Θ. Καραγιάννης: Ανοικτή επιστολή στους δικηγόρους

Φίλε δι­κη­γό­ρε,

Με κάθε σε­βα­σμό, εκτί­μη­ση και ει­λι­κρί­νεια, θα τολ­μή­σω μια ευ­θύ­τα­τη κου­βέ­ντα μαζί σου καθώς το ζή­τη­μα του Κτη­μα­το­λο­γί­ου είναι ένα ζή­τη­μα που μας αφορά και τους δύο. Και λόγω της ση­μα­ντι­κό­τη­τας σε κάθε επί­πε­δο, της έντα­σης και της πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης εν­δέ­χε­ται να δη­μιουρ­γη­θούν πα­ρε­ξη­γή­σεις.

Κα­τα­νοώ την οργή σου αν και δεν την νιώθω από­λυ­τα καθώς μιλάω εκ του ασφα­λούς. Το γε­γο­νός πως εσύ χά­νεις ει­σο­δή­μα­τα και εγώ πλη­ρώ­νο­μαι ενώ είναι αδύ­να­το να πα­ρά­γω έργο είναι μια αλή­θεια και σε αυτή την συ­ζή­τη­ση δεν θα κρυ­φτού­με.

Αν λοι­πόν συμ­βαί­νει το πα­ρα­πά­νω, που όπως και να το σκε­φτεί κα­νείς, είναι εξορ­γι­στι­κό, υπεύ­θυ­νος δεν είμαι ούτε εγώ, ούτε εσύ.

Και θα προ­σπα­θή­σω να σου εκ­θέ­σω τα επι­χει­ρή­μα­τα μου προ­κει­μέ­νου να στη­ρί­ξω αυτή μου την θέση και όχι μόνο αυτή.

Ας τα πά­ρου­με όσο μπο­ρού­με ένα ένα.

Συμ­φω­νού­με πως υπάρ­χουν τέσ­σε­ρις εκ­θέ­σεις επι­στη­μό­νων, που δια­τυ­πώ­νουν επι­κιν­δυ­νό­τη­τες και καμία δεν τολμά να δια­τυ­πώ­σει με σα­φή­νεια και χωρίς καμία πε­ρι­στρο­φή ή ελα­στι­κή δια­τύ­πω­ση την ασφά­λεια όλων μας εκεί μέσα ; Αν ναι, συ­νέ­χι­σε να δια­βά­ζεις.

Υπάρ­χει κά­ποιος να αμ­φι­σβη­τή­σει τα ευ­ρή­μα­τα των επι­τρο­πών ; Αν υπάρ­χει εμείς ήδη ζη­τή­σα­με πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη στην κα­ταγ­γε­λία μας πριν 2 πε­ρί­που εβδο­μά­δες για να αρ­θούν όχι οι δικές μας αμ­φι­βο­λί­ες, κα­θό­τι ζούμε στον χώρο και εί­δα­με τα πε­ρι­στα­τι­κά οπού κιν­δύ­νε­ψαν οι συ­νά­δελ­φοί μας, αλλά οι δικές σας. Χαι­ρό­μα­στε που έστω και τώρα κά­ποιοι υιο­θε­τούν την πρό­τα­ση την οποία εμείς κα­τα­θέ­σα­με επί­ση­μα στον ίδιο τον ει­σαγ­γε­λέα και όχι σε άρθρο. Για να γίνει. Όχι για να λέμε πως την προ­τεί­να­με.

Συμ­φω­νού­με πως πριν και πάνω από όλα είναι η ασφά­λεια μας και εξορ­γι­ζό­μα­στε και οι δύο εξί­σου όταν κά­ποιοι για να κρύ­ψουν το θε­σμι­κό, επι­κοι­νω­νια­κό ορ­γα­νω­τι­κό και πο­λι­τι­κό Βα­τερ­λώ τους μας εμ­φα­νί­ζουν ένας ως τε­μπέ­λη­δες και εσάς ως πα­ρα­δό­πι­στους και ανα­φέ­ρο­νται ή κα­λύ­τε­ρα απευ­θύ­νο­νται μόνο στην “πού­γκα”και όχι στην αξία της ίδιας σου της ζωής ; Αν όχι σε ευ­χα­ρι­στώ που διά­βα­σες ως εδώ, τα πα­ρα­κά­τω θα τα βρεις προ­φα­νώς αδιά­φο­ρα έως αστεία. Και προ­φα­νώς δεν έχου­με πολλά να πούμε ως άν­θρω­ποι οι δύο μας καθώς δια­φέ­ρουν οι προ­τε­ραιό­τη­τες μας και οι αξίες μας και έχω εξ αρχής σφάλ­λει και μόνο που σκέ­φτη­κα να σου μι­λή­σω ανοι­χτά. Αν συμ­φω­νού­με, χαί­ρο­μαι και ανα­θαρ­ρώ.

Ας συμ­φω­νή­σου­με όμως και σε κάτι ακόμη. Πως κάθε κτή­ριο που έπεσε κά­πο­τε, πριν ήταν όρθιο. Πώς κα­νέ­να ατύ­χη­μα δεν έγινε πριν τε­λι­κά να γίνει και πως η “κακιά ή ώρα” είναι μια εφεύ­ρε­ση των άχρη­στων, των ηλί­θιων και των ανεύ­θυ­νων για να κα­λύ­πτουν τις ευ­θύ­νες τους του­λά­χι­στον στο 90% των πε­ρι­πτώ­σε­ων.

Θέλω λοι­πόν να σε ρω­τή­σω, σε τι ακρι­βώς φταίω που ερ­γά­ζο­μαι σε ένα κτή­ριο που πλη­σιά­ζει τα 100 χρό­νια ζωής και μέχρι στιγ­μής σε λί­γους μόλις μήνες, κομ­μά­τια του έχουν ξε­κολ­λή­σει 5 φορές. Τις τέσ­σε­ρις στην δική μου υπη­ρε­σία και μία (υπάρ­χουν κι άλλες πτώ­σεις από ότι μου είπαν, όμως σε μια γνω­ρί­ζω τα γε­γο­νό­τα) στην πυ­ρο­σβε­στι­κή.

Θέλω να σε ρω­τή­σω αν φταίω που φο­βά­μαι πως θα εξα­κο­λου­θούν να μου λένε να δου­λεύω σε ένα κτή­ριο που μου λένε πως θα φτιά­ξουν αυτοί που τους ζητάω ως υπη­ρε­σία πάνω από πέντε χρό­νια μια μό­νω­ση και δεν ήρθε ποτέ κα­νέ­νας.

Θέλω να σε ρω­τή­σω αν φταίω που εμπι­στεύ­ο­μαι τους αρ­μό­διους επι­στή­μο­νες, όπως θα εμπι­στευό­μουν εσένα για τα νο­μι­κά και όχι τον πα­θο­λό­γο μου.

Θέλω να σε ρω­τή­σω αν έχω κά­ποιο θε­σμι­κό ρόλο με πε­ρισ­σό­τε­ρο βάρος από αυτό που έχω ως απλός υπάλ­λη­λος μιας υπη­ρε­σί­ας που απευ­θύ­νε­ται στους υπεύ­θυ­νους, μέσω της διεύ­θυν­σης, με έγ­γρα­φα και αι­τή­μα­τα. Αν δεν έχω πες μου αν φταίω εγώ για το γε­γο­νός πως το κτή­ριο τόσα χρό­νια ρή­μα­ξε και δεν υπήρ­ξε καμία πα­ρέμ­βα­ση.

Πες μου αν φταίω που δεν υπάρ­χουν ως τώρα όχι 3 ή 4 αλλά έστω ένα πλάνο με­τε­γκα­τά­στα­σης πα­ρό­λο που εκ­κρε­μεί αί­τη­μα από το 2019.

Πες μου αν φταίω που τρεις μήνες που σου στε­ρούν έσοδα και χά­νεις δου­λειές, δεν έχει γίνει το πα­ρα­μι­κρό, παρά μόνο μια πα­ρέμ­βα­ση. Η γνω­στή “τσου­λή­θρα” την οποία πάλι δεν κρίνω εγώ, αλλά οι ίδιοι οι επι­στή­μο­νες στην έκ­θε­ση τους.

Πες μου αν φταίω που μιλάω ή αν κατά την γνώμη σου έπρε­πε να αφήσω όλο αυτό να συμ­βαί­νει μέχρι να έχει κά­ποιος από εμάς ατύ­χη­μα.

Πες μου αν φταίω που εξορ­γί­ζο­μαι και εγώ όταν με την δική σου ανοχή χρη­σι­μο­ποιούν ως πα­ρά­δειγ­μα ασφά­λειας το Δι­κα­στι­κό Μέ­γα­ρο, προ­κει­μέ­νου να βα­φτί­σουν το κρέας-ψάρι.

Πες μου αν φταίω όταν κά­ποιος που τους δια­βά­σει αφού το άνοι­ξαν οι ίδιοι το θέμα, κα­τα­λά­βει πως αρκεί μια απλή κα­ταγ­γε­λία βάσει του Βα­σι­κού Πο­λε­ο­δο­μι­κού Κα­νο­νι­σμού στην Πο­λε­ο­δο­μία για να δια­πι­στώ­σου­με αν αυτό ει­δι­κά το κτή­ριο μπο­ρούν να το χρη­σι­μο­ποιούν ως πα­ρά­δειγ­μα προ­κει­μέ­νου να κα­λύ­ψουν την πο­λύ­χρο­νη αδρά­νεια τους. Την ανη­μπο­ριά τους.

Πες μου αν φταίω εγώ αν τα πα­ρα­πά­νω μαζί με την απρο­σε­ξία τους προ­κα­λέ­σουν κι άλλο ένα πλήγ­μα στον κλάδο σου.

Πες μου αν είναι ανή­θι­κο από μέ­ρους μου να βάζω την ασφά­λεια μου και κατ’επε­κτα­σηη την δική σου, σύμ­φω­να πάντα με τα λόγια και τις δια­πι­στώ­σεις των ει­δι­κών, πάνω από την καθ’ όλα σε­βα­στή δου­λειά σου. Κα­τα­νο­ώ­ντας επα­να­λαμ­βά­νω πλή­ρως το άδικο της υπό­θε­σης και την πλε­ο­νε­κτι­κή θέση που βρί­σκο­μαι, που όμως δεν απο­δυ­να­μώ­νει κατ’ ελά­χι­στον την ουσία.

Πες μου αν φταίω εγώ που ξο­δευ­τή­καν τόσα χρή­μα­τα για μια μη­χα­νορ­γά­νω­ση που δεν λει­τούρ­γη­σε ποτέ άρα δεν εξε­λί­χθη­κε και δεν πρό­λα­βε τις εξε­λί­ξεις. Τώρα εν­δε­χο­μέ­νως να έκανα την δου­λειά μου από το σπίτι μέχρι να δούμε τι θα κά­νου­με.

Πες μου αν φταίω εγώ, που δεν βρί­σκω κτή­ριο και τρόπο να βγού­με από αυτό το αδιέ­ξο­δο της ανι­κα­νό­τη­τας παρά μόνο αν εγώ και εσύ ρι­σκά­ρου­με τα κε­φά­λια μας.

Πες μου αν φταίω εγώ που ένα ολό­κλη­ρο σύ­στη­μα που βο­λεύ­ε­ται στην αδρά­νεια και δεν θέλει να σπά­σει αυγά αδυ­να­τεί έστω και τώρα να μην σκε­φτεί κο­ντό­φθαλ­μα.

Πες μου αν φταίω που κα­τα­να­λώ­νε­ται τόση ενέρ­γεια στην προ­σπά­θεια να βγά­λουν όλοι την ουρά τους απέξω και να υπο­δεί­ξουν τε­μπέ­λη­δες και δο­λο­πλό­κους αντί να κα­θί­σουν έστω και τώρα να κά­νουν την κρίση ευ­και­ρία και να φτιά­ξουν άμεσα το Κτη­μα­το­λό­γιο με όρους και απαι­τή­σεις αν όχι αυτού του αιώνα, του­λά­χι­στον του προη­γού­με­νου.

Πες μου αν φταίω εγώ που αντί να πιά­σουν έμενα και τους συ­να­δέλ­φους μου, τους διευ­θυ­ντές και εσάς, προ­κει­μέ­νου να φτιά­ξου­με μια υπη­ρε­σία υψη­λών προ­δια­γρα­φών και απαι­τή­σε­ων, τώρα που έσπα­σε το από­στη­μα και μας ακού­νε οι υπεύ­θυ­νοι, ασχο­λού­νται με επι­κοι­νω­νια­κά σόου και τερ­τί­πια προ­κει­μέ­νου να σκε­πά­σουν τον ελέ­φα­ντα κάτω από το χαλί, να το “κου­τσα­νοι­ξου­με” και να συ­νε­χί­σου­με να τα­λαι­πω­ρού­με ο ένας τον άλλον όπως κά­νου­με με επι­τυ­χία τόσα χρό­νια.

Πες μου αν φταίω και αν είμαι απέ­να­ντι σου αν πι­στεύω πως αυτό που τόσα χρό­νια ανε­χό­μα­στε ως πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, δεν μας αξί­ζει.

Πες μου αν φταίω, αν σφάλ­λω και αν είμαι τρε­λός που πι­στεύω πως όχι μόνο για το Κτη­μα­το­λό­γιο αλλά γε­νι­κό­τε­ρα για το ιστο­ρι­κό κέ­ντρο της πόλης είναι τώρα η χρυσή ευ­και­ρία να επι­λέ­ξου­με αν θα κά­νου­με τους υπο­τα­κτι­κούς των Αθη­νών και τα έρ­μαια της συ­ντή­ρη­σης. Αν θα προ­σφέ­ρου­με άλ­λο­θι ή θα ανα­λά­βου­με ευ­θύ­νες. Αν θα κά­νου­με άλμα ή αν θα στα­θού­με να φθα­ρού­με κι άλλο.

Αν θα δου­λέ­ψου­με για λύ­σεις ή για πό­λε­μο. Αν θα επι­κρα­τή­σει το αδια­νό­η­το ή το αυ­το­νό­η­το και το ανα­γκαίο. Αν θα συ­νε­χι­στούν οι εφιάλ­τες επει­δή κά­ποιοι δεν μπο­ρούν ούτε καν να ονει­ρευ­τούν. Αν θα πάμε σε μια λύση τσα­πα­τσου­λιάς ή θα σο­βα­ρευ­τού­με να το στή­σου­με αλ­λιώς. Αν θα συ­νερ­γα­στού­με ή θα σφα­χτού­με. Αν θα πάμε μπρο­στά εν­δε­χο­μέ­νως από δύ­σκο­λο δρόμο ή θα επι­λέ­ξου­με ξανά την ίδια βέ­βαιη κα­τα­στρο­φή που συμ­βαί­νει αυτή την στιγ­μή και που θα την βιώ­νου­με ξανά και ξανά στο μέλ­λον. Και εγώ και εσύ και τα παι­διά μας. Νο­μο­τε­λεια­κά.

Έλα να απα­ντή­σου­με λοι­πόν. Εμείς. Κα­νέ­νας “από πάνω”

“Τε­μπέ­λης” του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου

Κα­ρα­γιάν­νης Θε­ό­δω­ρος