Συλλυπητήρια δήλωση του Περιφερειάρχη για την απώλεια του Δημήτρη Τσοπανάκη

Πώς απο­χαι­ρε­τά κα­νείς έναν φίλο και συ­νερ­γά­τη πολ­λών χρό­νων;

Με τον Δη­μή­τρη συ­μπο­ρευ­τή­κα­με για δε­κα­ε­τί­ες σε κοι­νές δια­δρο­μές. Δου­λέ­ψα­με μαζί. Ζή­σα­με μαζί. Πε­ρά­σα­με πολλά.

Αυτό που πάντα με γο­ή­τευε στον Δη­μή­τρη ήταν ότι ήταν γε­μά­τος ζωή και βίωνε με πάθος ό,τι αγα­πού­σε. Στη Δη­μο­σιο­γρα­φία, κρα­τού­σε την πένα με έναν δικό του χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τρόπο. Τον Αθλη­τι­σμό, τον υπη­ρέ­τη­σε με απί­στευ­τη ζω­ντά­νια και ενέρ­γεια. Στην το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, προ­σέ­φε­ρε με την κρι­τι­κή του ματιά και τη βαθιά γνώση για την ιστο­ρία του τόπου και την κοι­νω­νία μας.

Γιατί ο Δη­μή­τρης είχε ανέ­κα­θεν μια ιδιαί­τε­ρη σχέση με τους αν­θρώ­πους, φί­λους και συ­νερ­γά­τες. Πά­ντο­τε ευ­χά­ρι­στος, πά­ντο­τε με χιού­μορ, συν­δύ­α­ζε τη γνώση της γε­νιάς του με την ορμή μι­κρού παι­διού.

Το γρα­φείο του στην Πε­ρι­φέ­ρεια τον πε­ρι­μέ­νει για ένα ακόμα σχό­λιο, ένα ακόμα αστείο, ένα ακόμα ξε­φύλ­λι­σμα εφη­με­ρί­δας. Ο Δη­μή­τρης Τσο­πα­νά­κης όμως πήρε σή­με­ρα άλλη θέση. Την πα­ντο­τι­νή του θέση στις καρ­διές όλων μας.

Εκ μέ­ρους της άλλης του «οι­κο­γέ­νειας» εδώ στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, απο­χαι­ρε­τώ τον Δη­μή­τρη με βα­θύ­τα­τη θλίψη.

Ως Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου αλλά πρω­τί­στως ως φίλος εκ­φρά­ζω τα ει­λι­κρι­νή μου συλ­λυ­πη­τή­ρια στην Ελευ­θε­ρία, στα παι­διά του και τους οι­κεί­ους του.

Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος

Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου