Δικάζεται στο Εφετείο με την κατηγορία της τοκογλυφίας

Ανα­βιώ­νει ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου η υπόθεση με κατη­γο­ρού­μενο για τοκο­γλυ­φία, μετά από µήνυση γνωστού επιχειρηµατία του νησιού, ενός Ροδίτη που έχει κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως σε ποινή φυλά­κι­σης 12 μηνών με 3ετή ανα­στολή και σε χρη­μα­τική ποινή 2.000 ευρώ.

Σημειώ­νε­ται ότι ο ίδιος κατη­γο­ρού­με­νος είχε παρα­πεμ­φθεί και στο παρελ­θόν σε δίκη με την ίδια κατη­γο­ρία αλλά κρίθηκε αθώος.

Όπως έγραψε η “δημο­κρα­τική”, ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται στη Ρόδο στις 4 Ιουνίου 2007 να χορή­γησε στον επιχειρηµατία δάνειο ύψους 30.000¤,για έξι µήνες µε εξαµηνιαίο τόκο 9,75%. Ο µηνυτής παρέ­δωσε στον κατηγορούµενο µια επιταγή Τρά­πε­ζας, εκδό­σεως ανωνύµου εται­ρείας ιδιο­κτη­σίας του, εις διαταγή του ιδίου, ποσού 30.000ευρώ, µε λευκή ηµεροµηνία πληρωµής, την οποία οπι­σθο­γρά­φησε.

Επί πλέον ενέ­γραψε προσηµείωση υπο­θή­κης υπέρ του ποσού των 35.000 ευρώ, επί ενός ακινήτου-οικίας, ιδιο­κτη­σίας του. Σύµφωνα µε το κατη­γο­ρη­τή­ριο, ενώ ο µηνυτής κατέ­βαλε τµηµατικά στον κατηγορούµενο το ως άνω δάνειο, αυτός απαί­τησε στις αρχές του 2007, ένεκα καθυ­στέ­ρη­σης, στην ολο­σχερή εξό­φλησή του, να κάνει νέα προ­φο­ρική συµφωνία και να εξο­φλή­σει το ληφθέν δάνειο σε δέκα µήνες, κατα­βάλ­λο­ντας 1250¤ µηνιαίως, αξιώ­νο­ντας παράνοµα και καθ’ υπέρ­βαση του κατά νόµο θεµιτού ποσο­στού τόκου, 10% µηνιαίως.

Εξ αιτίας δε µερικής αδυναµίας κατα­βο­λής των υπερ­βο­λι­κών µηνιαίων τόκων από τον Ιούνιο 2008 έσπευσε να σφρα­γί­σει την ανωτέρω επιταγή όχι στην ηµεροµηνία πληρωµής της αλλά έξι µήνες πριν, στις 30 Ιουλίου 2008. Εξέδωσε δε διαταγή πληρωµής εις βάρος του µηνυτή επι­διώ­κο­ντας να εισπρά­ξει τόκους 100% για δέκα µήνες, καθ’ υπέρ­βαση του κατά νόµο θεµιτού ποσο­στού τόκου, αφού ο τόκος δικαιο­πρα­ξίας το έτος 2008 ήταν 10% ετησίως και από τον Ιούλιο του 2008 ήταν 10,25% ετησίως. Τα ως άνω περι­στα­τικά περιέ­γρα­ψαν διε­ξο­δικά στο δικα­στή­ριο, με κατα­θέ­σεις τους, ο μηνυτής και η κόρη του.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος απο­λο­γού­με­νος επα­νέ­λαβε τους υπε­ρα­σπι­στι­κούς ισχυ­ρι­σμούς, που είχε ανα­πτύ­ξει και στο στάδιο της προ­δι­κα­σίας. Υπο­στή­ριξε συγκε­ρι­μένα ότι στόχος της σε βάρος του μήνυσης είναι να μην κατα­βά­λει το ποσό της οφειλής και να απο­φύ­γει την εκπλει­στη­ρί­αση ακι­νή­του συνι­διο­κτη­σίας του. Υπο­στη­ρί­ζει ότι πράγµατι έλαβε από εκείνον την επιταγή της Τρά­πε­ζας για την εξα­σφά­λιση της απαί­τη­σής του, που προ­έρ­χε­ται από σύµβαση δανείου.

Δια­τεί­νε­ται όµως ότι ο εγκαλών δολίως παρα­λεί­πει να ανα­φέ­ρει ότι η επιταγή αυτή αφού σφρα­γί­σθηκε, καθώς ήταν ακά­λυ­πτη του επι­στρά­φηκε και ότι έχει στα χέρια του νέα, άλλης Τρά­πε­ζας. Η δεύτερη επιταγή, όπως τονίζει, δεν απο­τε­λεί προϊόν τοκο­γλυ­φίας και του δόθηκε σε αντι­κα­τά­σταση της προηγούµενης το µήνα Μάιο του έτους 2008 και όχι τον µήνα Δεκέµβριο του έτους 2007, γιατί η εται­ρεία του δεν είχε τη δυνα­τό­τητα να εκδώσει µπλοκ επι­τα­γών.

Η συµφωνία τους, όπως λέει, για την αντι­κα­τά­σταση της µίας επι­τα­γής από την άλλη, απο­δει­κνύ­ε­ται από το από 3 Μαΐου 2008 έγγραφο, το οποίο συνυ­πο­γρά­φε­ται και από τους δύο. Υπο­στη­ρί­ζει παρα­πέρα ότι ανα­λη­θέ­στατα ο εγκαλών κάνει λόγο για µερική κατα­βολή του οφειλοµένου κεφα­λαίου και τονίζει ότι στην πραγµατικότητα ούτε ένα λεπτό του ευρώ δεν έχει εισπρά­ξει για το οφειλόµενο κεφά­λαιο των 30.000 ευρώ.

Δια­τεί­νε­ται επι­πλέον ότι ο µηνυτής δεν ανέφερε στη µήνυσή του ότι του απέ­στειλε δύο επι­στο­λές µε τις οποίες τον καλούσε να του κατα­βά­λει τις οφειλές του στις 11 Φεβρουα­ρίου 2008 και στις 14 Ιουλίου 2008, προ­σθέ­το­ντας ότι ανα­γκά­στηκε να εκδώσει διαταγή πληρωµής και σε σφρά­γισή της ενω­ρί­τερα από τη λήξη της.

Επικαλούµενος το ως άνω έγγραφο συµφωνητικό τονίζει ότι µεταξύ τους συµφωνήθηκε ότι η δεύτερη επιταγή δόθηκε σε αντι­κα­τά­σταση της ακά­λυ­πτης σφραγισµένης, ότι µε την υπο­γραφή του λαµβάνει το ποσό των 975 ευρώ για συµβατικούς τόκους και ότι θα τον απο­πλή­ρωνε το αργό­τερο έως την 31η Ιανουα­ρίου 2009. Υπο­στη­ρί­ζει ότι µετά την υπο­γραφή του 2ου συµφωνητικού στην κυριο­λε­ξία «εξα­φα­νί­σθηκε» για δεύτερη φορά, χάνο­ντας κάθε µορφής επι­κοι­νω­νία µαζί του.

Την πολι­τική αγωγή εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Μ. Βλάχος.