Στα ελληνικά καλοκαίρια

Έχει κα­ταρ­ρεύ­σει έλεγε προ­χθές ο κ. Αν­δρε­ά­δης ο εσω­τε­ρι­κός του­ρι­σμός. Και να σκε­φτείς ότι άλλες χρο­νιές και με άλλες οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες, θα με­τρού­σες ημέ­ρες για να φύ­γεις για τις κα­λο­και­ρι­νές σου δια­κο­πές. Όμως, τώρα λεφτά δεν υπάρ­χουν.

Ναι, σί­γου­ρα, είναι κι αυτά που σκέ­φτε­σαι: «Δεν χρειά­ζο­νται απα­ραί­τη­τα χρή­μα­τα, για να πας δια­κο­πές», «η διά­θε­ση με­τρά­ει», «πα­ντού μπο­ρείς να πε­ρά­σεις καλά, με καλή παρέα» και άλλα τέ­τοια. Πάντα υπήρ­χαν άν­θρω­ποι που μπο­ρεί να μην είχαν εξο­χι­κό ή λεφτά για δια­κο­πές, κάπου όμως θα έβρι­σκαν να μεί­νουν. Σε κά­ποιο σπίτι φίλων, συγ­γε­νών, σε εκεί­νες τις αξέ­χα­στες χρο­νιές που κά­να­με δια­κο­πές 10 άτομα και βάλε σε ένα σπίτι και περ­νού­σα­με θαυ­μά­σια.

Αν το κα­λο­δείς, τις κα­λύ­τε­ρες κα­λο­και­ρι­νές σου ανα­μνή­σεις τις έχεις από κά­ποιο χωριό, σε κάτι τέ­τοιες θε­ρι­νές μα­ζώ­ξεις. Τώρα, δια­πι­στώ­νεις πόσο νο­σταλ­γείς εκεί­νες τις ημέ­ρες. Και τις νύ­χτες…

Τότε, μπο­ρεί να θε­ω­ρού­σες ότι δεν έκα­νες και τις πιο χλι­δά­τες δια­κο­πές, αλλά είχαν ποιό­τη­τα, γέλια, ομα­δι­κό­τη­τα, μοί­ρα­σμα.

Φέτος, δεν έχεις λεφτά να δια­θέ­σεις ούτε για τη βεν­ζί­νη να πας μέχρι εκεί. Ανερ­γία , ο μι­σθός δεν φτά­νει κι ο λο­γα­ρια­σμός σου στην τρά­πε­ζα μη­δε­νι­κός.

Το κα­λο­καί­ρι ανέ­κα­θεν ήταν μια εξαι­ρε­τι­κά ει­δι­κή κα­τά­στα­ση για την Ελ­λά­δα, μια ει­δι­κή πε­ρί­πτω­ση. Και φέτος, λοι­πόν για ακόμη μια χρο­νιά, θα ζή­σου­με μια ει­δι­κή πε­ρί­πτω­ση, άλλου εί­δους.

Μια κα­τά­στα­ση που άρ­χι­σε στα­δια­κά να φαί­νε­ται εδώ και τέσ­σε­ρα χρό­νια, αλλά φέτος γί­νε­ται ξε­κά­θα­ρη.

Πολ­λοί θα μεί­νου­με, να ανα­πο­λού­με εκεί­νες τις πα­λιές επο­χές των δια­κο­πών μας .

Θα τα λέμε με φί­λους σε βρεγ­μέ­νες βε­ρά­ντες, με κεριά σι­τρο­νέ­λες ολό­γυ­ρα , λευκό πα­γω­μέ­νο κρασί ή καμιά «πρά­σι­νη» στα πο­τή­ρια, σε βρα­διές κα­λο­και­ρι­νού Ελύτη, σε νύ­χτες που θα φλέ­γο­νται από επι­θυ­μία για μια πιο δρο­σε­ρή ζωή.

Με όνει­ρα μικρά για την επό­με­νη χρο­νιά. Να σκε­φτό­μα­στε ότι όλα θα πάνε καλά, ότι θα πάμε δια­κο­πές, ότι του χρό­νου το κα­λο­καί­ρι δε θα έχει λήξει προ­τού καν αρ­χί­σει, όπως το φε­τι­νό. Άλ­λω­στε, ανέ­κα­θεν στα ελ­λη­νι­κά κα­λο­καί­ρια, τα όνει­ρα με­τρού­σαν.