ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Θ. Καραγιάννης: Ανοικτή επιστολή στους δικηγόρους

news room 6 λεπτά ανάγνωση
κτηματολογιο

Φίλε δικη­γόρε,

Με κάθε σεβασμό, εκτί­μηση και ειλι­κρί­νεια, θα τολμήσω μια ευθύ­τατη κου­βέ­ντα μαζί σου καθώς το ζήτημα του Κτη­μα­το­λο­γίου είναι ένα ζήτημα που μας αφορά και τους δύο. Και λόγω της σημα­ντι­κό­τη­τας σε κάθε επίπεδο, της έντασης και της παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης ενδέ­χε­ται να δημιουρ­γη­θούν παρε­ξη­γή­σεις.

Κατανοώ την οργή σου αν και δεν την νιώθω απόλυτα καθώς μιλάω εκ του ασφα­λούς. Το γεγονός πως εσύ χάνεις εισο­δή­ματα και εγώ πλη­ρώ­νο­μαι ενώ είναι αδύνατο να παράγω έργο είναι μια αλήθεια και σε αυτή την συζή­τηση δεν θα κρυ­φτούμε.

Αν λοιπόν συμ­βαί­νει το παρα­πάνω, που όπως και να το σκεφτεί κανείς, είναι εξορ­γι­στικό, υπεύ­θυ­νος δεν είμαι ούτε εγώ, ούτε εσύ.

Και θα προ­σπα­θήσω να σου εκθέσω τα επι­χει­ρή­ματα μου προ­κει­μέ­νου να στηρίξω αυτή μου την θέση και όχι μόνο αυτή.

Ας τα πάρουμε όσο μπο­ρούμε ένα ένα.

Συμ­φω­νούμε πως υπάρ­χουν τέσ­σε­ρις εκθέ­σεις επι­στη­μό­νων, που δια­τυ­πώ­νουν επι­κιν­δυ­νό­τη­τες και καμία δεν τολμά να δια­τυ­πώ­σει με σαφή­νεια και χωρίς καμία περι­στροφή ή ελα­στική δια­τύ­πωση την ασφά­λεια όλων μας εκεί μέσα ; Αν ναι, συνέ­χισε να δια­βά­ζεις.

Υπάρχει κάποιος να αμφι­σβη­τή­σει τα ευρή­ματα των επι­τρο­πών ; Αν υπάρχει εμείς ήδη ζητή­σαμε πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη στην καταγ­γε­λία μας πριν 2 περίπου εβδο­μά­δες για να αρθούν όχι οι δικές μας αμφι­βο­λίες, καθότι ζούμε στον χώρο και είδαμε τα περι­στα­τικά οπού κιν­δύ­νε­ψαν οι συνά­δελ­φοί μας, αλλά οι δικές σας. Χαι­ρό­μα­στε που έστω και τώρα κάποιοι υιο­θε­τούν την πρόταση την οποία εμείς κατα­θέ­σαμε επίσημα στον ίδιο τον εισαγ­γε­λέα και όχι σε άρθρο. Για να γίνει. Όχι για να λέμε πως την προ­τεί­ναμε.

Συμ­φω­νούμε πως πριν και πάνω από όλα είναι η ασφά­λεια μας και εξορ­γι­ζό­μα­στε και οι δύο εξίσου όταν κάποιοι για να κρύψουν το θεσμικό, επι­κοι­νω­νιακό οργα­νω­τικό και πολι­τικό Βατερλώ τους μας εμφα­νί­ζουν ένας ως τεμπέ­λη­δες και εσάς ως παρα­δό­πι­στους και ανα­φέ­ρο­νται ή καλύ­τερα απευ­θύ­νο­νται μόνο στην “πούγκα”και όχι στην αξία της ίδιας σου της ζωής ; Αν όχι σε ευχα­ρι­στώ που διά­βα­σες ως εδώ, τα παρα­κάτω θα τα βρεις προ­φα­νώς αδιά­φορα έως αστεία. Και προ­φα­νώς δεν έχουμε πολλά να πούμε ως άνθρω­ποι οι δύο μας καθώς δια­φέ­ρουν οι προ­τε­ραιό­τη­τες μας και οι αξίες μας και έχω εξ αρχής σφάλλει και μόνο που σκέ­φτηκα να σου μιλήσω ανοιχτά. Αν συμ­φω­νούμε, χαί­ρο­μαι και ανα­θαρρώ.

Ας συμ­φω­νή­σουμε όμως και σε κάτι ακόμη. Πως κάθε κτήριο που έπεσε κάποτε, πριν ήταν όρθιο. Πώς κανένα ατύχημα δεν έγινε πριν τελικά να γίνει και πως η “κακιά ή ώρα” είναι μια εφεύ­ρεση των άχρη­στων, των ηλίθιων και των ανεύ­θυ­νων για να καλύ­πτουν τις ευθύνες τους του­λά­χι­στον στο 90% των περι­πτώ­σεων.

Θέλω λοιπόν να σε ρωτήσω, σε τι ακριβώς φταίω που εργά­ζο­μαι σε ένα κτήριο που πλη­σιά­ζει τα 100 χρόνια ζωής και μέχρι στιγμής σε λίγους μόλις μήνες, κομ­μά­τια του έχουν ξεκολ­λή­σει 5 φορές. Τις τέσ­σε­ρις στην δική μου υπη­ρε­σία και μία (υπάρ­χουν κι άλλες πτώσεις από ότι μου είπαν, όμως σε μια γνωρίζω τα γεγο­νότα) στην πυρο­σβε­στική.

Θέλω να σε ρωτήσω αν φταίω που φοβάμαι πως θα εξα­κο­λου­θούν να μου λένε να δουλεύω σε ένα κτήριο που μου λένε πως θα φτιά­ξουν αυτοί που τους ζητάω ως υπη­ρε­σία πάνω από πέντε χρόνια μια μόνωση και δεν ήρθε ποτέ κανένας.

Θέλω να σε ρωτήσω αν φταίω που εμπι­στεύ­ο­μαι τους αρμό­διους επι­στή­μο­νες, όπως θα εμπι­στευό­μουν εσένα για τα νομικά και όχι τον παθο­λόγο μου.

Θέλω να σε ρωτήσω αν έχω κάποιο θεσμικό ρόλο με περισ­σό­τερο βάρος από αυτό που έχω ως απλός υπάλ­λη­λος μιας υπη­ρε­σίας που απευ­θύ­νε­ται στους υπεύ­θυ­νους, μέσω της διεύ­θυν­σης, με έγγραφα και αιτή­ματα. Αν δεν έχω πες μου αν φταίω εγώ για το γεγονός πως το κτήριο τόσα χρόνια ρήμαξε και δεν υπήρξε καμία παρέμ­βαση.

Πες μου αν φταίω που δεν υπάρ­χουν ως τώρα όχι 3 ή 4 αλλά έστω ένα πλάνο μετε­γκα­τά­στα­σης παρόλο που εκκρε­μεί αίτημα από το 2019.

Πες μου αν φταίω που τρεις μήνες που σου στερούν έσοδα και χάνεις δου­λειές, δεν έχει γίνει το παρα­μι­κρό, παρά μόνο μια παρέμ­βαση. Η γνωστή “τσου­λή­θρα” την οποία πάλι δεν κρίνω εγώ, αλλά οι ίδιοι οι επι­στή­μο­νες στην έκθεση τους.

Πες μου αν φταίω που μιλάω ή αν κατά την γνώμη σου έπρεπε να αφήσω όλο αυτό να συμ­βαί­νει μέχρι να έχει κάποιος από εμάς ατύχημα.

Πες μου αν φταίω που εξορ­γί­ζο­μαι και εγώ όταν με την δική σου ανοχή χρη­σι­μο­ποιούν ως παρά­δειγμα ασφά­λειας το Δικα­στικό Μέγαρο, προ­κει­μέ­νου να βαφτί­σουν το κρέας-ψάρι.

Πες μου αν φταίω όταν κάποιος που τους δια­βά­σει αφού το άνοιξαν οι ίδιοι το θέμα, κατα­λά­βει πως αρκεί μια απλή καταγ­γε­λία βάσει του Βασικού Πολε­ο­δο­μι­κού Κανο­νι­σμού στην Πολε­ο­δο­μία για να δια­πι­στώ­σουμε αν αυτό ειδικά το κτήριο μπορούν να το χρη­σι­μο­ποιούν ως παρά­δειγμα προ­κει­μέ­νου να καλύ­ψουν την πολύ­χρονη αδρά­νεια τους. Την ανη­μπο­ριά τους.

Πες μου αν φταίω εγώ αν τα παρα­πάνω μαζί με την απρο­σε­ξία τους προ­κα­λέ­σουν κι άλλο ένα πλήγμα στον κλάδο σου.

Πες μου αν είναι ανήθικο από μέρους μου να βάζω την ασφά­λεια μου και κατ’επεκτασηη την δική σου, σύμφωνα πάντα με τα λόγια και τις δια­πι­στώ­σεις των ειδικών, πάνω από την καθ’ όλα σεβαστή δουλειά σου. Κατα­νο­ώ­ντας επα­να­λαμ­βάνω πλήρως το άδικο της υπό­θε­σης και την πλε­ο­νε­κτική θέση που βρί­σκο­μαι, που όμως δεν απο­δυ­να­μώ­νει κατ’ ελά­χι­στον την ουσία.

Πες μου αν φταίω εγώ που ξοδευ­τή­καν τόσα χρήματα για μια μηχα­νορ­γά­νωση που δεν λει­τούρ­γησε ποτέ άρα δεν εξε­λί­χθηκε και δεν πρόλαβε τις εξε­λί­ξεις. Τώρα ενδε­χο­μέ­νως να έκανα την δουλειά μου από το σπίτι μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε.

Πες μου αν φταίω εγώ, που δεν βρίσκω κτήριο και τρόπο να βγούμε από αυτό το αδιέ­ξοδο της ανι­κα­νό­τη­τας παρά μόνο αν εγώ και εσύ ρισκά­ρουμε τα κεφάλια μας.

Πες μου αν φταίω εγώ που ένα ολό­κληρο σύστημα που βολεύ­ε­ται στην αδρά­νεια και δεν θέλει να σπάσει αυγά αδυ­να­τεί έστω και τώρα να μην σκεφτεί κοντό­φθαλμα.

Πες μου αν φταίω που κατα­να­λώ­νε­ται τόση ενέρ­γεια στην προ­σπά­θεια να βγάλουν όλοι την ουρά τους απέξω και να υπο­δεί­ξουν τεμπέ­λη­δες και δολο­πλό­κους αντί να καθί­σουν έστω και τώρα να κάνουν την κρίση ευκαι­ρία και να φτιά­ξουν άμεσα το Κτη­μα­το­λό­γιο με όρους και απαι­τή­σεις αν όχι αυτού του αιώνα, του­λά­χι­στον του προη­γού­με­νου.

Πες μου αν φταίω εγώ που αντί να πιάσουν έμενα και τους συνα­δέλ­φους μου, τους διευ­θυ­ντές και εσάς, προ­κει­μέ­νου να φτιά­ξουμε μια υπη­ρε­σία υψηλών προ­δια­γρα­φών και απαι­τή­σεων, τώρα που έσπασε το από­στημα και μας ακούνε οι υπεύ­θυ­νοι, ασχο­λού­νται με επι­κοι­νω­νιακά σόου και τερ­τί­πια προ­κει­μέ­νου να σκε­πά­σουν τον ελέ­φα­ντα κάτω από το χαλί, να το “κου­τσα­νοι­ξουμε” και να συνε­χί­σουμε να ταλαι­πω­ρούμε ο ένας τον άλλον όπως κάνουμε με επι­τυ­χία τόσα χρόνια.

Πες μου αν φταίω και αν είμαι απέ­να­ντι σου αν πιστεύω πως αυτό που τόσα χρόνια ανε­χό­μα­στε ως πραγ­μα­τι­κό­τητα, δεν μας αξίζει.

Πες μου αν φταίω, αν σφάλλω και αν είμαι τρελός που πιστεύω πως όχι μόνο για το Κτη­μα­το­λό­γιο αλλά γενι­κό­τερα για το ιστο­ρικό κέντρο της πόλης είναι τώρα η χρυσή ευκαι­ρία να επι­λέ­ξουμε αν θα κάνουμε τους υπο­τα­κτι­κούς των Αθηνών και τα έρμαια της συντή­ρη­σης. Αν θα προ­σφέ­ρουμε άλλοθι ή θα ανα­λά­βουμε ευθύνες. Αν θα κάνουμε άλμα ή αν θα στα­θούμε να φθα­ρούμε κι άλλο.

Αν θα δου­λέ­ψουμε για λύσεις ή για πόλεμο. Αν θα επι­κρα­τή­σει το αδια­νό­ητο ή το αυτο­νό­ητο και το ανα­γκαίο. Αν θα συνε­χι­στούν οι εφιάλ­τες επειδή κάποιοι δεν μπορούν ούτε καν να ονει­ρευ­τούν. Αν θα πάμε σε μια λύση τσα­πα­τσου­λιάς ή θα σοβα­ρευ­τούμε να το στή­σουμε αλλιώς. Αν θα συνερ­γα­στούμε ή θα σφα­χτούμε. Αν θα πάμε μπροστά ενδε­χο­μέ­νως από δύσκολο δρόμο ή θα επι­λέ­ξουμε ξανά την ίδια βέβαιη κατα­στροφή που συμ­βαί­νει αυτή την στιγμή και που θα την βιώ­νουμε ξανά και ξανά στο μέλλον. Και εγώ και εσύ και τα παιδιά μας. Νομο­τε­λειακά.

Έλα να απα­ντή­σουμε λοιπόν. Εμείς. Κανένας “από πάνω”

“Τεμπέ­λης” του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου

Καρα­γιάν­νης Θεό­δω­ρος

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.