Πέθανε στα 103 του ο θρυλικός Κερκ Ντάγκλας

Κερκ Ντά­γκλας, ηθο­ποιός, πα­ρα­γω­γός και σκη­νο­θέ­της του θε­ά­τρου και του κι­νη­μα­το­γρά­φου, εμ­βλη­μα­τι­κή μορφή μιας χρυ­σής επο­χής για το Χό­λι­γουντ, πολ­λές ερ­μη­νεί­ες του οποί­ου θε­ω­ρού­νται κλα­σι­κές, όπως αυτή στην ται­νία Σπάρ­τα­κος (1960, σε σκη­νο­θε­σία Στάν­λεϊ Κιού­μπρικ), πέ­θα­νε χθες Τε­τάρ­τη σε ηλι­κία 103 ετών, ανα­κοί­νω­σε ο γιος του, ο Μάικλ Ντά­γκλας, επί­σης διά­ση­μος ηθο­ποιός.

Προ­βλή­μα­τα υγεί­ας

Ο θρύ­λος της έβδο­μης τέ­χνης είχε αντι­με­τω­πί­σει σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα υγεί­ας από τη δε­κα­ε­τία του 1990 και μετά. Υπέ­στη εγκε­φα­λι­κό το 1996 και καρ­δια­κή προ­σβο­λή το 2001.

Ο Κερκ Ντά­γκλας έπαι­ξε τις επτά δε­κα­ε­τί­ες της κα­ριέ­ρας του σε πε­ρί­που εκατό ται­νί­ες, ανά­με­σά τους στη με­τα­φο­ρά του βι­βλί­ου Εί­κο­σι χι­λιά­δες λεύ­γες κάτω από τη θά­λασ­σα, του Ιού­λιου Βερν (1954), αλλά και φιλμ γου­έ­στερν, δρα­μα­τι­κές, αστυ­νο­μι­κές, πο­λε­μι­κές ται­νί­ες, πολύ συχνά στον ρόλο του σκλη­ρού.

«Με τε­ρά­στια θλίψη τα αδέλ­φια μου και εγώ ανα­κοι­νώ­νου­με ότι ο Κερκ Ντά­γκλας μας άφησε (…) σε ηλι­κία 103 ετών. Για τον κόσμο, ήταν ένας θρύ­λος, ένας ηθο­ποιός της χρυ­σής επο­χής των κι­νη­μα­το­γρα­φι­κών ται­νιών (…), ένας αν­θρω­πι­στής, η δέ­σμευ­ση του οποί­ου στη δι­καιο­σύ­νη και στις υπο­θέ­σεις στις οποί­ες πί­στευε τον με­τέ­τρε­ψαν σε πρό­τυ­πο και πηγή έμπνευ­σης για όλους μας», πά­ντως «για εμένα και τ’ αδέρ­φια μου, τον Τζόελ και τον Πίτερ, ήταν απλώς ο μπα­μπάς», ανέ­φε­ρε ο Μάικλ Ντά­γκλας σε ανα­κοί­νω­ση που δη­μο­σιο­ποί­η­σε.

Με­γά­λος γυ­ναι­κάς

Με­γά­λος γυ­ναι­κάς, ο Ντά­γκλας είχε διά­φο­ρες κα­τα­κτή­σεις αλλά ζούσε από το 1994 με την ίδια γυ­ναί­κα, την Αν Μπάι­ντενς, που συ­νά­ντη­σε το 1954 στη Γαλ­λία κι έγινε η δεύ­τε­ρη σύ­ζυ­γός του.

Ο Κερκ Ντά­γκλας, γιος εβραί­ων με­τα­να­στών από τη Λευ­κο­ρω­σία, είχε γίνει γνω­στός για το εκρη­κτι­κό στιλ πολ­λών ερ­μη­νειών του, διότι απο­τύ­πω­νε στη με­γά­λη οθόνη ιδίως το αί­σθη­μα της οργής και της εξέ­γερ­σης ενα­ντί­ον «της αδι­κί­ας», όπως έλεγε ο ίδιος.

Με­τα­τρά­πη­κε σε ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα αστέ­ρια της κι­νη­μα­το­γρα­φι­κής βιο­μη­χα­νί­ας τις δε­κα­ε­τί­ες του 1950 και του 1960.

Κατά της «μαύ­ρης λί­στας»

Πρω­τα­γω­νί­στη­σε επί­σης στην προ­σπά­θεια να σπά­σει η λε­γό­με­νη «μαύρη λίστα» στο Χό­λι­γουντ, ο απο­κλει­σμός ηθο­ποιών, σκη­νο­θε­τών και σε­να­ριο­γρά­φων διότι συν­δέ­ο­νταν με το κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα ή θε­ω­ρού­νταν συ­μπα­θού­ντες και συ­νο­δοι­πό­ροι τη δε­κα­ε­τία του 1950.

Ο ίδιος είχε εξο­μο­λο­γη­θεί πως αι­σθα­νό­ταν με­γα­λύ­τε­ρη υπε­ρη­φά­νεια για αυτό, παρά για οποιον­δή­πο­τε ρόλο του.

Πηγή: ΑΠΕ