Για τον συνοδοιπόρο

Με αφορ­μή τον κίν­δυ­νο να κλεί­σει η Βι­βλιο­θή­κη της Ρόδου, ένα πο­λι­τι­στι­κό και πνευ­μα­τι­κό κέ­ντρο για τους κα­τοί­κους του νη­σιού, αλλά και της Δω­δε­κα­νή­σου, να επι­ση­μά­νου­με την ανα­φο­ρά του πρώ­του πο­λί­τη της χώρας, του Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας, εγκαι­νιά­ζο­ντας την Εκ­θε­ση Βι­βλί­ου 2019 προ­χθές. Μια ανα­φο­ρά που θέλει την ανά­γνω­ση, ως κο­ρυ­φαία στάση αντί­στα­σης απέ­να­ντι στην φθορά. Ο κ. Παυ­λό­που­λος υπο­στή­ρι­ξε ότι η ανά­γνω­ση απο­τε­λεί πιστό συ­νο­δοι­πό­ρο του αν­θρώ­που στην ανη­φο­ρι­κή πο­ρεία της ζωής, ιδίως μά­λι­στα στους τα­ραγ­μέ­νους και αβέ­βαιους και­ρούς μας και επι­σή­μα­νε την δια­χρο­νι­κή και στα­θε­ρή αξία του βι­βλί­ου, ιδίως στην έντυ­πη μορφή του, ση­μειώ­νο­ντας ότι έχει και θα έχει πάντα την θέση του στην δια­μόρ­φω­ση της παι­δεί­ας του αν­θρώ­που. Ισως,  κάτι φτά­σει στ’ αυτιά του για τον κίν­δυ­νο να κλεί­σει ένα κέ­ντρο, συ­νο­δοι­πό­ρος του αν­θρώ­που και βοη­θή­σει να λυθεί ένα θέμα που όχι μόνον δεν θα έπρε­πε να έχει προ­κύ­ψει, αλλά από την στιγ­μή που προ­έ­κυ­ψε να έπρε­πε να έχει λυθεί ΧΘΕΣ. Είναι αδια­νό­η­το να υπάρ­χει η λέξη «κλεί­σι­μο» στη γνώ­στη, στην ιστο­ρία, στην παι­δεία, έστω και ως υπό­νοια.