ΑΘΛΗΤΙΚΑ

”Όσο αντέχω θα παίζω”

Μάκης Δούβαλης 5 λεπτά ανάγνωση
ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΜΠΑΣΚΕΤ

Μια 20ετία στα παρκέ σε υψηλό και επαγ­γελ­μα­τικό επίπεδο, φυσικά με την περισ­σό­τερη θητεία στην Α1, συμπλη­ρώ­νει αισίως ο Αντώνης Αση­μα­κό­που­λος (στα 41 του πλέον χρόνια), νυν φόρ­γουορντ του Ιππο­κράτη Κω (2ος Ομιλος Νότου Γ’ Εθνικής), που ξέρει πολύ καλά πώς να δίνει και την ψυχή του σε αυτό που κάνει και αγαπά. Χωρίς κανέναν δισταγμό και πιστός στον… όρκο του Ιππο­κράτη, για να πει μόνο αλή­θειες! Οι μέρες δόξας συνε­χί­ζο­νται για τον Αση­μα­κό­πουλο, που λατρεύΕεται ήδη -και- στο νησί…

-Για αρχή, πες μας πώς είναι η κατά­σταση στο νησί και πώς είναι η ζωή σας εκεί;

«Πολύ καλύ­τερα είναι τα πράγ­ματα στην Κω, η κατά­σταση είναι ήρεμη, σχετικά με όσα έγιναν με το προ­σφυ­γικό. Ευελ­πι­στούμε σε ακόμη καλύ­τε­ρες μέρες για όλους. Περισ­σό­τερο, επλή­γη­σαν, το πλή­ρω­σαν οι επι­χει­ρη­μα­τίες, ο του­ρι­σμός. Υπήρξε κακή φήμη. Εμείς, ως ομάδα, δεν είχαμε κάποιο ιδιαί­τερο πρό­βλημα. Είναι όλα όμορφα εδώ, ο κόσμος αγκα­λιά­ζει την προ­σπά­θειά μας. Οσο και όπου υπάρχει δουλειά, είναι καλά, ειδικά σε τέτοιες μέρες δύσκο­λες. Εχω την δική μου οικο­γέ­νεια εδώ και είναι για μένα ένα γαλήνιο μέρος, μακριά από μεγα­λου­πό­λεις. Δεν λέω ότι δεν σκέ­φτο­μαι πολλές φορές πώς είναι η ζωή σε Αθήνα ή Θεσ­σα­λο­νίκη, αλλά και μόνο η ηρεμία εδώ, τα καλύ­πτει όλα. Η επαρχία σού προ­φέ­ρει άλλον τρόπο ζωής, λει­τουρ­γεί και ως βάλσαμο. Εγώ νιώθω ακόμη πως κάνω πρω­τα­θλη­τι­σμό. Ετσι βλέπω κάθε μου απο­στολή σε κάθε ομάδα».

-Το λέει ακόμη η καρδιά σου για το μπάσκετ.

«Παίζω μπάσκετ πρώτα πάντα για τον εαυτό μου. Κάθε αθλητής έχει ανα­πτύ­ξει την δική του φιλο­δο­φία και το γιατί παίζει ή πού. Οσο αντέ­χουν τα πόδια μου και δεν έχω κου­ρα­στεί με αυτό που κάνω, συνε­χίζω. Τα νούμερα σε κάθε ματς, είτε προ­σω­πικά, είτε για την ομάδα, δεν μπορεί να λένε ψέματα. Μάλλον ακόμη αντέχω κι εγώ. Δεν έχω αλλάξει τίποτα. Το πώς προ­ε­τοι­μά­ζο­μαι, το πώς γυμνά­ζο­μαι, την καθη­με­ρι­νό­τητά μου, λει­τουργώ σε επαγ­γελ­μα­τικό επίπεδο, είτε τώρα που είμαι στην Γ’ Εθνική με τον Ιππο­κράτη, είτε όταν ήμουν στην Α1. Είναι το πώς προ­σεγ­γί­ζεις το άθλημα, αυτό που κάνεις. Δεν με έχει κου­ρά­σει λοιπόν το μπάσκετ, με κού­ρα­σαν όσα είδα από παρά­γο­ντες, προ­έ­δρους, παλιό­τερα που δεν είοχαν σχέση με τον χώρο και είχαν άλλες αντι­λή­ψεις, άλλες πεποι­θή­σεις, ίσως και σχέδια για το πολι­τικό γίγνε­σθαι μέσω του μπάσκετ. Οπότε, το εξω­α­γω­νι­στικό κομμάτι με είχε κου­ρά­σει πολύ. Εγώ, λοιπόν, δεν κάνω ποτέ έκπτωση στον τρόπο που δουλεύω. Ετσι αντι­με­τω­πίζω το καθετί. Προ­σεγ­γίζω το άθλημα, όπως όταν ήμουν στο υψη­λό­τερο επίπεδο».

-Συναναστράφηκες με πολύ κόσμο σε τόσες ομάδες. Τι συνα­ντάς πια στον Ιππο­κράτη;

«Εχω αγα­πή­σει το μέρος, εδώ στην Κω. Τους ανθρώ­πους της ομάδας. Είμασε μια παρέα. Από όλες τις ομάδες μου κρατώ τις ανα­μνή­σεις, έδινα πάντα το 110% από εμένα. Ανέ­πτυξα ισχυ­ρούς δεσμούς. Εκανα φίλους, όπως τον Χαρίση, που ακόμη είμαστε μαζί στον Ιππο­κράτη, αλλά και ως τεχνι­κοί σύμ­βου­λοι στα κλι­μά­κια της ομάδας. Ακόμη, τον Πελε­κάνο, τον Καμπε­ρίδη, τον Καρα­πο­στό­λου, τον Σχορ­τσα­νίτη, πολλούς συνο­δοι­πό­ρους. Η γενιά μου πέρασε δυστυ­χώς άσχημες εποχές για τον χώρο με ανθρώ­πους φωτο­βο­λί­δες που βρήκαμε μπροστά μας. Ακριβώς λοιπόν αυτό δεν συμ­βαί­νει στον Ιππο­κράτη. Υπάρχει προ­γραμ­μα­τι­σμός, πίστη, φερεγ­γυό­τητα και γιατί όχι όλοι θέλουμε το βήμα παρα­πάνω, αλλά ακόμη κι αν δεν επι­τευ­χθεί η άνοδος, δεν είναι αυτο­σκο­πός. Είμαι εδώ τρίτο χρόνο, από το τοπικό, αλλά εξα­κο­λουθώ να προ­πο­νού­μαι όπως έκανα πάντοτε. Οι άνθρω­ποι εδώ είναι πετυ­χη­μέ­νοι στις δου­λειές τους και είναι δίπλα στην ομάδα με μεράκι κι αγάπη».

-Μεγάλο κεφά­λαιο ο Αρης για σένα, όπως και ο Κολοσ­σός.

«Επαιξα σε πολλές ομάδες, κρατάω από καθεμία τα πάντα. Δεν απορ­ρί­πτω κάτι. Δεν θα άλλαζα τίποτα σε καμία απόφασή μου. Ο Αρης, η ομάδα που αγαπώ, παρα­κο­λουθώ με χαρά πως βρίσκει τον δρόμο του, έχει κοντά ανθρώ­πους με διάθεση να επεν­δύ­σουν. Θεωρώ πως βάλαμε κι εμείς ένα λιθα­ράκι σε μέρες δύσκο­λες για την ομάδα, βάλαμε πλάτη, ώστε να πατήσει ξανά πιο δυνατά. Είναι σε μετα­βα­τικό στάδιο η ομάδα, αλλά υπάρχει διάθεση να βοη­θή­σουν οι άνθρω­ποι της διοί­κη­σης, είμαι περή­φα­νος που υπήρξα μέλος μιας μεγάλης προ­σπά­θειας επι­στρο­φής. Είμαι συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νος για την πορεία, την καριέρα μου. Και χαί­ρο­μαι επίσης για τον Κολοσσό, που απο­δει­κνύει πως δεν είναι τυχαία κάθε χρόνο η παρου­σία του στην Α1 και πως γίνεται κάτι καλό χρόνια τώρα στην Ρόδο. Κρατάω επαφές, μιλαώ με ανθρώ­πους της ομάδας».

-Θα σε δούμε και στους πάγκους;

«Ως προ­πο­νητή δεν το ξέρω. Δεν νομίζω. Ομως, δίπλα στα παιδιά, σε επίπεδο ακα­δη­μιών, να δώσουμε κι εμείς κάτι από την πείρα, την γνώση μας στους νεό­τε­ρους, αυτό ναι, είναι κάτι που με εκφρά­ζει και ήδη το πράττω. Μου αρέσει αυτή η αμε­σό­τητα με τα νέα παιδιά, κάναμε κι ένα καμπ πέρσι, θα το επα­να­λά­βουμε προ­φα­νώς, μαζί με τον Κώστα Χαρίση, είχαμε επι­τυ­χία, με την αρωγή και του δήμου. Θέλω να είμαι κοντά στα παιδιά, στον χώρο, αλλά με αυτή την προ­ο­πτική. Θέλω αυτό που κάνω να έχει αντί­κτυπο, ότι δεν πάει στράφι η προ­σπά­θειά μας. Από προ­πο­νη­τές πάντως πήρα πολλά στοι­χεία, επη­ρέ­α­σαν το παι­χνίδι μου, είχα άψογες συνερ­γα­σίες, από τον αεί­μνη­στο κόουτς Δεν­δρινό μέχρι όλους τους τεχνι­κούς, τον καθένα ξεχω­ρι­στά. Τους σέβομαι απε­ριό­ρι­στα, με βοή­θη­σαν ως αθλητή, άνθρωπο και κατόπιν οικο­γε­νειάρχη να έχω όλα τα απα­ραί­τητα εφόδια. Τους οφείλω πολλά».

-Το εξω­τε­ρικό ήταν μια ανεκ­πλή­ρωτη επι­θυ­μία; Ή η Εθνική;

«Δεν το βλέπω έτσι. Μετά Χριστόν προ­φή­της, αυτό είναι εύκολο να είναι κάποιος. Για το πώς θα ήταν κάτι. Κοιτάς τα δεδο­μένα που έχεις μπροστά σου κάθε φορά. Είμαι συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νος. Είχα την ευκαι­ρία μικρός, πριν καν πάω από την Ηλιού­πολη στον Πανιώ­νιο, να βρεθώ σε αμε­ρι­κα­νικό κολέγιο. Ομως, προ­τί­μησα την ελλη­νική Α1. Αλλα δεδο­μένα, άλλες εποχές. Αλλιώς μπορεί να τα έβλεπα τότε, αλλιώς μετά ή τώρα. Θα μπο­ρούσα να κυνη­γήσω περισ­σό­τερο το θέμα του εξω­τε­ρι­κού, αλλά δεν συνέβη. Και όσον αφορά την Εθνική και μόνο που φόρεσα το εθνό­σημο είδα την σημαία στον ιστό στους Μεσο­γεια­κούς Αγώνες με Ζήση, Σπα­νούλη, Δια­μα­ντίδη, αυτό ήταν για μένα πολύ δυνατό συναί­σθημα. Τότε στην Τυνησία, που πήραμε το αση­μέ­νιο μετάλ­λιο. Τιμή μεγάλη, περη­φά­νια. Ηταν η αφορμή άλλωστε, για να επα­νέλ­θει η Εθνική ομάδα γενι­κό­τερα σε δρόμο μεταλ­λίων».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.