Προπατορικό αμάρτημα

Δεν υπάρχει συντρο­φιά την ώρα του καφέ, που να μην αρχίσει μια κου­βέ­ντα για την γενι­κό­τερη κατά­σταση και για το τί γίνεται ή δεν γίνεται στην πόλη μας, στο νησί μας.

Οι ανα­φο­ρές στα κακώς κείμενα, δεν έχουν τελειωμό, όλοι έχουν την άποψη τους (εχουν αυτό το δικαί­ωμα), φταίνε κάποιοι άλλοι και όλοι εμείς οι υπό­λοι­ποι δεν έχουμε καμιά ευθύνη.

Σε αυτό το δια­δυ­κτιακό χαμαι­τυ­πείο, που πολλοί από εμάς δεν έχουμε κατα­λά­βει τον ρόλο του (είναι ο μεγα­λύ­τε­ρος παγκό­σμιος δου­λο­κτή­της και όλοι εμείς οι χρήστες του αφελείς δου­λο­πά­ροι­κοι) μπορείς να δια­βά­σεις του κόσμου τις ανοη­σίες και εξα­ντλούμε την δια­μαρ­τυ­ρία μας για ότι γίνεται και για ότι δεν γίνεται, με δυό γραμμές, ένα σχόλιο και νιώ­θουμε ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι.

Όλο αυτό, το δια­δυ­κτιακό χαμαι­τυ­πείο, είναι ο δολο­φό­νος της Δημο­κρα­τίας και όλων των μορφών συλ­λο­γι­κό­τη­τας, μας δίνει δήθεν ελεύ­θερο βήμα έκφρα­σης άποψης, ενώ στην ουσία μας απο­ξε­νώ­νει και μας καθιστά αμέ­το­χους, για ότι έχει σχέση με με το κοινό καλό, την κοι­νω­νία, την πολι­τική, την συμ­με­τοχή.

Το νησί μας, η πόλη μας, όπως κάθε ζωντα­νός οργα­νι­σμός, αντι­με­τω­πί­ζει διάφορα προ­βλή­ματα, μικρά και μεγάλα, προ­βλή­ματα καθη­με­ρι­νό­τη­τας, κυκλο­φο­ρίας, στάθ­μευ­σης, καθα­ριό­τη­τας, πεζο­δρο­μίων, συντή­ρη­σης κτιρίων, αξιο­ποί­η­σης εμβλη­μα­τι­κών κτιρίων, χωρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού, πολε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού, μονο­κα­λιέρ­γειας, υπο­δο­μών και περισ­σό­τερο από όλα, την έλλειψη ενός προ­γραμ­μα­τι­κού σχε­δια­σμού για το αύριο.

Ένα σχε­δια­σμό για το πως επι­θυ­μούμε να είναι το νησί μας, η πόλη μας, το 2050, σχέδιο κοινά απο­δε­κτό και δεσμευ­τικό για όλους.

Δια­μαρ­τυ­ρό­μα­στε πολλές φορές, ότι δήθεν δεν μας ακούνε οι Κυβερ­νή­σεις των Αθηνών και πολλές φορές οι απα­ντή­σεις τους είναι, μην μιλάτε και εσείς, καλά είστε.

Θα το γράψω πολύ απλά, λέγαμε κάποτε και το επα­να­λαμ­βά­νουμε και τώρα, ότι δεν έχουμε την δύναμη της διεκ­δί­κη­σης γιατί δεν υπάρχει ισχυρό λόμπυ.

Τί σημαί­νει άρραγες, το δεν έχουμε ισχυρό λόμπυ, σημαί­νει ένα πράγμα, δεν έχουμε Ηγεσίες.

Δεν ανα­φέ­ρο­μαι και δεν κρίνω τα πρόσωπα που σήμερα υπη­ρε­τούν τους διά­φο­ρους θεσμούς, το πρό­βλημα δεν είναι μόνο θέμα προ­σώ­πων, είναι πρό­βλημα δομής της Κοι­νω­νίας και αξιακού συστή­μα­τος.

Δεν κατα­φέ­ραμε να έχουμε

-Πολιτική εξουσία

-Πνευματική Ηγεσία

-Οικονομική Ηγεσία

Απότοκο όλων αυτών των ελλεί­ψεων και με την συνει­δητή επιλογή των Κυβερ­νή­σεων, απα­ξιώ­θη­καν και ευτε­λί­στη­καν όλες οι συλ­λο­γι­κό­τη­τες και όλοι θεσμο­θε­τη­μέ­νοι φορείς παρα­γω­γι­κών τάξεων, επι­με­λη­τή­ρια, επι­στη­μο­νι­κοί σύλ­λο­γοι, συνε­ται­ρι­σμοί κ.λ.π.

Το πλέγμα όλων αυτών των ελλεί­ψεων, είναι ο καρ­κί­νος που σκο­τώ­νει την Δημο­κρα­τία.

Τα όσα λείπουν σε εμάς, λείπουν γενικά στο σύνολο της χώρας.

-Πολιτική Ηγεσία (ελλει­πο­βα­ρής)

-Αστική τάξη (ανύ­παρ­κτη, οι κρα­τι­κο­δί­αι­τοι κομπι­να­δό­ροι δεν είναι αστική τάξη)

-Πνευματική Ηγεσία (βολε­μέ­νοι καθη­γη­τά­δες)

-Δικαστική εξουσία ( υπο­ταγ­μένη στην εκτε­λε­στική)

-Εκτελεστική εξουσία ( ανε­ξέ­λεγ­κτος δυνάστης-υπηρέτης μεγάλων συμ­φε­ρό­ντων)

-Νομοθετική εξουσία (Βουλή-βουλευτές όργανα της Κυβέρ­νη­σης)

Τα απο­τε­λέ­σματα όλων αυτών είναι γνωστά, τα βιώ­νουμε καθη­με­ρινά, Νοσο­κο­μεία, Πανε­πι­στή­μια, Κοι­νω­νικό Κράτος, Εργα­σια­κές σχέσεις, Μαφιό­ζικη εκμε­τάλ­λευση Δημό­σιου πλούτου, ακρί­βεια, ανι­σο­κα­τα­νομή εσόδων, έχουν πάψει να λει­τουρ­γούν για το κοι­νω­νικό σύνολο και έχουν γίνει στόχος της πιο αισχρής εκμε­τάλ­λευ­σης και εμείς παρα­μέ­νουμε θεατές και αμέ­το­χοι.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 6/2/2024