Εποχή θάρρους

Για τον εφιάλ­τη που έζησε στα χέρια του κα­κο­ποι­η­τή συ­ντρό­φου της, μί­λη­σε και συ­γκλό­νη­σε μια 38χρονη γυ­ναί­κα η οποία ανα­γκά­στη­κε να εγκα­τα­λεί­ψει τη Ρόδο, για να γλι­τώ­σει. «Είπα ή τώρα θα φύγω όρθια ή την επό­με­νη φορά θα βγω από το σπίτι μέσα στο φέ­ρε­τρο…», επι­ση­μαί­νει και εξη­γεί πως απο­φά­σι­σε να μι­λή­σει για να προ­τρέ­ψει γυ­ναί­κες που υφί­στα­νται οποιασ­δή­πο­τε μορ­φής κα­κο­ποί­η­ση να ζη­τή­σουν βο­ή­θεια, διότι στη δική της πε­ρί­πτω­ση αυτά ακρι­βώς τα συ­ναι­σθή­μα­τα επέ­τει­ναν τον εφιάλ­τη που ζούσε. «Ίσως αν δεν φο­βό­μουν να τον κα­ταγ­γεί­λω στις αρχές, να είχε γλι­τώ­σει η επό­με­νη…», λέει, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας «συ­νε­νό­χους» όσους ξέ­ρουν αλλά αδια­φο­ρούν, συ­ναι­νώ­ντας με τον τρόπο αυτό στην κα­κο­ποί­η­ση. Ζούμε σε μία εποχή αδιαμ­φι­σβή­τη­τα δύ­σκο­λη. Από τη μία η παν­δη­μία του COVID-19 και από την άλλη η σκιώ­δης παν­δη­μία, όπως την χα­ρα­κτή­ρι­σε ο ΠΟΥ, της έμ­φυ­λης βίας. Την ίδια ώρα, ωστό­σο,  ζούμε και μία εποχή θάρ­ρους, που άν­θρω­ποι σπάνε τη σιωπή τους. Που η ανά­γκη για ίσες ευ­και­ρί­ες και έμ­φυ­λη ισό­τη­τα και δι­καιο­σύ­νη είναι με­γα­λύ­τε­ρη από τον φόβο που κρα­τού­σε τα στό­μα­τα κλει­στά. Η ανά­γκη με λίγα λόγια, για ένα δί­καιο και ει­ρη­νι­κό κόσμο. Για ένα κόσμο που να μας χω­ρά­ει όλες, όλους και όλα μας.