Το Καστελόριζο δεν είναι ψαροταβέρνα…

Μέχρι τις 23 Απρι­λίου 2010 το Καστε­λό­ριζο για κάποιους ήταν απλώς η γνωστή ψαρο­τα­βέρνα. Σε κάποιους άλλους θύμιζε τη Βάνα Μπάρμπα και την ταινία «Mediterraneo».

Όλα αυτά μέχρι τις 23 Απρι­λίου 2010, τη μέρα που ο πρω­θυ­πουρ­γός Γ. Παπαν­δρέου φρό­ντισε να συν­δέ­σει το όνομα του ακρι­τι­κού νησιού με τη χρε­ο­κο­πία της χώρας, το ΔΝΤ, τις επο­πτείες και τα μνη­μό­νια.

Κατά δια­βο­λική σύμ­πτωση, η επιλογή του Πα­παν­δρέου να εξαγ­γεί­λει τη χρε­ο­κο­πία της χώρας από το Καστε­λό­ριζο συνέ­πεσε απόλυτα με την έναρξη ενός τερά­στιου, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται, γεω­πολι­τι­κού παι­χνι­διού με έπαθλο τα δια­πι­στω­μένα ενερ­γειακά κοι­τά­σματα της περιο­χής της Ανατολι­κής Μεσο­γείου.

Για την πτω­χευ­μένη Ελλάδα το Καστε­λό­ριζο, εκτός από τμήμα της επι­κρά­τειάς της, είναι και χαρτί που θα μπο­ρούσε να παίξει για να λάβει μέ­ρος σ’ αυτό το μεγάλο ενερ­γειακό παι­χνίδι. Η κυρι­αρχία επί του Καστε­λό­ρι­ζου προ­σφέ­ρει στη χώρα τη δυνα­τό­τητα να κατο­χυ­ρώ­σει Απο­κλει­στική Οι­κονο­μική Ζώνη σε μια ελπι­δο­φόρα (από ενεργει­ακή άποψη) περιοχή και ταυ­τό­χρονα να συν­δέ­σει την ελλη­νική με την κυπριακή επι­κρά­τεια.

Θα περί­μενε λοιπόν κανείς από την κυβέρ­νηση Παπαν­δρέου (και τις επό­με­νες που ακο­λού­θη­σαν) την υιο­θέ­τηση μιας στρα­τη­γι­κής, η οποία θα δια­σφάλιζε την ελλη­νική κυριαρ­χία στην κρίσιμη αυ­τή περιοχή. Οι εξε­λί­ξεις, ωστόσο, δυστυ­χώς, απο­δει­κνύ­ουν την αδια­φο­ρία, αδυνα­μία και ανι­κα­νό­τητα των κυβερ­νή­σεων των τελευ­ταίων τεσ­σά­ρων ετών να ασχο­λη­θούν με αυτήν τη στρα­τη­γι­κής σημα­σίας για τη χώρα περιοχή.

Τα απο­τε­λέ­σματα αυτής της πολι­τι­κής ανεπάρ­κειας αρχί­ζουν και γίνο­νται ορατά: ήδη έχει δημιουρ­γη­θεί de facto καθε­στώς αμφι­σβη­τού­με­νης περιο­χής, καθώς η Τουρκία προ­βάλ­λει με τα επι­χει­ρή­ματα των κανο­νιο­φό­ρων της ότι το Καστε­λόριζο είναι «ειδική περί­πτωση» (όπως άλλωστε η τουρ­κική διπλω­μα­τία έχει κατα­φέ­ρει και για τα ελ­ληνικά νησιά του Αιγαίου) και δεν μπορεί να έχει δι­καιώ­ματα σε ΑΟΖ.

Κανείς δεν μπορεί να γνω­ρί­ζει αν ήταν τυχαία η επιλογή Παπαν­δρέου να προ­σκα­λέ­σει το ΔΝΤ από το Καστε­λό­ριζο. Κανείς επίσης δεν ξέρει για ποι­ους λόγους ο Σαμαράς, που δήλωνε ότι θα προ­χωρήσει στην ανα­κοί­νωση της ελλη­νι­κής ΑΟΖ, κα­τάπιε τη γλώσσα του όταν κάθισε στην καρέκλα του πρω­θυ­πουρ­γού.

Ενδε­χο­μέ­νως οι δυο τους θα έχουν την ευκαι­ρία να τα πουν μεταξύ τους πίνο­ντας κανένα κρασί στο Καστε­λό­ριζο. Όχι στο νησί, την ψαρο­τα­βέρνα…

Ποντικι, του Δημήτρη Μηλάκα