Στ. Λιόντος: Tα μαγικά ταξίδια του… κινηματογραφιστή με “το άγγιμα του Mίδα”!

Σταμάτη, θα ήθελα ξεκι­νώ­ντας τη συνέ­ντευξη να μας πεις πότε μπήκε μέσα σου το μικρό­βιο της κινη­μα­το­γρά­φη­σης.

Μαίρη, αρχικά να σε ευχα­ρι­στήσω για την πρό­σκληση! Ηταν πριν από περίπου 9 χρόνια όταν δημιουρ­γή­θηκε η ανάγκη για έκφραση, μέσα από την κινού­μενη εικόνα.

Ξεκί­νη­σες ωστόσο με την μουσική παρα­γωγή και την σύνθεση, τα οποία στην πορεία κατά­φε­ρες να συν­δυά­σεις…

Νιώθω ευλο­γη­μέ­νος που αυτές οι δύο τέχνες υπάρ­χουν στη ζωή μου. Η μουσική είναι αυτή που δημιουρ­γεί το συναί­σθημα και η εικόνα είναι ο οδηγός σε ένα έργο, η μία τέχνη συμπλη­ρώ­νει την άλλη. Ο κινη­μα­το­γρά­φος περι­λαμ­βά­νει ένα σύνολο τεχνών, έτσι μου δίνεται η δυνα­τό­τητα να χρη­σι­μο­ποι­ήσω πολλά ”εργα­λεία” για να παρου­σιάσω αυτό ακριβώς που έχω φαντα­στεί.

Τα ντο­κι­μα­ντέρ για την ανά­δειξη τοπο­θε­σιών πώς προ­έ­κυ­ψαν; Είναι ένα εξει­δι­κευ­μένο αντι­κεί­μενο, στο οποίο δια­πρέ­πεις στην Ελλάδα και στο εξω­τε­ρικό.

Τα ντο­κι­μα­ντέρ, προ­έ­κυ­ψαν κυρίως από την ανάγκη να «ταξι­δέψω» όλα αυτά που έχουμε ως χώρα και ως λαός σε όλο τον κόσμο, αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δηλώνω συμ­με­τοχή σε Φεστι­βάλ κινη­μα­το­γρά­φου παγκό­σμιας εμβέ­λειας. Κάθε φορά που επι­σκε­πτό­μα­στε έναν προ­ο­ρι­σμό υπο­συ­νεί­δητα παρα­τη­ρούμε… την ατμό­σφαιρα, την αρχι­τε­κτο­νική, την κουλ­τούρα, τους ανθρώ­πους… Πώς θα ήταν άραγε να απο­τυ­πώ­σουμε όλο αυτό το συναί­σθημα σε ένα φιλμ… ανα­ρω­τή­θηκα! Και έτσι δεν έχασα χρόνο και ξεκί­νησα το ταξίδι! Μέσα από την ιδιό­τητά μου κατα­φέρνω να μαθαίνω περισ­σό­τερα πράγ­ματα για κάθε τοπο­θε­σία και να αλλη­λο­ε­πι­δρώ με το κοι­νω­νικό σύνολο. Αυτό με κάνει να αγαπώ κάθε φορά και περισ­σό­τερο αυτό που κάνω. Είναι αρκετές οι φορές που απλά κάθομαι σε ένα μέρος και παρα­τηρώ. Θεωρώ πολύ σημα­ντικό να κατα­φέ­ρεις να αφεθείς και να γίνεις μέρος της ατμό­σφαι­ρας όπου βρί­σκε­σαι. Αυτό δεν το κατα­φέρνω πάντα… γι’αυτό άλλωστε χρειά­ζε­ται υπομονή και αγάπη για να απο­τυ­πω­θεί όλο αυτό στο έργο.

Κατα­γρά­φεις σημα­ντι­κές δια­κρί­σεις στην επαγ­γελ­μα­τική σου πορεία, ωστόσο θα ήθελα να μου πεις τα συναι­σθή­ματα όταν κατέ­κτη­σες το πρώτο σου βραβείο.

Η πρώτη διά­κριση ήρθε το 2018 με το project ”Attica In Motion” στο ”Berlin Flash Film Festival” του Βερο­λί­νου. Το έργο ήταν πολύ απαι­τη­τικό καθώς ήταν η πρώτη φορά που πει­ρα­μα­τί­στηκα με τις τεχνι­κές Timelapse & Hyperlapse, δύο πάρα πολύ χρο­νο­βό­ρες τεχνι­κές. Όταν ενη­με­ρώ­θηκα για την βρά­βευση, δεν σας κρύβω ότι συγκι­νή­θηκα καθώς είναι το σημείο που αντι­λή­φθηκα ότι αυτό που κάνω έχει όντως κάτι να πει!

Οι δια­κρί­σεις έχουν την ιδιό­τητα να σε κάνουν να προ­χω­ράς με μεγα­λύ­τερο πάθος και αυτο­πε­ποί­θηση ενώ ταυ­τό­χρονα τρο­φο­δο­τούν την ανάγκη να μοι­ρά­σεις την δημιουρ­γική σου σκέψη όλο και περισ­σό­τερο.

Ποιο απ΄όλα τα δημιουρ­γή­ματά σου θα έλεγες ότι ξεχω­ρί­ζεις, αν μπορείς να ξεχω­ρί­σεις κάποιο;

Το κάθε έργο είναι ξεχω­ρι­στό… και αντι­προ­σω­πεύει μια μονα­δική περίοδο. Δεν μπορώ να ξεχω­ρίσω κάποιο ονο­μα­στικά. Μπορώ όμως να παρα­δε­χτώ ότι είμαι ερω­τευ­μέ­νος με την χώρα μου και την ομορφιά της, οπότε μπορώ να πω ότι τα projects που αφορούν την Ελλάδα έχουν μια ξεχω­ρι­στή θέση μέσα μου.

Τα Φεστι­βάλ Κινη­μα­το­γρά­φου, είναι ένας ιδιαί­τερα αντα­γω­νι­στι­κός χώρος, όταν μάλιστα έχουν παγκό­σμια εμβέ­λεια… Θέλω να μας πεις ποια ιδιαι­τε­ρό­τητα θεωρείς ότι έχουν τα έργα σου που τα κάνει να ξεχω­ρί­ζουν.

Πιστεύω, η προ­σέγ­γιση του θέματος και η τεχνική. Κάθε project κρύβει πολλές ώρες δουλειά, στα έργα μου χρη­σι­μο­ποιώ αρκετά χρο­νο­βό­ρες και απαι­τη­τι­κές τεχνι­κές όπως Timelapse & Hyperlapse που προ­α­νέ­φερα. Είναι πολλές οι φορές που επι­σκέ­πτο­μαι το ίδιο σημείο δύο και τρεις φορές για να πετύχω τον κατάλ­ληλο φωτισμό και τις κατάλ­λη­λες συν­θή­κες, επίσης δίνω πολύ βαρύ­τητα στο sound design. Θεωρώ ότι όλες αυτές οι ώρες κρύβουν αγάπη για το έργο και αυτό περνάει στα μάτια του θεατή…

Ξεκι­νώ­ντας τη δια­δρομή σου στον κινη­μα­το­γράφο, είχες φαντα­στεί ότι η κατα­ξί­ωση θα ερχόταν τόσο γρήγορα, σίγουρα όχι εύκολα ωστόσο.

Για να είμαι ειλι­κρι­νής δεν θα χαρα­κτή­ριζα τον εαυτό μου κατα­ξιω­μένο. Αισθά­νο­μαι ότι είμαι στην αρχή ενός μαγικού ταξι­διού το οποίο κάθε μέρα με κάνει να θέλω και περισ­σό­τερο να βρί­σκο­μαι μέσα σε αυτό. Τεχνικά συνει­δη­το­ποιώ ότι είναι τόσα αυτά που δεν γνωρίζω που με ελκύει όλο και περισ­σό­τερο να τα ανα­κα­λύψω.

Πιστεύω ότι πρέπει να κοιτάς ”χαμηλά” αν θες πραγ­μα­τικά να φτάσεις ”ψηλά”.

Από πού αντλείς την έμπνευσή σου για να ξεκι­νή­σεις ένα project; Τα τελευ­ταία project σου «SYMI – The Mamaland» και το «Rhodes –A Piece Of Life», απέ­σπα­σαν σημα­ντικά βραβεία και γνώ­ρι­σαν μεγάλη απήχηση.

Κάθε έργο έχει και δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση… Μου αρέσει να εστιάζω στα θετικά και όχι στα αρνη­τικά, οπότε πάντα η προ­ο­πτική μου είναι να ανα­δείξω μία κατά­σταση ή μία τοπο­θε­σία. Καθώς η μητέρα μου κατά­γε­ται από την Σύμη, είναι αρκετά τα καλο­καί­ρια που έχω περάσει στο νησί της Σύμης όσο ήμουν παιδί, οπότε το project «SYMI – The Mamaland» παρου­σιά­ζει τον τόπο μέσα από τα παιδικά μου βιώματα, γι’αυτό άλλωστε και είναι αρκετά συναι­σθη­μα­τικό. Όσον αφορά στο project «Rhodes – A Piece Of Life» ήθελα να παρου­σιάσω το συναί­σθημα να βρί­σκε­σαι μέσα σε ένα τόπο που πλημ­μυ­ρί­ζει από ζωή. Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που ένιωσα μόλις πάτησα το πόδι μου στη Ρόδο! Οπότε πηγή έμπνευ­σης είναι ο κάθε προ­ο­ρι­σμός ξεχω­ρι­στά, η αρχι­τε­κτο­νική, η κουλ­τούρα και οι άνθρω­ποι που τον κατοι­κούν.

Πόσα βραβεία, αλήθεια έχουν κατα­κτή­σει αυτά τα δύο ντο­κι­μα­ντέρ μέχρι σήμερα;

Το «Rhodes – A Piece Of Life» μέχρι στιγμής έχει κατα­κτή­σει 8 Βραβεία/5 φορές Finalist /3 φορές Semi Finalst. Ειδι­κό­τερα:

• Winner – “Anatolia International Film Festival”-Best Documentary Short Film

• Winner – “Asian Cinematography”- AWARDS Best Documentary Short Film

• Winner – “Virgin Spring Cinefest”-Best Editing

• Winner – “Europe Film Festival”-Best Short Documentary

• Winner – “Port Blair International Film Festival”-Best Editing

• Winner – “Eastern Europe Film Festival”-Best Editing

• Winner – “Golden Sparrow International Film Festival”-Best Documentary Short Film

• Winner – “Direct Monthly Online Film Festival”-Jury Choice Award of the Month

• Finalist –“New York Flash Film Festival”

• Finalist –“Uruvatti International Film Festival”

• Finalist –“Golden Bridge İstanbul Short Film Festival”

• Finalist –“Prague International Monthly Film Festival”

• Finalist –“Iconic Images Film Festival”

• Semi Finalst –“Sweden Film Awards”

• Semi Finalst –“Best Director Award”

• Semi Finalst –“Boden International Film Festival”.

Το «SYMI – The Mamaland» έχει απο­σπά­σει 4 Βραβεία /1 φορά Finalist /1 φορά Semi Finalst. Ανα­λυ­τικά:

• Winner –“AAB International Film Festival”-Best Cinematographer of the Month

• Winner – “The Buddha International Film Festival”-Best Direction Award

• Winner –“South Film and Arts Academy Festival” -Best original score in Documentary Short Film

• Winner –“South Film and Arts Academy Festival” – Best Cinematography in Documentary Short Film

• Finalist –“Rome Independent Prisma Awards”

• Semi Finalst – “Los Angeles CineFest”

Ποια είναι η κύρια ενα­σχό­λησή σου με τον κινη­μα­το­γράφο;

Τα ντο­κι­μα­ντέρ για την ανά­δειξη τοπο­θε­σιών είναι μία προ­σω­πική μου καλ­λι­τε­χνική προ­σέγ­γιση και δεν μου απο­φέ­ρουν κάποιο οικο­νο­μικό όφελος. Η δημιουρ­γία δια­φη­μι­στι­κών spot είναι η κύριά μου ενα­σχό­ληση και ομολογώ ότι είναι εξίσου συναρ­πα­στική! Θεωρώ πάρα πολύ δημιουρ­γικό να ανα­δει­κνύω μία υπη­ρε­σία ή ένα προϊόν μέσα από ένα έργο.

Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας τη συνέ­ντευξη, θα ήθελα να μας πεις για τον τελικό σου στόχο.

Στόχος μου είναι να κατα­φέρνω να είμαι κάθε μέρα δημιουρ­γι­κός… Μου αρέσει να βάζω μικρούς στόχους και να τους πετυ­χαίνω, αυτός πιστεύω ότι είναι ο τρόπος να μη χάνω το ενδια­φέ­ρον μου για αυτό που κάνω.

Με χαρο­ποιούν ιδιαί­τερα οι πολλές μικρές επι­τυ­χίες γιατί μέσα από αυτές γίνομαι καλύ­τε­ρος στη δουλειά μου και ταυ­τό­χρονα εξε­λίσ­σο­μαι ως καλ­λι­τέ­χνης και ως άνθρω­πος.