“Έφυγε πλήρης ημερών μια εμβληματική μορφή της Κάρπαθου”

 

Το θλι­βε­ρό μα­ντά­το

Αχός βαρύς ακού­γε­ται, χτυ­πού­σιν οι κα­μπά­νες

Και τρέ­χου­σι να μά­θου­σι άν­δρες, παι­διά και μάνες!

Ανα­στα­τώ­νει το χωριό

και σειέ­ται το Κα­μπα­να­ριό!

Μία κακό μας ήλαχε ετού­τη τη Δευ­τέ­ρα,

Ποτέ δεν εγνω­ρί­σα­με τέ­τοια κακήν ημέρα!

Μαύρο, πολύ λυ­πη­τε­ρό ετού­το το χα­μπέ­ρι

Που ‘ρθεν ο Χάρος και τσι ’βρε τσε Στα­μά­τη και σε πέρει.

Ο Στα­μά­της & ο Χάρος στα μαρ­μα­ρέ­νια αλώ­νια

Ήρτεν ο Χάρος ξαφ­νι­κά ντυ­μέ­νος σαν αρά­πης,

Όμως τον κοί­τα­ξε ψυχρά και θαρ­ρε­τά ο Στα­μά­της.

– Κώ­πια­σε Χάρε για καβγά, δεν με φοβεί κα­νέ­νας,

εγώ με χί­λιους τα ’βαλά και σού σαι χί­λιοι κι ένας.

Και σαν λιο­ντά­ρια πά­λευαν μέσα στο κα­λο­πά­τι

Ο δρα­κα­ρά­πης και ο καλός πο­λε­μι­στής Στα­μά­της.

Κα­νείς για του Στα­μά­τη την αγάπη

δεν σκό­τω­σε τον δράκο ή τον αράπη

και να του φέρει αθά­να­το νερό….

«Χά­σα­με το πιο τίμιο, την μορφή του…»

Ήσουν ωραίο πα­λι­κά­ρι! Και σω­μα­τι­κά ρω­μα­λέ­ος.

Με δύ­να­μη σω­μα­τι­κή και γεν­ναιο­φρο­σύ­νη του κό­σμου υπε­ρα­σπι­στής για τη δι­καιο­σύ­νη.

Απού ‘σουνα ατσά­λι­νο και πρώτο πα­λι­κά­ρι στον πάγκο πάνω πή­δα­γες με τον ’να σου πο­δά­ρι!

Η αν­δρι­κή σου δύ­να­μη ήταν πα­ροι­μιώ­δης και η χει­ρα­ψία σου αλη­θι­νή τα­νά­λια. Σω­μα­τι­κή ρώμη, αντο­χή και ψυ­χι­κό στέ­νος, όπως έδει­χναν οι ασκή­σεις σω­μα­τι­κής αντο­χής σε συν­δυα­σμό με την πα­λι­κα­ριά στο στρα­τό. Σπα­νί­ως έχα­νες από αντί­πα­λο στο αγώ­νι­σμα της πάλης!

Ψυ­χι­κά χα­ρί­σμα­τα

Όπως ήδη ει­πώ­θη­κε, ψυ­χω­μέ­νος και άφο­βος, αλλά και με πολλά άλλα ψυ­χι­κά προ­τε­ρή­μα­τα. Ήταν χα­ρα­κτή­ρας τί­μιος, ανε­ξί­κα­κος, φι­λάν­θρω­πος, κα­λο­κά­γα­θος, προ­ση­νής και πάντα χα­μο­γε­λα­στός. Και ακόμα φι­λάν­θρω­πος, αν­θρω­πι­στής, αλ­τρουι­στής, συ­νε­πής σε όλα, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης και της φι­λί­ας.

Αφιάρ­της, «Μο­λιάς, τσαι πάλι Μο­λιάς» – ο αγα­πη­μέ­νος τόπος της γέν­νη­σης και του θα­νά­του

Χρό­νια ανέ­φε­λα και ανέ­με­λα. Αξέ­χα­στες εμπει­ρί­ες, «’που γεν­νη­θεί στη φυ­λα­κή τη φυ­λα­κή θυ­μά­ται».

Στου Στρογ­γυ­λού γεν­νή­θη­κες, στη γει­το­νιά της Κήπου και στου Λι­μνιό­να της μεριά, στα βό­ρεια πε­ρί­που.

Πο’ ‘κει επη(γ)αι­νόρ­κου­σου με βρο­χα­ριές και χιό­νια

για το σχο­λείο στο χωριό, ευ­λο­γη­μέ­να, δύ­σκο­λα, ετσεί­να ’α τα χρό­νια.

Χρό­νια με παι­δι­κές χαρές και παι­χνί­δια: κυ­νή­γι με λα­στι­χές, οι κου­λια­νοί, πλά­κοι, ξώ­βερ­γες.

Αλλά κι από μι­κρός τα βά­σα­να, στ’ αλέ­τρι κι στ΄α­λώ­νια Γιατ’ εί­χα­σι να θρέ­ψου­σι πολλά παι­διά κι εγ­γό­νια.

Εις τον Αφιάρ­τη γύ­ρι­σες πάλι με τον και­ρόν Συ­ντα­ξιού­χος ρά­φτης πια, χωρίς ψα­λί­δι και «πα­τρόν».

Τσι’ ήκα­μες τα εγκαί­νια δου­λειάς αγρο­τι­κής, αμπέ­λια, με­λίσ­σια, όνει­ρο μιας ζωής.

Τά φερε ο κύ­κλος της ζωής τσι μοίρα σου, Στα­μά­τη,

Ο χάρος να ‘ρθει να σε βρει στο λα­τρε­μέ­νο Αφιάρ­τη.

Στις Με­νε­τές

Η επι­στή­μη της ρα­πτι­κής – επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­τα­ξί­ω­ση – Στα­μά­της, ρά­φτης Με­νε­τών – ο γάμος

Με άρι­στα η επαγ­γελ­μα­τι­κή εξει­δί­κευ­ση στα πη­γά­δια και τη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Στα Πη­γά­δια με τον μα­έ­στρο της ρα­πτι­κής, Γιάν­νη Πο­λε­μι­κό και στη Θεσ­σα­λο­νί­κη σε γνω­στή Σχολή Ρα­πτι­κής. Κα­τα­ξιω­μέ­νος στην τέχνη της κο­πτι­κής – ρα­πτι­κής επι­στρέ­φει στην Κάρ­πα­θο και ανα­ζη­τώ­ντας επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­τα­ξί­ω­ση με δική του στέγη ιδρύ­ει ρα­φείο στη πλα­τεία του χω­ριού, απέ­να­ντι από το κε­ντρι­κό κα­φε­νείο.

Δεν πέ­ρα­σε και­ρός πολύς κι μοίρα με τη «βούλα» «Του έτρε­ξε» και γνώ­ρι­σε τούτη τη Μα­ρι­γού­λα.

Και έσμι­ξαν δυο με­τό­χια, και τα δυο αντι­κρι­νά με ανοι­χτό ορί­ζο­ντα: του Στρογ­γυ­λού και η Σκοπή.

Και κά­μα­σι τρία παι­διά, όταν ήρθεν η ώρα: Τον Μι­χα­λά­κη, τον Μηνά, την όμορ­φη Θε­ο­δώ­ρα.

Το ρα­φείο στην Πλα­τέα – εν­δευ­κτή­ριο της νε­ο­λαί­ας

Στα­μά­τη στο γρα­φείο σου, στην κε­ντρι­κή πλα­τεία, τη νε­ο­λαία του χω­ριού είχες για πε­λα­τεία.

Γε­νιές ολό­κλη­ρες εδώ αν­δρώ­θη­καν μαζί σου, Φι­λο­σο­φία της ζωής ήτον η δι­δα­χή σου.

Εδί­δα­σκες πο­δό­σφαι­ρο κι αθλη­τι­κούς αγώ­νες ΠΑΟ και Ολυ­μπια­κός αντί­πα­λοι για αιώ­νες.

Κάθε φορά που ένας μας έφευ­γε για τα ξένα Φω­το­γρα­φί­αν άφηνε, Στα­μά­τη μου, σε σένα.

Κι εσύ τις κρέ­μα­γες ψηλά, με τόση πε­ρη­φά­νεια, Για το ρα­φείο να βαστά, την πίκρα, την ορ­φά­νια.

Με τα κοινά… μια επι­τυ­χη­μέ­νη δια­δρο­μή

Δώ­δε­κα χρό­νια εκλεγ­μέ­νος στην Κοι­νό­τη­τα, σύμ­βου­λος στην αρχή, αρ­γό­τε­ρα Πρό­ε­δρος. Δρα­στή­ριος, με άκρα­τον πα­τριω­τι­σμό, έντι­μος, ερ­γα­τι­κός. Άφησε πίσω του σπου­δαίο και πο­λυ­σχι­δές έργο. Με τη φι­λο­πα­τρία του, την επι­μο­νή και την αδιά­κο­πη και συ­νε­πή δου­λειά, έλυσε ου­σιώ­δη προ­βλή­μα­τα του χω­ριού. Ανα­φέ­ρου­με λίγα από αυτά.

Ύδρευ­ση

Πα­ρέ­λα­βε 10 κυ­βι­κά ημη­ρε­σί­ως και έφτα­σε στα 200 με τη με­τα­φο­ρά του νερού του Λα­διού και με τρεις γε­ω­τρή­σεις του κα­θη­γη­τή Μου­τέν. Υδρο­δο­τή­θη­καν τότε και πολλά με­τό­χια, ιδιαί­τε­ρα αυτά υπό του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη.

Οδο­ποι­ία

Κύριο έργο η απα­ραί­τη­τη εκτρο­πή του δρό­μου από τη στρο­φή προς χωριό. Ακόμη πολ­λοί αγρο­τι­κοί δρό­μοι απα­ραί­τη­τοι για την ανά­πτυ­ξη.

Τη­λε­φω­νι­κή επι­κοι­νω­νία.

Ολο­κλή­ρω­ση και βελ­τί­ω­ση υπο­δο­μών.

Κά­στε­λος

Πο­λύ­χρο­νες μάχες για τη διά­σω­ση του εκ­πά­γλου κάλ­λους ακρω­τη­ρί­ου από τις θα­να­τε­ρές αρ­πά­γες κρα­τι­κών υπη­ρε­σιών, κοι­νο­τι­κών αρ­χό­ντων και ερ­γο­λά­βων που για λό­γους δια­φό­ρων συμ­φε­ρό­ντων επι­χει­ρού­σαν να εξα­φα­νί­σουν το εμ­βλη­μα­τι­κού μνη­μείο, προ­μη­θεύ­ο­ντας με γαρ­μπί­λι (αμ­μο­χά­λι­κο) το αε­ρο­δρό­μιο, τους υπό ασφάλ­τω­ση δρό­μους, την μα­ρί­να Πη­γα­δί­ων κ.α. Ο πό­λε­μος τε­λι­κά κερ­δή­θη­κε συχνά με τη συ­νερ­γα­σία του Στα­μά­τη με τον κα­θη­γη­τή Μελά.

5 Οκτώ­βρη 1944

Κα­τα­σκευή κρη­πι­δώ­μα­τος και εγκα­τά­στα­ση του Αδριά­ντα του επα­να­στα­τη­μέ­νου λαού.

5 Οκτώ­βρη 1971

Ο Στα­μά­της ως Πρό­ε­δρος ορ­γα­νώ­νει την πρώτη πα­νη­γυ­ρι­κή γιορ­τή της επε­τεί­ου, ύστε­ρα από την κα­θιέ­ρω­σή της ως εθνι­κής γιορ­τής της Καρ­πά­θου.

Να είσαι κα­λο­τά­ξι­δος…

Χρυ­σα­ε­τός επέ­τα­σε απού την Πα­να­γία,

τσ’ήρθε και σταυ­ρο­κάι­σε εις τον Προ­φή­τη Ηλία

Φαί­νε­ται ήτον η ψυχή ετού­του του αν­θρώ­που που απο­χαι­ρέ­τα τα βουνά τ’ αγα­πη­μέ­νου τόπου.

‘Εχετε για καλά βουνά τσιαι στρά­τες που ’πορ­πά­του Βρύ­σες απού ‘πινα νερό τσαι κο­πε­λιές που ’γάπου!

Κρεμά της Γρας, Κα­ρα­κα­λάς, Αγια­τριάς και στου Ανε­μο­μύ­λους Σας είχα πάντα στην καρ­διά σαν πιο κα­λούς μου φί­λους.

Ο Μα­ρι­γού­λα μη χο­λιάς που φεύγω μα­κριά σου, Θα έχεις για πα­ρη­γο­ριά τα δυο καλά παι­διά σου,

Που με τη νύφη σου κοντά και τον γα­μπρόν εμάι

Θα στέ­κου­σι στο πλάι σου κάθε πρωί και βρά(δ)υ.