Δολοφονία Τοπαλούδη: “Οι τελευταίες λέξεις του παιδιού μου ήταν “θα σας βρει ο πατέρας μου!””

“Αντέ­χου­με διότι νιώ­θου­με ένα χρέος απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία, καμία άλλη γυ­ναί­κα να μην κα­κο­ποι­η­θεί”, δή­λω­σε στο δι­κα­στή­ριο ο πα­τέ­ρας της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη

“Εγώ και η μη­τέ­ρα της Ελέ­νης εί­μα­στε ψυ­χι­κά νε­κροί. Ξέ­ρε­τε ποιες ήταν οι τε­λευ­ταί­ες λέ­ξεις του παι­διού μου “θα σας βρει ο  πα­τέ­ρας μου!” Ποιος πα­τέ­ρας θα μπο­ρού­σε να αντέ­ξει να ηχούν αυτές οι λέ­ξεις κα­θη­με­ρι­νά στα αυτιά του; Όμως αντέ­χου­με διότι νιώ­θου­με ένα χρέος απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία, καμία άλλη γυ­ναί­κα να μην κα­κο­ποι­η­θεί”. Ο Γιάν­νης Το­πα­λού­δης κλή­θη­κε για δεύ­τε­ρη φορά στη ζωή του -μετά και το πρω­τό­δι­κο δι­κα­στή­ριο- να μα­ζέ­ψει τις αντο­χές του και να βρε­θεί ενώ­πιον δι­κα­στών και ενόρ­κων για να μι­λή­σει για την Ελένη του και για το σταυ­ρό που ο ίδιος και η σύ­ζυ­γος του κου­βα­λά­νε από το χαμό της, αλλά και για την ανά­γκη να θε­σμο­θε­τη­θεί στο ποι­νι­κό δί­καιο ο όρος “γυ­ναι­κο­κτο­νία”.

Ενώ­πιον του Μι­κτού Ορ­κω­τού Εφε­τεί­ου, ο πα­τέ­ρας της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη αφού πρώτα ζή­τη­σε συγ­γνώ­μη για τις στιγ­μές εντά­σεις που εν­δε­χο­μέ­νως προ­κλή­θη­καν σε προη­γού­με­νες συ­νε­δριά­σεις, μί­λη­σε για μια “πρό­σχα­ρη, ευ­διά­θε­τη, συ­νε­πή στα μα­θή­μα­τα” κο­πέ­λα, που “συμ­με­τεί­χε σε όλες τις δρα­στη­ριό­τη­τες”, ενώ σε άλλο ση­μείο της κα­τά­θε­σης του, ζή­τη­σε “τα ισό­βια να είναι ισό­βια για τέ­τοια ει­δε­χθή εγκλή­μα­τα” και να μπει ο όρος γυ­ναι­κτο­κτο­νία και οι­κο­γε­νειο­κτο­νία στον Ποι­νι­κό Κώ­δι­κα.

Ανα­φέρ­θη­κε στα όσα με­σο­λά­βη­σαν μέχρι να εντο­πι­στεί, νεκρή πλέον, η φοι­τή­τρια: “Την Τε­τάρ­τη δυ­στυ­χώς δεν απα­ντού­σε στα τη­λέ­φω­να. Την επό­με­νη ημέρα άρ­χι­σε να μας κυ­ριεύ­ει το άγχος. Άρ­χι­σαν να μας κυ­ριεύ­ουν οι άσχη­μες σκέ­ψεις. Την Πα­ρα­σκευή πή­ρα­με κι άλλα τη­λέ­φω­να, τον σπι­το­νοι­κύ­ρη, φί­λους και τε­λι­κά πή­γα­με στο ΑΤ στο Δι­δυ­μό­τει­χο και κά­να­με δή­λω­ση εξα­φά­νι­σης. Την ίδια ημέρα αρ­γό­τε­ρα με πήρε τη­λέ­φω­νο ένας αστυ­νο­μι­κός, συγ­γε­νής μας και πήγα στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα. Αμέ­σως κα­τά­λα­βα. Είδα το βλέμ­μα συ­μπό­νιας στους αστυ­νο­μι­κούς και τα δα­κρυ­σμέ­να μάτια. Εκεί έπεσε όλος ο κό­σμος μου, ήρθε ένα από­λυ­το κενό στη ψυχή μας.Όταν γύ­ρι­σα σπίτι δεν μπο­ρού­σα να πω κάτι,απλά έκανα ένα απλό νεύμα. Να μην συμ­βεί σε κα­νέ­ναν να δει μία μάνα να κλαί­ει και να μαλ­λιο­τρα­βιέ­ται όταν ακού­ει τον  θά­να­το του παι­διού της”.

“Το παιδί σπά­ρα­ζε και αυτοί έκα­ναν τους κου­φούς”

Στη συ­νέ­χεια, πε­ριέ­γρα­ψε και το τα­ξί­δι τους στη Ρόδο. “Προ­σπα­θή­σα­με να μα­ζέ­ψου­με κομ­μά­τια μας, να βρού­με αε­ρο­πο­ρι­κά ει­σι­τή­ρια και να πάνε στη Ρόδο. Εγώ δεν άντε­ξα να μπω στο νε­κρο­το­μείο. Μπήκε μόνο ο αδελ­φός μου” κα­τέ­θε­σε και πρό­σθε­σε: “Την επό­με­νη ημέρα μας έδω­σαν κλει­διά από δια­μέ­ρι­σμα της Ελέ­νης. Είναι το δεύ­τε­ρο πιο συ­γκλο­νι­στι­κό που βιώ­νει ένας γο­νιός που έχει χάσει το παιδί του. Τρέ­χα­νε τα δά­κρυα όταν μπή­κα­με στο σπίτι. Αυτό που μου έκανε εντύ­πω­ση πως το πλυ­ντή­ριο ήταν ακόμα αναμ­μέ­νο. Είχε απο­τσί­γα­ρα και στο τρα­πέ­ζι κά­ποιες τσι­χλί­τσες. Πήρα όλα τα πράγ­μα­τα της, ήταν οι ανα­μνή­σεις μας. Πήρα ακόμα και τα φρού­τα που είχε αγο­ρά­σει διότι τα είχε πάρει για το εαυτό της και τα έριξα μέσα στο τάφο. Δεν ήθελα να αφήσω τί­πο­τα που ήταν της Ελέ­νης”.

Όσον αφορά στους κα­τη­γο­ρού­με­νους ο Γιάν­νης Το­πα­λού­δης στρά­φη­κε ενα­ντί­ον τους, επι­ση­μαί­νο­ντας πως αν δεν ήταν η Ελένη θα ήταν μια άλλη κο­πέ­λα. “Είμαι σί­γου­ρος ότι στο σπίτι κο­λα­στή­ριο πήγαν και άλλα κο­ρι­τσά­κια. Η Ελένη αντι­στά­θη­κε για αυτό συ­νέ­βη όλο αυτό. Αν δεν ήταν Ελένη μας θα ήταν κά­ποιο άλλο κο­ρι­τσά­κι. Για εμάς οι γο­νείς των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων είναι οι ηθι­κοί αυ­τουρ­γοί και της δο­λο­φο­νί­ας Ελέ­νης και των ίδιων τους παι­διών. όταν έβγα­ζαν τα μα­χαί­ρια από δη­μο­τι­κό, όταν ήταν ο φόβος και ο τρό­μος, τι έκα­ναν για τα παι­διά τους; Απο­λύ­τως τί­πο­τα αλλά το έπαι­ζαν και ντα­ή­δες. Ενί­σχυαν την θρα­σύ­δει­λη συ­μπε­ρι­φο­ρά των παι­διών τους. Έβρι­ζαν και έφτυ­ναν τους εκ­παι­δευ­τι­κούς.Εξα­φά­νι­ζαν οτι­δή­πο­τε έπρε­πε να εξα­φα­νι­στεί, στρώ­μα, κι­νη­τά κ.ά. Και η για­γιά και ο  θείος άκου­γαν κραυ­γές τρό­μου κόρη μας. Το παιδί μας σπά­ρα­ζε και αυτοί έκα­ναν τους κου­φούς” είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Εντά­σεις

Στο βήμα του μάρ­τυ­ρα ανέ­βη­κε και η Κούλα Αρ­μου­τί­δου, η οποία αρ­κε­τές φορές ήρθε σε αντι­πα­ρά­θε­ση με την υπε­ρά­σπι­ση των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και κυ­ρί­ως με το συ­νή­γο­ρο του Ρο­δί­τη κα­τη­γο­ρού­με­νου. Κατά την ώρα που την εξέ­τα­ζε ο ίδιος, οι ερω­τή­σεις του γύρω από τις επι­κοι­νω­νί­ες με το παιδί τους, τα χρή­μα­τα που της έστελ­ναν και την με­τα­ξύ τους σχέση -η πρό­ε­δρος απα­γό­ρευ­σε τις ερω­τή­σεις- η Κουλά Αρ­μου­τί­δου αντέ­δρα­σε έντο­να: “Τι είναι αυτά που λες δεν ντρέ­πε­σαι; Είναι ελε­ει­νός, δεν τον αντέ­χω! Χάνω το παιδί μου και με τι ασχο­λεί­σαι;”, τον ρώ­τη­σε.

Πε­ρι­γρά­φο­ντας την Ελένη, ανέ­φε­ρε: “Το παιδί μου ήταν ένα καλό παιδί, με φι­λό­τι­μο, κα­λο­συ­νά­το. Δεν είχε πο­νη­ριά, δεν ήταν αγα­θιά­ρα αλλά ήθελε να πι­στεύ­ει στο καλό. Σε αυτό που δεί­χνει κά­ποιος. Έδινε και έπαιρ­νε. Δεν ήταν πο­νη­ρό παιδί. Τα έδινε όλα. Στο σπίτι μας υπάρ­χει χαρά, φι­λο­ξε­νία, δό­σι­μο. Όταν βγή­καν απο­τε­λέ­σμα­τα και πέ­ρα­σαν στη Ρόδο, εμείς κλαί­γα­με. Πως δεν την έφερα στην Κο­μο­τη­νή; Έχω με­τα­νιώ­σει χί­λιες φορές. Πως την άφησα σε αυτό το νησί των βια­στών και των δο­λο­φό­νων;”.

Όσο για το επί­μα­χο χρο­νι­κό διά­στη­μα, κα­τέ­θε­σε ότι παρά τις κα­θη­με­ρι­νές τη­λε­φω­νι­κές επα­φές εκεί­νη την εβδο­μά­δα, ξαφ­νι­κά δεν μπο­ρού­σαν να εντο­πί­σουν την Ελένη. “Θυ­μά­μαι ότι εί­χα­με μι­λή­σει Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο και μου έλεγε τι φα­γη­τά θέλει όταν θα έρθει. Δευ­τέ­ρα, Τρίτη μι­λή­σα­με” είπε και συ­νέ­χι­σε: “Από την Τε­τάρ­τη αρ­χί­σα­με να ψά­χνου­με. Πέμ­πτη με έζω­σαν τα φίδια. Πα­ρα­σκευή πή­γα­με στο ΑΤ και μπήκε σε ένα υπο­λο­γι­στή έψαξα και δε μου άρεσε το ύφος του. Μας είπε “όλα καλά θα πάνε”… Από όταν το μά­θα­με, δε θυ­μά­μαι τί­πο­τα, μόνο ένα σκο­τά­δι, κενό. Μόνο τη λακ­κού­βα που ανοί­ξα­νε θυ­μά­μαι, το χα­ντά­κι…”

Ει­σαγ­γε­λέ­ας: Πως ήταν το προη­γού­με­νο διά­στη­μα η Ελένη;

Μη­τέ­ρα : Μία χαρά ήταν Ελένη.

Η δίκη συ­νε­χί­ζε­ται στις 13 Απρι­λί­ου.

Πηγή: news247.gr