Με ονόματα-έκπληξη η επιτροπή για τη συνταγματική αναθεώρηση-Γνωστός ηθοποιός ανάμεσά τους

Μετά το πρώτο «σήμα» στις 25 Ιούλη από την εκδή­λωση στο προ­αύ­λιο της Βουλής, ο πρω­θυ­πουρ­γός προχωρά στο επόμενο βήμα για την έναρξη του δια­λό­γου ανα­κοι­νώ­νο­ντας τα πρόσωπα που θα ηγηθούν της Επι­τρο­πής Δια­λό­γου.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες του «Εθνους», στη σημε­ρινή συνά­ντηση (στις 12.30 το μεση­μέρι) ο κ. Τσίπρας θα συνα­ντη­θεί με τον επι­κε­φα­λής και τα μέλη της επι­τρο­πής που εκτός απρο­ό­πτου είναι: επι­κε­φα­λής ο Μιχάλης Σπουρ­δα­λά­κης (καθη­γη­τής Πολι­τι­κών Επι­στη­μών στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών), Νίκος Μου­ζέ­λης (ομό­τι­μος καθη­γη­τής Κοι­νω­νιο­λο­γίας στο London School of Economics), Πέτρος Παραράς (καθη­γη­τής Συνταγ­μα­τι­κού Δικαίου, πρώην αντι­πρό­ε­δρος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας), Ναπο­λέων Μαρα­βέ­γιας (καθη­γη­τής του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών, υπη­ρε­σια­κός υπουρ­γός Μάιος-Ιούνιος 2012 με πρόταση του ΠΑΣΟΚ), Γιάννης Γκόλιας (πρύ­τα­νης ΕΜΠ), Τάσος Τζήκας (πρό­ε­δρος ΔΕΘ), Θάνος Δημό­που­λος (πρύ­τα­νης Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών, καθη­γη­τής Ιατρι­κής Σχολής), Γιώργος Κιμού­λης (ο γνωστός ηθο­ποιός, σκη­νο­θέ­της και μετα­φρα­στής) και πιθα­νό­τατα ο Κ. Μίχαλος (πρό­ε­δρος του Εμπο­ρι­κού και Βιο­μη­χα­νι­κού Επι­με­λη­τη­ρίου Αθηνών).

Οι ίδιες πλη­ρο­φο­ρίες ανα­φέ­ρουν ότι η 9μελής επι­τροπή μπορεί να γίνει 11μελής, αφού μέχρι τις τελευ­ταίες ώρες συζη­τού­νταν η συμ­με­τοχή στην επι­τροπή δύο κορυ­φαίων στε­λε­χών της αυτο­διοί­κη­σης που προ­έρ­χο­νται από δύο δια­φο­ρε­τι­κούς πολι­τι­κούς χώρους.

Η σύνθεση της επι­στη­μο­νι­κής επι­τρο­πής θα ανα­κοι­νω­θεί άμεσα, ενώ πλη­ρο­φο­ρίες λένε ότι ο κ. Μιχάλης Στα­θό­που­λος, που είχε συνά­ντηση με τον πρω­θυ­πουργό, δεν απο­κλείει τη συμ­με­τοχή του αλλά ανα­μέ­νει τις προ­τά­σεις για τη σύνθεση της ομάδας.

Τάσος Τζήκας

Σε κάθε περί­πτωση, τα θέματα που θα προ­κα­λέ­σουν ευρύ­τε­ρες συζη­τή­σεις και ζυμώ­σεις αφορούν τις σχέσεις Πολι­τείας – Εκκλη­σίας. Το Μέγαρο Μαξίμου προ­σα­να­το­λί­ζε­ται στην αλλαγή του συγκε­κρι­μέ­νου άρθρου, που θα απο­δέ­χε­ται μεν την Ορθο­δο­ξία ως επι­κρα­τούσα θρη­σκεία αλλά όχι ενάντια στις άλλες θρη­σκείες.

Εκδή­λωση

Να σημειω­θεί ότι στην εκδή­λωση του περα­σμέ­νου Ιουλίου, ο πρω­θυ­πουρ­γός είχε ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά για το εν λόγω θέμα: «Γνω­ρί­ζουμε όλοι καλά ότι πρό­κει­ται για εξαι­ρε­τικά ευαί­σθητο θέμα. Ρητή κατο­χύ­ρωση της θρη­σκευ­τι­κής ουδε­τε­ρό­τη­τας του κράτους, με δια­τή­ρηση όμως για ιστο­ρι­κούς και πρα­κτι­κούς λόγους της ανα­γνώ­ρι­σης της Ορθο­δο­ξίας ως κρα­τού­σας θρη­σκείας». Είναι πασι­φα­νές ότι οι σχέσεις Κράτους – Εκκλη­σίας θα απο­τε­λέ­σουν αντι­κεί­μενο συζή­τη­σης στο προ­σε­χές Συνέ­δριο του ΣΥΡΙΖΑ, όπως βέβαια και άλλα ενδια­φέ­ρο­ντα ζητή­ματα θεσμι­κού χαρα­κτήρα.

Γιώργος Κιμού­λης

Ο πρώτος άξονας στον οποίο ανα­φέρ­θηκε τότε ο πρω­θυ­πουρ­γός αφο­ρούσε, ως δέσμη αλλη­λο­συν­δε­ό­με­νων μεταρ­ρυθ­μί­σεων στην αρχι­τε­κτο­νική του πολι­τεύ­μα­τος, τη συνταγ­μα­τική καθιέ­ρωση της απλής ανα­λο­γι­κής και την εποι­κο­δο­μη­τική ψήφο δυσπι­στίας. Την υπο­χρέ­ωση δηλαδή η πρόταση δυσπι­στίας ενα­ντίον της κυβέρ­νη­σης να συνο­δεύ­ε­ται και από πρόταση για νέο πρω­θυ­πουργό.

«Πράγμα που εξυ­πη­ρε­τεί τον σκοπό της κυβερ­νη­τι­κής στα­θε­ρό­τη­τας. Προ­τεί­νουμε τη δυνα­τό­τητα εκλογής του Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας από το Κοι­νο­βού­λιο, μόνο αν εξα­σφα­λί­ζε­ται η μέγιστη συναί­νεση των δύο τρίτων της Βουλής στο πρόσωπό του σε δύο δια­δο­χι­κές ψηφο­φο­ρίες. Αν αποβούν άκαρπες, τότε η τρίτη ψηφο­φο­ρία θα ανήκει στο εκλο­γικό σώμα, που θα απο­φα­σί­ζει την εκλογή του Προ­έ­δρου με καθο­λική ψηφο­φο­ρία που θα διε­ξά­γε­ται ανάμεσα στους δύο πλειο­ψη­φή­σα­ντες υπο­ψη­φί­ους της τελευ­ταίας ψηφο­φο­ρίας στο Κοι­νο­βού­λιο» τόνιζε ο κ. Τσίπρας, προ­τεί­νο­ντας επίσης «την υπο­χρέ­ωση πρω­θυ­πουρ­γός, εκτός φυσικά των υπη­ρε­σια­κών, να ορί­ζε­ται απο­κλει­στικά αιρετός από τον λαό, δηλαδή μόνο εν ενερ­γεία βου­λευ­τής», τη διε­νέρ­γεια δημο­ψη­φι­σμά­των, την ενί­σχυση του κράτους δικαίου, τη ρητή απα­γό­ρευση άρσης του δημο­σίου ελέγχου των αγαθών του νερού και της ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας, τη σαφή και απο­τε­λε­σμα­τική κατο­χύ­ρωση των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων ως του μονα­δι­κού μέσου για τον προσ­διο­ρι­σμό του μισθού καθώς και τη συνταγ­μα­τική κατο­χύ­ρωση της υπο­χρε­ω­τι­κό­τη­τας της διαι­τη­σίας κ.ά.