­νουν τα άτυπα όρια των οι­κι­σμών, εξα­φα­νί­ζουν τους ιστο­ρι­κούς πυ­ρή­νες τους. Οι με­γά­λες του­ρι­στι­κές επεν­δύ­σεις, όσο ήπιες και αν δια­τεί­νο­νται ότι είναι, εξα­φα­νί­ζουν το φυ­σι­κό τοπίο, κλεί­νουν τις πα­ρα­λί­ες, φορ­τί­ζουν υπερ­βο­λι­κά όλα τα δί­κτυα. Ασφα­λώς ,με τέ­τοιου εί­δους «ανά­πτυ­ξη», οι αριθ­μοί θα ευ­η­με­ρή­σουν, θα έρθει χρήμα στη χώρα. Αλλά, τε­λι­κά, δεν θα είναι η πόλη και η χώρα που ξέ­ρου­με. Ακόμη και σε πε­ριο­χές που κα­τόρ­θω­σαν να αντι­στα­θούν σε με­γά­λο βαθμό στην λο­γι­κή του γρή­γο­ρου και εύ­κο­λου κέρ­δους και μπό­ρε­σαν να δια­τη­ρή­σουν το χρώμα και τη φυ­σιο­γνω­μία τους απο­κτώ­ντας ένα συ­γκρι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα και με­τα­τρά­πη­καν σε σύγ­χρο­νες «του­ρι­στι­κές Ρι­βιέ­ρες» , τα πράγ­μα­τα πήραν μια πε­ρί­ερ­γη τροπή, με την ίδια την ανά­πτυ­ξη να απει­λεί ξανά τον… εαυτό της!  Πά­ντως για όποιον εν­δια­φέ­ρε­ται, υπάρ­χει και ένα ακόμη SOS για τα νησιά μας, από την  ομάδα διά­σω­σης πο­λι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς Europa Nostra και το Ιν­στι­τού­το της Ευ­ρω­παϊ­κής Τρά­πε­ζας Επεν­δύ­σε­ων.  «Τα επι­λεγ­μέ­να μνη­μεία πο­λι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς απει­λού­νται από την κα­τε­δά­φι­ση και την ανά­πλα­ση, την ακα­τάλ­λη­λη ανά­πτυ­ξη, τις ολέ­θριες συ­νέ­πειες φυ­σι­κών κα­τα­στρο­φών, την πα­ρα­μέ­λη­ση ή την έλ­λει­ψη χρη­μα­το­δό­τη­σης για τη συ­ντή­ρη­σή τους.» Δύο ση­μα­ντι­κά SOS, που θα πρέ­πει να λά­βουν υπ’ όψιν τους, όσοι σχε­διά­ζουν στο όνομα της «ανά­πτυ­ξης», κυ­ρί­ως της του­ρι­στι­κής σε του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς όπως είναι τα νησιά μας. Ας λά­βουν υπ’ όψιν τους πως το πο­λι­τι­στι­κό μας κε­φά­λαιο και το ιδιαί­τε­ρο χρώμα των νη­σιών μας, είναι εκεί­νο που χρό­νια τώρα προ­σελ­κύ­ει εκα­τομ­μύ­ρια επι­σκέ­πτες. Αν ήθε­λαν «Ρι­βιέ­ρα» θα πή­γαι­ναν στην αυ­θε­ντι­κή. Μια πόλη είναι όμορ­φη και ζεστή, από τους μό­νι­μους κα­τοί­κους της που της δί­νουν ζωή, από τις γει­το­νιές, τα πο­λι­τι­στι­κά της μνη­μεία, την πο­λι­τι­στι­κή της ζωή και όχι από ατέ­λειω­τα τε­τρά­γω­να που έχουν με­τα­τρα­πεί (ή υπάρ­χουν σκέ­ψεις να με­τα­τρα­πούν) σε ξε­νο­δο­χεία ή airbnb, κλαμπ ή εμπο­ρι­κά κέ­ντρα.