Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Δωδεκανήσου για τον θάνατο του Μιχάλη Σκανδαλίδη

Με αισθή­ματα βαθύ­τα­της θλίψης το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της Στέγης Γραμ­μά­των και Τεχνών Δωδε­κα­νή­σου πλη­ρο­φο­ρή­θηκε τον αδόκητο θάνατο του Μιχάλη Σκαν­δα­λίδη.

Για μια ολό­κληρη πεντη­κο­ντα­ε­τία ο σεμνός αυτός κι ακά­μα­τος άνθρω­πος υπήρξε μια διαρκής όσο και εξέ­χουσα παρου­σία στα δωδε­κα­νη­σιακά γράμ­ματα. Με το σεβαστό σε όγκο και μονα­δικό σε ποιό­τητα συγ­γρα­φικό έργο του συμπλή­ρωσε ουσιώδη κενά στη δωδε­κα­νη­σιακή επι­στη­μο­νική γραμ­μα­τεία μας, ιδίως με τα μνη­μειώδη βιβλία του που κατα­γρά­φουν, ερευ­νούν και ανα­δει­κνύ­ουν τον γλωσ­σικό θησαυρό των νησιών μας. Τα βιβλία του αυτά είναι: «Η Χάλκη της Δωδε­κα­νή­σου, Ηθο­γρα­φία – Κοι­νω­νιο­γρα­φία» (1965), «Το τοπω­νυ­μικό της Χάλκης Δωδε­κα­νή­σου» (1983), «Ο νησιω­τι­κός μικρό­κο­σμος του Δωδε­κα­νη­σια­κού Αρχι­πε­λά­γους» (1994), « Δωδε­κα­νη­σιακή Μικρο­νη­σία – Αιγαίου αινίγ­ματα» (1997), «Ονο­μα­το­λο­γική ναυ­σι­πλοΐα στο ελλη­νικό Αιγαίο» (2001), «Τοπω­νυ­μικά και ονο­μα­τικά της νήσου Κω» (2002), Λεξικό των Κωακών ιδιω­μά­των» (2006), «Λεξικό των ονο­μά­των της Ελλη­νι­κής Μυθο­λο­γίας» (2012), «Αιγαιο­πε­λα­γί­τικα γλωσ­σοϊ­στο­ρικά μελε­τή­ματα» (2013), « Λεξικό του ιδιώ­μα­τος της Καλύ­μνου» (2013) και « Λεξικό του ιδιώ­μα­τος της Νισύρου (2015).

Τον βρήκε ο θάνατος, πνευ­μα­τικά ακμαίο και δημιουρ­γικό, ενώ ετοί­μαζε την έκδοση του «Λεξικού του ιδιώ­μα­τος της Χάλκης».

Για το συγ­γρα­φικό του έργο τιμή­θηκε με το βραβείο της Ακα­δη­μίας Αθηνών, δύο φορές με το παν­δω­δε­κα­νη­σιακό βραβείο Μοσκόβη του Πολι­τι­στι­κού Οργα­νι­σμού του Δήμου Αθη­ναίων, καθώς και από άλλους φορείς.

Πέραν των εργα­σιών του, που είδαν το φως της δημο­σιό­τη­τας σε αυτο­τε­λείς τόμους, ο εκλιπών συνερ­γά­στηκε με τις περιο­δι­κές επι­στη­μο­νι­κές εκδό­σεις που εξέ­δω­σαν οι κατά τόπους φορείς κι ήταν πάντα παρών στα επι­στη­μο­νικά συνέ­δρια του δωδε­κα­νη­σια­κού χώρου, παρου­σιά­ζο­ντας ανα­κοι­νώ­σεις και δημο­σιεύ­ο­ντας άρθρα, με θέματα ονο­μα­το­λο­γικά, ιστο­ρικά, λαο­γρα­φικά και άλλα.

Αλλά ο Μιχάλης Σκαν­δα­λί­δης δεν ήταν μόνο ο ακού­ρα­στος κι εμβρι­θής ερευ­νη­τής και συγ­γρα­φέας. Διήνυσε μια λαμπρή εκπαι­δευ­τική στα­διο­δρο­μία κι η καλο­σύνη, η αφο­σί­ωση στο καθήκον και η σοφία του άφησαν αγαθή μνήμη στους μαθητές και τους συνα­δέλ­φους του.

Για 18 ολό­κληρα χρόνια υπη­ρέ­τησε την Στέγη Γραμ­μά­των και Τεχνών Δωδε­κα­νή­σου ως Γενικός Γραμ­μα­τέας του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της, συμ­βάλ­λο­ντας τα μέγιστα τόσο στην οργά­νωση των Πολι­τι­στι­κών Συμπο­σίων όσο και στην έκδοση των «Δωδε­κα­νη­σια­κών Χρο­νι­κών» καθώς και της σειράς των Αυτο­τε­λών Εκδό­σεων. Παράλ­ληλα, συμ­με­τείχε ανελ­λι­πώς ως ειση­γη­τής στα Πολι­τι­στικά μας Συμπό­σια με πρω­τό­τυ­πες επι­στη­μο­νι­κές ανα­κοι­νώ­σεις. Ανα­γνω­ρί­ζο­ντας αυτή την εξαι­ρε­τική προ­σφορά του, η Στέγη του απέ­νειμε ειδική τιμη­τική πλακέτα στις 8 Φεβρουα­ρίου 2003.

Πέρα απ’ όλα τα παρα­πάνω ήταν, για όσους είχαν την τύχη να συνερ­γα­στούν μαζί του, ένας άνθρω­πος που σε εντυ­πω­σί­αζε με το βάθος της σκέψης, τη σεμνό­τητα και το ήθος του, ένας πολύ­τι­μος συνερ­γά­της και σύμ­βου­λος κι ένας εγκάρ­διος κι ευπρο­σή­γο­ρος φίλος.

Δια­βι­βά­ζουμε τα θερμά μας συλ­λυ­πη­τή­ρια στους οικεί­ους του.

Ο Μιχάλης Σκαν­δα­λί­δης κατέχει μια εξέ­χουσα θέση στην πνευ­μα­τική ιστορία του τόπου μας καθώα και στην ιστορία της Στέγης. Δεν θα ξεχά­σουμε ποτέ την ξεχω­ρι­στή προ­σω­πι­κό­τητα και την ανε­κτί­μητη προ­σφορά του.

Το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο

της Στέγης Γραμ­μά­των και Τεχνών Δωδε­κα­νή­σου