Επαυσε η δίωξη λόγω παραγραφής σε Ροδίτη για απάτη με ξενοδοχειακή επένδυση στη Σάμο

Με απόφαση, που εξέδωσε χθες το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των, έπαυσε η δίωξη για απάτη λόγω παρα­γρα­φής σε έναν κάτοικο της Ρόδου, αφού πρώτα κρίθηκε ότι το αδίκημα το οποίο τέλεσε, είχε πλημ­με­λη­μα­τική υπό­σταση.

O κατη­γο­ρού­με­νος είχε αφεθεί ελεύ­θε­ρος μετά την απο­λο­γία του τον Iούνιο του 2017 με τους περιο­ρι­στι­κούς όρους της απα­γό­ρευ­σης εξόδου από τη χώρα και της κατα­βο­λής εγγυο­δο­σίας ποσού 1.000 €.

Tο ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Το έτος 2009, στη Ρόδο, ο πολι­τι­κώς ενάγων, επι­χει­ρη­μα­τίας δρα­στη­ριο­ποιού­με­νος στον τομέα της ενοι­κί­α­σης αυτο­κι­νή­των από το έτος 2008 και έχοντας απο­κτή­σει ικα­νο­ποι­η­τική ρευ­στό­τητα μέσω τρα­πε­ζι­κού δανει­σμού από τη Συνε­ται­ρι­στική Τράπεζα Δωδε­κα­νή­σου αλλά και από την Τράπεζα ΜΑΡΦΙΝ, απο­φά­σισε να επεν­δύ­σει τα χρήματά του στην αγορά ενός ξενο­δο­χείου, αγορά η οποία όμως θα απαι­τούσε πολύ περισ­σό­τερα χρήματα από όσα ήδη εκείνος διέθετε.

Για το σκοπό αυτό, εντός των πρώτων ημερών του μηνός Απρι­λίου του έτους 2009, απευ­θύν­θηκε σε κτη­μα­το­με­σί­τρια της Ρόδου, στην οποία και εξε­δή­λωσε το ενδια­φέ­ρον του για την αγορά ξενο­δο­χεια­κής μονάδας, θέτο­ντας συνάμα ως δεδο­μένη την ανάγκη εξεύ­ρε­σης πηγής εξω­τρα­πε­ζι­κού δανει­σμού, αφενός λόγω της απαί­τη­σης των ελλη­νι­κών τρα­πε­ζι­κών ιδρυ­μά­των για ιδία συμ­με­τοχή του επεν­δυτή σε ποσοστό 40%, αφε­τέ­ρου λόγω του ό,τι ο ίδιος είχε ήδη καθυ­στε­ρή­σει την απο­πλη­ρωμή των δανείων που είχε ήδη λάβει με σκοπό την υλο­ποί­ηση της ανωτέρω επέν­δυ­σης.

Η κτη­μα­το­με­σί­τρια, η οποία εργα­ζό­ταν παράλ­ληλα και σε γραφείο λογί­στριας, τον έφερε τότε, ενόψει της συγκε­κρι­μέ­νης ανάγκης του για την εξεύ­ρεση κεφα­λαίων, σε επαφή με τον κατη­γο­ρού­μενο, πατέρα της λογί­στριας, ο οποίος συστε­γα­ζό­ταν στο ίδιο λογι­στικό γραφείο και εμφα­νι­ζό­ταν ως επι­χει­ρη­μα­τίας (εργο­λά­βος) και ως έχων τη δυνα­τό­τητα δανειο­δό­τη­σης από το εξω­τε­ρικό.

Κατά τη συνά­ντηση των δύο ανδρών ο κατη­γο­ρού­με­νος παρέ­στησε στον μηνυτή ότι είχε δια­συν­δέ­σεις με στελέχη διά­φο­ρων τρα­πε­ζών της αλλο­δα­πής και δη μία μεγάλης ελβε­τι­κής τρά­πε­ζας (HSBC), από την οποία μπο­ρούσε, ως γνώστης των ιδιορ­ρυθ­μιών του ελβε­τι­κού τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος, να εξα­σφα­λί­σει τον ανα­γκαίο για τον εγκα­λού­ντα δανει­σμό με ευνοϊ­κούς όρους.

Στην συνέ­χεια, ο πολι­τι­κώς ενάγων εντό­πισε ξενο­δο­χειακή μονάδα στο νησί της Σάμου, όπου μετέβη μαζί με τον κατη­γο­ρού­μενο, εκδη­λώ­νο­ντας στον τελευ­ταίο το ενδια­φέ­ρον του να την απο­κτή­σει.

Εν συνε­χεία, μετά την επι­στροφή των δύο ανδρών στη Ρόδο, ο μηνυτής ξεκί­νησε την συγκέ­ντρωση, των απαι­τού­με­νων για την μετα­βί­βαση της ξενο­δο­χεια­κής μονάδας εγγρά­φων, όπως ιδίως ισο­ζύ­για των δύο τελευ­ταίων ετών και ισο­λο­γι­σμούς.

Έκτοτε, σε τακτά χρονικά δια­στή­ματα μέχρι και το μήνα Σεπτέμ­βριο του ιδίου έτους, ο κατη­γο­ρού­με­νος παρί­στανε στον πολι­τι­κώς ενά­γο­ντα ότι απαι­τείτο να του κατα­βά­λει διάφορα χρη­μα­τικά ποσά για την ίδρυση μίας ανώ­νυ­μης εται­ρείας με έδρα την Ελβετία, στην οποία θα συμ­με­τείχε σε ποσοστό 5% και η εται­ρεία συμ­φε­ρό­ντων του κατη­γο­ρου­μέ­νου με την επω­νυ­μία «ANELIXIS INVESTMENTS L.T.D.», η οποία θα ελάμ­βανε μέσω δανείου ύψους 12.000.000 € την απαι­τού­μενη χρη­μα­το­δό­τηση από την ελβε­τική τράπεζα, μέσω δε αυτής της εται­ρείας θα ελάμ­βανε τα ανα­γκαία κεφά­λαια ο πολι­τι­κώς ενάγων προ­κει­μέ­νου να ολο­κλη­ρώ­σει την αγορά του ξενο­δο­χείου στην νήσο Σάμο.

Ειδι­κό­τερα, ο κατη­γο­ρού­με­νος, αφού κέρδισε την εμπι­στο­σύνη του μηνυτή, ζήτησε από αυτόν χρήματα για την ίδρυση της εται­ρείας στην Ελβετία, την κάλυψη και πληρωμή εγγυ­η­τι­κής επι­στο­λής, την κατα­βολή των δικη­γο­ρι­κών και συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κών αμοιβών καί εξόδων, την μετά­φραση διά­φο­ρων εγγρά­φων, την δήλωση της εται­ρείας στα μητρώα της Ελβε­τίας και την εν γένει ολο­κλή­ρωση των νομικών και διοι­κη­τι­κών δια­δι­κα­σιών ίδρυσης της εται­ρείας, το συνο­λικό δε ποσό που του κατέ­βαλε ο πολι­τι­κώς ενάγων για την κάλυψη των ανωτέρω δαπανών ανέρ­χο­νταν αρχικά, ήτοι από τις αρχές του μηνός Ιουνίου του έτους 2009 έως και τα μέσα του θέρους του ιδίου έτους, στο ποσό των 75.000 €, χρήματα τα οποία εκτα­μιεύ­ο­νταν από τον μηνυτή και παρα­δί­δο­νταν στον κατη­γο­ρού­μενο τμη­μα­τικά σε δόσεις των 3000€ ή των 5000€, είτε από τον ίδιο τον πολι­τι­κώς ενά­γο­ντα είτε από υπάλ­ληλο του πολι­τι­κώς ενά­γο­ντος, χωρίς ωστόσο να εκδί­δο­νται για τις κατα­βο­λές αυτές οι αντί­στοι­χες απο­δεί­ξεις, λόγω κυρίως της εμπι­στο­σύ­νης που είχε καλ­λιερ­γη­θεί.

Στα μέσα του θέρους του ιδίου έτους όμως, οπότε η ρευ­στό­τητα του πολι­τι­κώς ενά­γο­ντος είχε εν πολλοίς εξα­ντλη­θεί, ο κατη­γο­ρού­με­νος συνέ­χισε να απαιτεί επι­πλέον χρήματα, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι αυτά ήταν ανα­γκαία για την ολο­κλή­ρωση των δήθεν αρξα­μέ­νων από τον ίδιο δια­δι­κα­σιών ίδρυσης της προ­α­να­φερ­θεί­σας ελβε­τι­κής εται­ρείας καθώς και της χρη­μα­το­δό­τη­σης της τελευ­ταίας.

Πει­σθείς για την εν λόγω ανα­γκαιό­τητα καθώς και για το ό,τι ο κατη­γο­ρού­με­νος προ­έ­βαινε ενδιά­μεσα στις ανα­γκαίες για την έγκριση και εκτα­μί­ευση του δανείου ενέρ­γειες, ο πολι­τι­κώς ενάγων απευ­θύν­θηκε σε γνωστό του, προ­κει­μέ­νου να αντλή­σει επι­πλέον κεφά­λαια.

Ο τελευ­ταίος, αφού ενη­με­ρώ­θηκε για τα επι­χει­ρη­μα­τικά σχέδια του μηνυτή από τον ίδιο τον κατη­γο­ρού­μενο σε συνα­ντή­σεις που είχαν την 21.9.2009 και την 1.10.2009 λαμ­βά­νο­ντας ως αντάλ­λαγμα την υπό­σχεση μελ­λο­ντι­κής χρη­μα­το­δό­τη­σης και του ιδίου από την ελβε­τική τράπεζα, πεί­σθηκε να χρη­μα­το­δο­τή­σει το εγχεί­ρημα του μηνυτή εκδί­δο­ντας ο ίδιος οκτώ επι­τα­γές της Συνε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δωδε­κα­νή­σου σε διαταγή μηνυτή, συνο­λι­κής αξίας 46.050 €.

Τα ανωτέρω, ωστόσο, γεγο­νότα, τα οποία παρέ­στησε ως αληθή ο κατη­γο­ρού­με­νος, ήταν στην πραγ­μα­τι­κό­τητα ψευδή.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος αρνεί­ται την κατη­γο­ρία, παρου­σιά­ζο­ντας μια εντελώς δια­φο­ρε­τική εκδοχή των πραγ­μά­των, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η μόνη επαφή που είχε με τον μηνυτή ήταν στο πλαίσιο της επαγ­γελ­μα­τι­κής δρα­στη­ριο­ποί­η­σης της κόρης του, ότι μόνο σε μία συζή­τηση που είχε με τον μηνυτή εκδή­λωσε ο ίδιος το ενδια­φέ­ρον να συνερ­γα­στούν στον κλάδο της ενοι­κί­α­σης αυτο­κι­νή­των κάποια στιγμή στο μέλλον, χωρίς όμως να ειπωθεί κάτι συγκε­κρι­μένο, ότι τα μόνα χρήματα που έδωσε σε εκείνον ο μηνυτής ήταν 3.800 € περίπου, στα­διακά, προ­κει­μέ­νου να πλη­ρώ­σει για διά­φο­ρες δαπάνες.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του παρέστη ο δικη­γό­ρος κ. Νικήτας Μπόλκας.