Ευάγγελος Αντώναρος – Εύσημα στο Κ.Υ. Πάτμου και διασώστες – “Τους ευγνωμονώ και θα τους στηρίζω πάντα”

«Γύρω στις 8.30 δεν άντεχα άλλο. Ήταν σα να φτάνω στα όρια του οργα­νι­σμού μου» ανα­φέ­ρει ο Ευάγ­γε­λος Αντώ­να­ρος που νόσησε με κορω­νοϊό

Την περι­πέ­τεια που είχε με τον κορω­νοϊό που τον οδήγησε εκτά­κτως σε αερο­δια­κο­μιδή περι­γρά­φει ο Ευάγ­γε­λος Αντώ­να­ρος.

Ο πρώην κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος της κυβέρ­νη­σης Καρα­μανλή ανα­φέ­ρει πώς από πυρετό έφτασε να μετα­φερ­θεί στο Πανε­πι­στη­μιακό Νοσο­κο­μείο Ηρα­κλείου και λέει ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ στο προ­σω­πικό του ΕΣΥ που τον βοήθησε.

Ανα­λυ­τικά η ανάρ­τηση στο Facebook:

«Καίριες — ζωτικές — εξε­λί­ξεις  για τη ζωή σου εξαρ­τώ­νται συχνά από απο­φά­σεις που φαί­νο­νται λιγό­τερο σημα­ντι­κές. Χωρίς να είναι. Το αντί­θετο.

Την περα­σμένη Παρα­σκευή ήμουν στην τρίτη μέρα μετά τη διά­γνωσή μου με κορω­νοϊό στο εξοχικό μου στην Πάτμο. Είχα αρχίσει με πυρετό. Λίγα ρίγη. Κούραση και πόνους στις κλει­δώ­σεις.

Ξαφνικά από το πρωί ο πυρετός πήρε την ανηφόρα, κι ας είχα αρχίσει αντιική αγωγή που μου είχε σταλεί από τη Ρόδο. έφτασε στο 39,1. Έπαιρνα ντεπόν κι αλγκο­φρέν κι έπεφτε για λίγο γύρω στο 37,8 και μετά ξανά πάνω. Πλήρης εξά­ντληση. Ο λαιμός μου έκλεισε. Δεν μπο­ρούσα να καταπιώ ούτε μια γουλιά νερό χωρίς να πονάω. Έβηχα συνέ­χεια. Για φαγητό ούτε κου­βέ­ντα. Έβγαζα συνέ­χεια φλέματα. Είχα ολι­γό­λε­πτες παραι­σθή­σεις. Έκλεινα τα μάτια, απο­κοι­μό­μουν για μισή ώρα και ξύπναγα λου­σμέ­νος στον ιδρώτα καθώς ο πυρετός συνέ­χιζε την τρα­μπάλα του. Φοβερή δύσπνοια και δυσκο­λία ομιλίας

Γύρω στις 8.30 δεν άντεχα άλλο. Ήταν σα να φτάνω στα όρια του οργα­νι­σμού μου. Τηλε­φώ­νησα στον φίλο διευ­θυ­ντή μικρο­βιο­λόγο γιατρό Μελέτη Μέμεζα του μικρού αλλά ιδιαί­τερα απο­τε­λε­σμα­τι­κού Κέντρου Υγείας Πάτμου. “Σου στέλ­νουμε το ασθε­νο­φόρο”, μου είπε μόλις τον ενη­μέ­ρωσα. Με παρέ­λαβα λίγο αργό­τερα με την ενδε­δειγ­μένη στολή ο παλιός φίλος οδηγός Θεο­λό­γος.

Μου βγάλανε ακτι­νο­γρα­φία, μου πήρανε αίμα. Δέκα λεπτά αργό­τερα ήμουν στο κρεβάτι του ειδικού οικί­σκου για κόβιντ. Δίπλα μου η εξαι­ρε­τική γενική ιατρός Ειρήνη Στρα­τήλα που 11 χρόνια τώρα, αν δεν κάνω λάθος, προ­σφέ­ρει τις υπη­ρε­σίες της στο νησί. Κατά­λαβε αμέσως τη σοβα­ρό­τητα. Ο κορε­σμός ήταν ανη­συ­χη­τικά χαμηλός. Πολλοί δείκτες της ανά­λυ­σης αίματος που φρό­ντισε ο Μελέτης επίσης. Η ακτι­νο­γρα­φία με μικρό αλλά δια­κριτό πρό­βλημα. Η Στρα­τήλα μου έκανε μια απίθανα σχολαστική-λεπτομερειακή εξέταση. Την ευχα­ρι­στώ.

Στο μεταξύ είχε φτάσει κι ο Νικήτας Τσα­γκα­λά­κης, εδώ και λίγο καιρό πρό­ε­δρος του Κέντρου Υγείας. Ένας νέος άνθρω­πος, οργα­νω­τι­κός, δρα­στή­ριος, με ιδέες βελ­τί­ω­σης, προ­σβά­σεις όπου πρέπει. Ξέρεις όπου υπάρ­χουν ελλεί­ψεις και προ­σπα­θούν όπου αυτό είναι εφικτό να τις καλύψει. Δεν είναι εύκολο σε εποχή λιτό­τη­τας. Τα κατα­φέρ­νει. Κι όσοι αγαπάμε την Πάτμο τον βοηθάμε. Όσο μπο­ρούμε.

Σε λίγα λεπτά η απόφαση ήταν σαφής: Αφού ενη­μέ­ρω­σαν και τη γιατρό μου στην Αθήνα έπρεπε να δια­κο­μι­σθώ σε κανο­νικό νοσο­κο­μείο. Το ΚΥ δεν είχε δυνα­τό­τητα χει­ρι­σμού της περί­πτω­σής μου. Αυτή είναι η κρίσιμη καίρια και ουσια­στική απόφαση που ανέφερα στην αρχή. Κι άρχισε η  διοι­κη­τική οργά­νωση του θέματος με τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες του ΕΚΑΒ.

Η ώρα προ­χω­ρη­μένη, βράδυ λίγο πριν τα μεσά­νυ­χτα πια. Οι και­ρι­κές συν­θή­κες στο Νότιο Αιγαίο (φυσικά ελλη­νικό και αυτο­νό­ητα ελλη­νικό) όχι ιδα­νι­κές. Με περιο­χές με ανέμους.

Η δικιά μου επι­θυ­μία ήταν σαφής: Ασφαλώς να δια­κο­μι­σθώ — επρό­κειτο άλλωστε για τη ζωή μου — αλλά στο Πανε­πι­στη­μιακό Νοσο­κο­μείο Ηρα­κλείου το ΠΑΓΝΗ. Το καλύ­τερο ολό­κλη­ρης της περιο­χής από την Αθήνα και κάτω. Η νύχτα μακρά. Τα τηλε­φω­νή­ματα γιατρών, διοι­κη­τι­κών υπαλ­λή­λων ΕΚΑΒ συνεχή. Με τους δια­σώ­στες επίσης. Γύρω στις 4.30 τα ξημε­ρώ­ματα το ΚΥ Πάτμου με παρέ­δωσε στους δια­σώ­στες του Δημήτρη Γιαν­νούση του σούπερ πούμα με πρώτο σταθμό τη Ρόδο κι από κει με άλλο αερο­πο­ρικό μέσο στο Ηρά­κλειο.

Χωρίς τη δική τους έγκαιρη, ορθή και επι­στη­μο­νικά στοι­χειο­θε­τη­μένη απόφαση για άμεση δια­κο­μιδή (όταν ρώτησα αν θα μπο­ρούσε να γίνει λίγες ώρες αργό­τερα μου απά­ντη­σαν κατη­γο­ρη­μα­τικά όχι) δεν ξέρω ούτε που ούτε πως θα ήμουν τώρα. Κάνει εξαι­ρε­τική δουλειά με μειω­μένο (δυστυ­χώς!) προ­σω­πικό σε για­τρούς, νοση­λευ­τές και διοι­κη­τι­κούς υπαλ­λή­λους. Και να φαντα­στεί κανείς ότι το μεσο­κα­λό­καιρο ο πλη­θυ­σμός του νησιού πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται από 3.000 σε 10.000 άτομα.

Τους ευγνω­μονώ και θα τους στηρίζω πάντα. Το ΕΣΥ στέ­κε­ται όρθιο».

Πηγή avgi.gr