Ζητεί την ακύρωση της διαθήκης του Σ. Φανουράκη

Ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Αθηνών θα εξε­τα­στεί την 17η Ιανουα­ρίου 2017 η έφεση μιας φαρ­μα­κο­ποιού, κατοί­κου Ρόδου, για την ακύρωση της υπ’ αρίθμ. 3429/2015 από­φα­σης του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών με την οποία απορ­ρί­φθηκε το αίτημα της για την ανα­γνώ­ριση της μυστι­κής δια­θή­κης του αεί­μνη­στου Σωκράτη Φανου­ράκη ως άκυρης!

Η φαρ­μα­κο­ποιός, ανιψιά του ζάμπλου­του φιλάν­θρω­που, στρέ­φε­ται κατά του κοι­νω­φε­λούς Ιδρύ­μα­τος «Λοχαγού Φανου­ράκη», που εδρεύει στην Κω.

Όπως υπο­στη­ρί­ζει, η μυστική διαθήκη του Σωκράτη Φανου­ράκη του Δημη­τρίου είναι άκυρη γιατί δεν φέρει την υπο­γραφή του σε κάθε ημί­φυλλό της και πλέον συγκε­κρι­μένα:

«Η διαθήκη, όπως προ­κύ­πτει από το ίδιο το σώμα της, είναι γραμ­μένη με τη χρήση μηχα­νι­κού μέσου, ηλε­κτρο­νι­κού υπο­λο­γι­στή, απο­τε­λεί­ται από τέσσερα χωριστά μεταξύ τους ημί­φυλλα, που συν­δέ­ο­νται μεταξύ τους με συν­δε­τή­ρες και σχη­μα­τί­ζουν ένα ενιαίο τετρα­σέ­λιδο.

Τα τέσσερα χωριστά ημί­φυλλα είναι γραμ­μένα κατά την εμπρό­σθια σελίδα τους και λευκά, χωρίς γραφή, κατά την οπισθία σελίδα τους και φέρουν το πρώτο ημί­φυλλο στη εμπρό­σθια σελίδα του ως επι­κε­φα­λίδα τις λέξεις “Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ”, ακο­λού­θως κείμενο της δια­θή­κης και στο τέλος αυτού την μονο­γραφή του διαθέτη, το δεύτερο ημί­φυλλο στην εμπρό­σθια σελίδα του κείμενο της δια­θή­κης και στο τέλος αυτού την μονο­γραφή του διαθέτη, το τρίτο ημί­φυλλο στην εμπρό­σθια σελίδα του κει­μέ­νου της δια­θή­κης και στο τέλος αυτού την μονο­γραφή του διαθέτη και το τέταρτο ημί­φυλλο στην εμπρό­σθια σελίδα του κει­μέ­νου της δια­θή­κης και στο τέλος αυτού δύο υπο­γρα­φές του διαθέτη, της μεν πρώτης γραμ­μέ­νης στην ελλη­νική γλώσσα με αλφα­βη­τικά στοι­χεία και συντι­θε­μέ­νης απο το κύριο όνομά του και το επώνυμό του «Σωκρά­της Φανου­ρά­κης» της δε δεύ­τε­ρης και ξενό­γλωσ­σης συντι­θε­μέ­νης απο το ξενό­γλωσσο επώνυμό του μετά της προ αυτού προ­σθή­κης του ξενό­γλωσ­σου αρχικού του κυρίου ονό­μα­τος “S” και τούτο προ­φα­νώς προς απο­φυ­γήν συγ­χύ­σεως συντί­θε­ται δε ακόμα η μονο­γραφή του από τα ξενό­γλωσα αρχικά του ονό­μα­τος και του επω­νύ­μου του διαθέτη».

Η φαρ­μα­κο­ποιός ισχυ­ρί­ζε­ται παρα­πέρα ότι «η μυστική διαθήκη είναι άκυρη γιατί δεν τηρή­θηκε η υπό του άθρ. 1740 εδ. α’ ΑΚ ορι­ζό­μενη δια­τύ­πωση, γιατί δεν τηρή­θηκε στοι­χείο απα­ραί­τητο για το κύρος της, γιατί τα τρία πρώτα ημί­φυλλά της δεν φέρουν την υπο­γραφή του διαθέτη παρά μόνον την μονο­γραφή του η οποία και δεν αρκεί γιατί ο νόμος απαιτεί κάθε ημί­φυλλο να φέρει την υπο­γραφή και όχι την μονο­γραφή του διαθέτη, είναι δε η υπο­γραφή του αυτήν την οποία ο ίδιος έθεσε και υπάρχει στο τέλος του τέταρ­του και τελευ­ταίου ημί­φυλ­λου της δια­θή­κης όπως επίσης και στο τέλος της υπ’ αριθ. 1833/18.11.2011 πράξης του συμ­βο­λαιο­γρά­φου Κώ Αντω­νίου Φρου­ζάκη η οποία κατά τα προ­ε­κτε­θέ­ντα συντά­χθηκε για την κατά­θεσή της».

Επι­ση­μαί­νει παρα­πέρα ότι σαν εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μος του θείου της Σωκράτη Φανου­ράκη του Δημη­τρίου έχει έννομο συμ­φέ­ρον και δικαιού­ται να ζητήσει να ανα­γνω­ρι­σθεί ως άκυρη η διαθήκη, άλλως να ανα­γνω­ρι­σθεί η ακυ­ρό­τητα της δια­θή­κης για τον προ­ε­κτε­θέ­ντα λόγο και τούτο για να εφαρ­μο­σθούν οι δια­τά­ξεις της εξ αδια­θέ­του δια­δο­χής και περιέλ­θει ολό­κληρη η κλη­ρο­νο­μιαία περιου­σία του και σε εκείνη σαν εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νόμο του.

Το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο έκρινε ότι η υπο­γραφή που απαι­τεί­ται σε κάθε ημί­φυλλο της μυστι­κής δια­θή­κης έχει ως σκοπό την επι­βε­βαί­ωση της προ­έ­λευ­σης έκαστου ημί­φυλ­λου από τον διαθέτη και συνεπώς έχει ως σκοπό να απο­κλεί­σει το ενδε­χό­μενο να παρει­σφρή­σουν στην διαθήκη σελίδες που δεν έχουν συντα­χθεί από τον διαθέτη και αλλοιώ­νουν την τελευ­ταία του βούληση.

Κρίθηκε όμως ότι ο τελευ­ταίος αυτός σκοπός αναμ­φι­σβή­τητα εξυ­πη­ρε­τεί­ται και με την τεθείσα από τον διαθέτη μονο­γραφή καθώς με αυτήν εξα­κρι­βώ­νε­ται η προ­έ­λευση κάθε ημι­φύλ­λου από αυτόν και η βούληση του να εντα­χθεί το περιε­χό­μενο του στη διαθήκη.

Οποια­δή­ποτε άλλη ερμη­νεία, όπως κρίθηκε πρω­το­δί­κως, θα απο­τε­λούσε αυθαί­ρετη και ανε­πί­τρε­πτη συσταλ­τική ερμη­νεία του νόμου και θα παρα­βί­αζε ευθέως την αρχή της προ­σπά­θειας δια­τή­ρη­σης του κύρους της δια­θή­κης και της δια­φύ­λα­ξης της τελευ­ταίας βού­λη­σης του διαθέτη, στην οποία ο νομο­θέ­της απο­δί­δει πρω­ταρ­χική σημασία στη ρύθμιση της κλη­ρο­νο­μι­κής δια­δο­χής.