Προπατορικό αμάρτημα

Δεν υπάρ­χει συ­ντρο­φιά την ώρα του καφέ, που να μην αρ­χί­σει μια κου­βέ­ντα για την γε­νι­κό­τε­ρη κα­τά­στα­ση και για το τί γί­νε­ται ή δεν γί­νε­ται στην πόλη μας, στο νησί μας.

Οι ανα­φο­ρές στα κακώς κεί­με­να, δεν έχουν τε­λειω­μό, όλοι έχουν την άποψη τους (εχουν αυτό το δι­καί­ω­μα), φταί­νε κά­ποιοι άλλοι και όλοι εμείς οι υπό­λοι­ποι δεν έχου­με καμιά ευ­θύ­νη.

Σε αυτό το δια­δυ­κτια­κό χα­μαι­τυ­πείο, που πολ­λοί από εμάς δεν έχου­με κα­τα­λά­βει τον ρόλο του (είναι ο με­γα­λύ­τε­ρος πα­γκό­σμιος δου­λο­κτή­της και όλοι εμείς οι χρή­στες του αφε­λείς δου­λο­πά­ροι­κοι) μπο­ρείς να δια­βά­σεις του κό­σμου τις ανοη­σί­ες και εξα­ντλού­με την δια­μαρ­τυ­ρία μας για ότι γί­νε­ται και για ότι δεν γί­νε­ται, με δυό γραμ­μές, ένα σχό­λιο και νιώ­θου­με ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι.

Όλο αυτό, το δια­δυ­κτια­κό χα­μαι­τυ­πείο, είναι ο δο­λο­φό­νος της Δη­μο­κρα­τί­ας και όλων των μορ­φών συλ­λο­γι­κό­τη­τας, μας δίνει δήθεν ελεύ­θε­ρο βήμα έκ­φρα­σης άπο­ψης, ενώ στην ουσία μας απο­ξε­νώ­νει και μας κα­θι­στά αμέ­το­χους, για ότι έχει σχέση με με το κοινό καλό, την κοι­νω­νία, την πο­λι­τι­κή, την συμ­με­το­χή.

Το νησί μας, η πόλη μας, όπως κάθε ζω­ντα­νός ορ­γα­νι­σμός, αντι­με­τω­πί­ζει διά­φο­ρα προ­βλή­μα­τα, μικρά και με­γά­λα, προ­βλή­μα­τα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, κυ­κλο­φο­ρί­ας, στάθ­μευ­σης, κα­θα­ριό­τη­τας, πε­ζο­δρο­μί­ων, συ­ντή­ρη­σης κτι­ρί­ων, αξιο­ποί­η­σης εμ­βλη­μα­τι­κών κτι­ρί­ων, χω­ρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού, πο­λε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού, μο­νο­κα­λιέρ­γειας, υπο­δο­μών και πε­ρισ­σό­τε­ρο από όλα, την έλ­λει­ψη ενός προ­γραμ­μα­τι­κού σχε­δια­σμού για το αύριο.

Ένα σχε­δια­σμό για το πως επι­θυ­μού­με να είναι το νησί μας, η πόλη μας, το 2050, σχέ­διο κοινά απο­δε­κτό και δε­σμευ­τι­κό για όλους.

Δια­μαρ­τυ­ρό­μα­στε πολ­λές φορές, ότι δήθεν δεν μας ακού­νε οι Κυ­βερ­νή­σεις των Αθη­νών και πολ­λές φορές οι απα­ντή­σεις τους είναι, μην μι­λά­τε και εσείς, καλά είστε.

Θα το γράψω πολύ απλά, λέ­γα­με κά­πο­τε και το επα­να­λαμ­βά­νου­με και τώρα, ότι δεν έχου­με την δύ­να­μη της διεκ­δί­κη­σης γιατί δεν υπάρ­χει ισχυ­ρό λόμπυ.

Τί ση­μαί­νει άρ­ρα­γες, το δεν έχου­με ισχυ­ρό λόμπυ, ση­μαί­νει ένα πράγ­μα, δεν έχου­με Ηγε­σί­ες.

Δεν ανα­φέ­ρο­μαι και δεν κρίνω τα πρό­σω­πα που σή­με­ρα υπη­ρε­τούν τους διά­φο­ρους θε­σμούς, το πρό­βλη­μα δεν είναι μόνο θέμα προ­σώ­πων, είναι πρό­βλη­μα δομής της Κοι­νω­νί­ας και αξια­κού συ­στή­μα­τος.

Δεν κα­τα­φέ­ρα­με να έχου­με

-Πο­λι­τι­κή εξου­σία

-Πνευ­μα­τι­κή Ηγε­σία

-Οι­κο­νο­μι­κή Ηγε­σία

Από­το­κο όλων αυτών των ελ­λεί­ψε­ων και με την συ­νει­δη­τή επι­λο­γή των Κυ­βερ­νή­σε­ων, απα­ξιώ­θη­καν και ευ­τε­λί­στη­καν όλες οι συλ­λο­γι­κό­τη­τες και όλοι θε­σμο­θε­τη­μέ­νοι φο­ρείς πα­ρα­γω­γι­κών τά­ξε­ων, επι­με­λη­τή­ρια, επι­στη­μο­νι­κοί σύλ­λο­γοι, συ­νε­ται­ρι­σμοί κ.λ.π.

Το πλέγ­μα όλων αυτών των ελ­λεί­ψε­ων, είναι ο καρ­κί­νος που σκο­τώ­νει την Δη­μο­κρα­τία.

Τα όσα λεί­πουν σε εμάς, λεί­πουν γε­νι­κά στο σύ­νο­λο της χώρας.

-Πο­λι­τι­κή Ηγε­σία (ελ­λει­πο­βα­ρής)

-Αστι­κή τάξη (ανύ­παρ­κτη, οι κρα­τι­κο­δί­αι­τοι κο­μπι­να­δό­ροι δεν είναι αστι­κή τάξη)

-Πνευ­μα­τι­κή Ηγε­σία (βο­λε­μέ­νοι κα­θη­γη­τά­δες)

-Δι­κα­στι­κή εξου­σία ( υπο­ταγ­μέ­νη στην εκτε­λε­στι­κή)

-Εκτε­λε­στι­κή εξου­σία ( ανε­ξέ­λεγ­κτος δυ­νά­στης-υπη­ρέ­της με­γά­λων συμ­φε­ρό­ντων)

-Νο­μο­θε­τι­κή εξου­σία (Βουλή-βου­λευ­τές όρ­γα­να της Κυ­βέρ­νη­σης)

Τα απο­τε­λέ­σμα­τα όλων αυτών είναι γνω­στά, τα βιώ­νου­με κα­θη­με­ρι­νά, Νο­σο­κο­μεία, Πα­νε­πι­στή­μια, Κοι­νω­νι­κό Κρά­τος, Ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις, Μα­φιό­ζι­κη εκ­με­τάλ­λευ­ση Δη­μό­σιου πλού­του, ακρί­βεια, ανι­σο­κα­τα­νο­μή εσό­δων, έχουν πάψει να λει­τουρ­γούν για το κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο και έχουν γίνει στό­χος της πιο αι­σχρής εκ­με­τάλ­λευ­σης και εμείς πα­ρα­μέ­νου­με θε­α­τές και αμέ­το­χοι.

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

Ρόδος, 6/2/2024