Ενα έχω να σας πω…

Προ­σπά­θησα να συγκε­ντρωθώ, να αποστασιoποιηθώ από τον διχασμό που μπήκε ξαφνικά ένα βράδυ στο κεφάλι μου και στη ζωή μου. Το μυαλό μου συμ­βου­λεύει «Ναι» , την ίδια ώρα που ουρ­λιάζω «Οχι», στο καθε­στώς του εξευ­τε­λι­σμού και της υπο­τέ­λειας. Κάτι που είμαι σίγουρη ότι νιώθουν οι περισ­σό­τε­ροι που γέμισαν τις πλα­τείες του «Ναι» και του «Όχι». Που γύρισαν σπίτι τους και ακόμη δεν κατα­λα­βαί­νουν γιατί αυτά δεν τα φώναξαν όλοι μαζί.

Αυτό το «όλοι μαζί», γυρνά στο μυαλό μου σήμερα και θα απο­στα­σιο­ποι­ηθώ από οποιο­δή­ποτε άλλο σχόλιο, για όλα όσα ζούμε.

Τίποτε άλλο σήμερα, μια μέρα που ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί απο­φα­σί­ζουμε για το μέλλον μας. ΄Ολοι. Κι αυτοί που πήγαν στις συγκε­ντρώ­σεις του «Ναι», κι αυτοί που πήγαν στις συγκε­ντρώ­σεις του «Όχι».

Κι αυτοί που δεν πήγαν σε καμιά συγκέ­ντρωση. Και νιώθουν ότι δεν χωράνε πουθενά! Δεν είναι που δεν θέλουν να επι­λέ­ξουν στρα­τό­πεδο, είναι που δεν θέλουν να τους καπε­λώ­νουν «δεξιοί» κι «αρι­στε­ροί». Είναι που δεν ήθελαν να είναι ούτε «γερ­μα­νο­τσο­λιά­δες», ούτε «αλήτες νεο­κομ­μου­νι­στές». Είναι κι αυτοί που πιστεύ­ουν πως όλα ξεκι­νούν και τελειώ­νουν με δυο λέξεις. Παιδεία και δικαιο­σύνη. Και δεν θέλουν τίποτα άλλο. Απλώς να γίνουμε μια χώρα που θα μάθει στους πολίτες της να σκέ­φτο­νται.

Κανένα άλλο σχόλιο σήμερα. Θα ακο­λου­θήσω το γνωμικό του Χείλωνα «Υφορώ μηδένα».

Τίποτε που θα μπο­ρούσε έστω και σαν υποψία να γίνει λιθα­ράκι στο διχασμό. Να κιν­δυ­νεύσω με ευφυο­λο­γή­ματα «την απαρχή του μίσους» που έλεγε ο Ουγκώ.

Γιατί, μέσα σε μόλις τρεις μέρες, κατα­φέ­ραμε να βγά­λουμε τα πιο άγρια μας ένστι­κτα. Μέσα σε μόλις τρεις μέρες, άνθρω­ποι και απ τις «δυο μεριές», άνθρω­ποι που θαυμάζω και εκτιμώ, άνθρω­ποι μορ­φω­μέ­νοι, ευγε­νι­κοί, υπέ­ρο­χοι, φανα­τί­ζο­νται, φωνά­ζουν και βρίζουν χυδαία όπως ποτέ δε θα πίστευα ότι θα έκαναν. Ηδη από τα μεσά­νυ­χτα της Παρα­σκευής, όταν μάθαμε για το δημο­ψή­φι­σμα και άρχισαν να έρχο­νται οι πρώτες πλη­ρο­φο­ρίες για ουρές στα ΑΤΜ, αυτό­ματα χωρι­στή­καμε: οι μισοί ανέ­βα­ζαν φωτο­γρα­φίες από ουρές, οι άλλοι μισοί από έρημα μηχα­νή­ματα στο Σύνταγμα. «Πρώτη φορά αρι­στερά» οι μεν, «προ­πα­γάνδα των ΜΜΕ» οι δε. Η κατά­σταση έγινε χει­ρό­τερη την επομένη και οι «προ­δό­τες» «γερ­μα­νο­τσο­λιά­δες» , μπήκαν απέ­να­ντι στους «νοι­κυ­ραί­ους» και το «κατε­στη­μένο» .

Ξέρω πως ότι κι αν υπο­στη­ρί­ζει ο καθένας κρύβει τερά­στια αγωνία, αγα­νά­κτηση, φόβο για ότι έρθει και πως θεωρεί ότι το δικό του πιστεύω είναι για το καλό όλων. Αυτό όμως μέσα μου δεν μπορεί να δικαιο­λο­γή­σει τον τρόπο που το υπο­στη­ρί­ζει. Ο τρόπος και των δυο πλευρών είναι αδια­νό­η­τος. Αν μέσα σε μόλις τρεις μέρες γίναμε ήδη θηρία, τι θα γίνει όταν πραγ­μα­τικά αγριέψουν-δυσκολέψουν τα πράγ­ματα; Γιατί όποια και να είναι η επόμενη μέρα, θα είναι σίγουρα χει­ρό­τερη απ’ ότι έχουμε ζήσει ως τώρα. Και αν μέσα σε τρεις μόνο μέρες γίναμε ζούγκλα, πώς θα γίνουμε μετά;

Πόσο βαθιά λυπάμαι…

Να κατα­λάβω την χαρά και τον ενθου­σια­σμό όσων ετοι­μά­ζο­νται να επι­στρέ­ψουν από βδομάδα ή να μετα­κο­μί­σουν μετά από τυχόν εκλογές κάποιοι άλλοι σε ακριβά, φρου­ρού­μενα γραφεία. Ναι. Να την κατα­λάβω. Όλους τους άλλους όμως, δεν μπορώ να τους παρα­κο­λου­θήσω.

Ότι και να γίνει η ανηφόρα θα είναι σκληρή και μακρά. Πολύ μακρά. Μόνο περι­συλ­λογή ται­ριά­ζει εδώ και ο ανα­στο­χα­σμός. Ας κάνουμε επι­τέ­λους μια χάρη και στον εαυτό μας. Θυμάμαι πάντα το μήνυμα (που άφησε να δια­βα­στεί μετά θάνατον) ο Λεω­νί­δας Κύρκος: «ένα έχω να σας πω – μπείτε στη σύγκρουση ιδεών, αλλά όχι στη βία και τη μισαλ­λο­δο­ξία».