Θεοδοσίου Nτόκου: «Ένα-ένα τα σκαλιά γιατί δεν υπάρχουν ασανσέρ στην επιτυχία»

Η μουσική βραδιά με την Μάρτα Άργκε­ριχ και την ΚΟΑ στο Ηρώδειο ήταν μία μεγάλη επι­τυ­χία! Μιλήστε μας για την εμπει­ρία αυτή.

Κάθε φορά που είμαι καλε­σμένη να παίξω στη χώρα μου και ειδικά φέτος που ήταν η συναυ­λία στο Ηρώδειο με τη Martha Argerich και με τη ΚΟΑ υπό τη διεύ­θυνση του Στέ­φα­νου Τσιαλη, στο πλαίσιο του Φεστι­βάλ Αθηνών, ήταν μεγάλη συγκί­νηση για μένα. Ειναι από τους χώρους που κάθε καλ­λι­τέ­χνης ονει­ρεύ­ε­ται να παίξει. Είμαι πολύ χαρού­μενη που είχε απήχηση από το κοινό καθώς δεν υπήρχε θέση ελεύ­θερη, πραγ­μα­τικά sold out!

Σήμερα θα παίξετε στο παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου. Πώς αισθά­νε­στε όταν παίζετε στη Ρόδο όπου ανάμεσα στο κοινό βρί­σκο­νται συγ­γε­νείς και φίλοι σας;

Έχω μεγάλη χαρά και συγκί­νηση κάθε φορά που παίζω στο νησί μου με το κατα­πλη­κτικό και ένθερμο κοινό του. Απο τη μια ο Πολι­τι­στι­κός Οργα­νι­σμός Δήμου Ρόδου με την άψογη οργά­νωσή του και από την άλλη το πανέ­μορφο Παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου, θα κάνουν δυνατή μια υπέροχη βραδιά την Κυριακή.

Δηλώ­σατε σε μία παλαιό­τερή σας συνέ­ντευξη ότι δεν στα­μα­τάτε ποτέ τη μελέτη, ότι το πιάνο απαιτεί διαρκή εξά­σκηση. Αλήθεια, πόση εξά­σκηση χρειά­ζε­ται ένας πια­νί­στας του δικού σας επι­πέ­δου;

Είναι αλήθεια ότι μελετώ πάρα πολλές ώρες. Είμαι σε ένα στού­ντιο δέκα με δώδεκα ώρες την ημέρα κάθε μέρα χωρίς διά­λειμμα. Πρέπει να βρί­σκε­σαι πολλές ώρες πάνω από τα πλήκτρα Τα χέρια πρέπει να βρί­σκο­νται πάντα στο πιάνο.

Φαντά­ζο­μαι η εμφά­νισή σας στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης με τη Φιλαρ­μο­νική του Βερο­λί­νου απο­τε­λεί ορόσημο στην καριέρα σας. Πλέον ταξι­δεύ­ετε παντού για τις εμφα­νί­σεις σας. Ποιες είναι οι όμορφες στιγμές της πορείας σας και ποιες οι θυσίες που απαι­τού­νται;

Το ορόσημο στην καριέρα μέχρι στιγμής, ήταν η γνω­ρι­μία με τη Martha Argerich που από το 2009 είναι η μέντο­ράς μου και είμαι υπό την καθο­δή­γησή της. Ταξι­δεύω πάρα πολύ. Το όνειρό μου είναι να παίζω κάθε δεύτερη μέρα. Οι χώρες για μένα είναι μια αίθουσα συναυ­λιών. Από αερο­πλάνο σε αερο­πλάνο. Λόγω της πολύ­ω­ρης μελέτης και των συχνών ταξι­διών είναι πολύ δύσκολο να έχω προ­σω­πική ζωή.

Στην καθη­με­ρι­νό­τητά μου προ­σπαθώ να βρί­σκο­μαι με φίλους για έναν καφέ και αυτό το θεωρώ μεγάλο δώρο. Επίσης μου λείπει η οικο­γέ­νειά μου και οι φίλοι μου στην Ελλάδα.

Δηλώ­νετε πάντα στις συνε­ντεύ­ξεις σας ότι η σημα­ντι­κό­τερη στιγμή στην καριέρα σας ήταν το 2009, όταν γνω­ρί­σατε το ζωντανό θρύλο το πιάνου, την Μάρτα Άργκε­ριχ. Πώς είναι η συνερ­γα­σία σας μαζί της και ποια η σημα­ντι­κό­τερη συμ­βουλή που σας έχει δώσει;

Είναι πραγ­μα­τικά, διότι η καριέρα μου πήρε άλλη τροπή. Η Martha Argerich είναι μια δυνατή προ­σω­πι­κό­τητα είναι όπως ένας ήλιος που φωτίζει και θερ­μαί­νει. Μπορείς να πάρεις ένα μαύ­ρι­σμα, αλλά δεν πρέπει να πας πολύ κοντά γιατί θα καείς. Αν κάποιος δεν έχει τη δική του προ­σω­πι­κό­τητα και τις δικές του ικα­νό­τη­τες υπάρχει κίν­δυ­νος να μην εξε­λι­χθεί δίπλα σε μια μεγάλη προ­σω­πι­κό­τητα, γιατί ο ίσκιος της είναι τόσο δυνατός που επι­σκιά­ζει τον άλλο. Αυτό το έχω υπόψιν μου. Κανένας δε σου φτιά­χνει την καριέρα. Ο καθένας χαράζει το δικό του κύκλο. Αυτός ο δρόμος είναι πολύ δύσκο­λος και δεν είναι ένας δρόμος στρω­μέ­νος με κόκκινο χαλί και ροδο­πέ­ταλα. Ένα-ένα τα σκαλιά γιατί δεν υπάρ­χουν ασανσέρ στην επι­τυ­χία.

Πλέον μένετε μόνιμα στο Βερο­λίνο. Πώς είναι να ζει κανείς στο εξω­τε­ρικό και τι είναι αυτό που σας λείπει από την Ελλάδα; Πιστεύ­ετε ότι ένας μου­σι­κός, όπως εσείς μπορεί να βρει στην χώρα μας τις συν­θή­κες που χρειά­ζε­ται για να δημιουρ­γή­σει, να αφο­σιω­θεί στην τέχνη του, το ίδιο εύκολα με το εξω­τε­ρικό;

Στο εξω­τε­ρικό φυσικά υπάρχει μεγάλο κοινό στην κλασική μουσική. Είναι η δουλειά μου και η βάση μου. Η Ελλάδα, αν και μικρή χώρα σε μια μεγάλη οικο­νο­μική κρίση, δια­θέ­τει αρκετές μεγάλες αίθου­σες συναυ­λιών και αμέ­τρητα φεστι­βάλ.

Θεω­ρείτε ότι στην Ελλάδα η κλασική μουσική έχει την ίδια απήχηση με την (υπό­λοιπη) Ευρώπη;

Υπάρχει μουσική παιδεία σε όλες τις βαθ­μί­δες εκπαί­δευ­σης και πολλά ωδεία είναι φυτώρια για νέους καλ­λι­τέ­χνες με αξιό­λο­γους δασκά­λους μου­σι­κής. Πολλοί Έλληνες μου­σι­κοί σπου­δά­ζουν σε ξένα πανε­πι­στή­μια και δια­κρί­νο­νται. Θα έλεγα ότι η ελλη­νική μουσική πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι θετική και σε εξέλιξη.

Αν επέ­στρεφα και έπαιζα μόνο στην Ελλάδα νομίζω ότι αυτό δε θα ήταν εφικτό διότι π.χ. κανένας Ιταλός δε παίζει μόνο στην Ιταλία, ακόμη και ένας Γερ­μα­νός δε παίζει μόνο ση Γερ­μα­νία με τις πολυά­ριθ­μες αίθου­σες της. Η μουσική δεν έχει σύνορα. Είναι πάνω από κράτη, πάνω από κουλ­τού­ρες, πάνω από εδαφικά σύνορα. Η μουσική έχει απήχηση σε όλους τους ανθρώ­πους. Άλλωστε υπάρχει περί­ο­δος που παίζω κάθε μέρα, είναι η δουλειά μου. Φαντά­ζε­στε να έπαιζα κάθε μέρα στην Ελλάδα; Θα βαριό­νταν να με βλέπουν…

Προ­σω­πικά θα ήθελα κάθε χρόνο να παίζω στη χώρα μου, διότι επιθυμώ την επαφή μου με το ελλη­νικό κοινό το οποίο είναι πολύ αξιό­λογο.

Πώς φαντά­ζε­στε τον εαυτό σας καλ­λι­τε­χνικά μετά από 10 χρόνια;

Θα ήθελα πολύ να είμαι από αερο­πλάνο σε αερο­πλάνο κάθε δεύτερη μέρα…

*Σήμερα στις 21.00 στο παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η συναυ­λία μου­σι­κής δωμα­τίου με τη Θεο­δο­σία Ντόκου (πιάνο) και τον Pedro Andrade (βιολί)