Στην «Manoli’s Greek Taverna», στο μακρινό Ντάργουιν της Αυστραλίας, χτυπά η καρδιά της Ελλάδας

Συ­νέ­ντευ­ξη στη Μαίρη Φώτη

Τους αν­θρώ­πους που βρί­σκο­νται μα­κριά από την Ελ­λά­δα, τους ενώ­νει η νο­σταλ­γία για την πα­τρί­δα και το όνει­ρο να κα­τα­φέ­ρουν, κά­ποια στιγ­μή, να επι­στρέ­ψουν στο «σπίτι τους». Στον «ξένο τόπο», προ­σπα­θούν με κάθε τρόπο να κρα­τούν την φλόγα της αγά­πης για την πα­τρί­δα αναμ­μέ­νη, μέσα από απλά πράγ­μα­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας όπως είναι το ελ­λη­νι­κό φα­γη­τό, η ελ­λη­νι­κή μου­σι­κή, η ελ­λη­νι­κή πα­ρά­δο­ση, τα ελ­λη­νι­κά ήθη και έθιμα…

Στο μα­κρι­νό Ντάρ­γουιν της Αυ­στρα­λί­ας, υπάρ­χει ένα ση­μείο συ­νά­ντη­σης για τους Δω­δε­κα­νή­σιους, όπου μοι­ρά­ζο­νται τις ελ­πί­δες τους, τις αγω­νί­ες τους και, κυ­ρί­ως, την αγάπη τους για την Ελ­λά­δα. Η τα­βέρ­να του Μα­νώ­λη… Ή αλ­λιώς «Manoli’s Greek Taverna», εκεί όπου όλα έχουν άρωμα από το Αι­γαίο.

Ο 34χρο­νος ιδιο­κτή­της, Μα­νώ­λης Πα­πα­θω­μάς, Ελ­λη­νας δεύ­τε­ρης γε­νιάς, με κα­τα­γω­γή από την Κά­λυ­μνο αλλά και ρίζες από την Χάλκη, άνοι­ξε την τα­βέρ­να πριν από 8 χρό­νια και σή­με­ρα απο­τε­λεί στέκι για πολ­λούς Ελ­λη­νες και κυ­ρί­ως Δω­δε­κα­νή­σιους, που συ­να­ντιού­νται εκεί για να ξε­χα­στούν και να «νιώ­σουν» πως είναι, έστω και νοητά, στην πα­τρί­δα.

Σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δη­μο­κρα­τι­κή», μιλά για την Ελ­λά­δα που κου­βα­λούν μέσα τους όλοι όσοι ζουν στην Αυ­στρα­λία, για το όνει­ρο να γυ­ρί­σουν στην πα­τρί­δα και για την αγω­νία όλων εκεί­νων που πήραν την με­γά­λη από­φα­ση και με­τα­νά­στευ­σαν στα τε­λευ­ταία χρό­νια, με την ελ­πί­δα να βρουν εκεί κα­λύ­τε­ρη τύχη.

Μας εξη­γεί πώς στην τα­βέρ­να του «χτυπά η καρ­διά της Ελ­λά­δας», λέει ότι αν και δεύ­τε­ρης γε­νιάς Ελ­λη­νας γεν­νη­μέ­νος στην Αυ­στρα­λία, όταν έρ­χε­ται στην Ελ­λα­δα νιώ­θει πως είναι στο σπίτι του και εξο­μο­λο­γεί­ται το με­γά­λο του όνει­ρο…

• Πόσο χρό­νια έχεις την τα­βέρ­να στην Αυ­στρα­λία;

Την τα­βέρ­να, την άνοι­ξα πριν από οκτώ χρό­νια.

• Απο­τε­λεί ση­μείο συ­νά­ντη­σης για Ελ­λη­νες;

Ναι, κυ­ρί­ως συ­χνά­ζουν Ελ­λη­νες πε­λά­τες στο μα­γα­ζί μου. Από την στιγ­μή που θα μπεις μέσα, κυ­ριαρ­χεί το ελ­λη­νι­κό στοι­χείο.

• Ξέρω ότι στο «Manoli’s Greek Taverna», έχεις πολ­λούς πε­λά­τες από τα Δω­δε­κά­νη­σα.

Ναι, είναι αλή­θεια. Στο μα­γα­ζί έρ­χο­νται Ελ­λη­νες από τη Ρόδο, από την Κά­λυ­μνο, από την Κω, από την Κάρ­πα­θο… Εχω όμως και πολ­λούς Κρη­τι­κούς πε­λά­τες όπως και από την Πε­λο­πόν­νη­σο.

• Η κου­ζί­να σας είναι κα­θα­ρά ελ­λη­νι­κή;

Ναι, έχου­με ελ­λη­νι­κή κου­ζί­να, ελ­λη­νι­κά φα­γη­τά και πολλά με­ζε­δά­κια… Στο μα­γα­ζί μπο­ρεί κα­νείς να βρει ό,τι θα έβρι­σκε σε μια τα­βέρ­να στην Ελ­λά­δα. Από τα φα­γη­τά, τα ποτά, τα γλυκά, τα τρα­πε­ζο­μά­ντη, τα δί­χτυα στους τοί­χους. Όλα!

• Στα τε­λευ­ταία χρό­νια βλέ­πεις πε­ρισ­σό­τε­ρους Δω­δε­κα­νή­σιους να έρ­χο­νται στην Αυ­στρα­λία;

Ναι, έρ­χε­ται πάρα πολύς κό­σμος από τα Δω­δε­κά­νη­σα στην Αυ­στρα­λία. Κυ­ρί­ως στα τε­λευ­ταία τέσ­σε­ρα έχει αυ­ξη­θεί ση­μα­ντι­κά ο αριθ­μός των αν­θρώ­πων που έρ­χο­νται εδώ για να ανα­ζη­τή­σουν κα­λύ­τε­ρη τύχη. Πε­ρισ­σό­τε­ρο στο Ντάρ­γουιν, έρ­χο­νται Κα­λύ­μνιοι αλλά και πολ­λοί από την Κω και από την Ρόδο. Στο Ντάρ­γουιν εί­μα­στε 16.000 Ελ­λη­νες!

• Τι ηλι­κί­ας είναι οι άν­θρω­ποι που με­τα­να­στεύ­ουν αυτή την πε­ρί­ο­δο στην Αυ­στρα­λία;

Ερ­χο­νται νέοι άν­θρω­ποι αλλά και με­γα­λύ­τε­ρης ηλι­κί­ας. Όμως πε­ρισ­σό­τε­ρο βλέ­που­με νέους αν­θρώ­πους να έρ­χο­νται εδώ για να κά­νουν νέο ξε­κί­νη­μα.

• Το μα­γα­ζί γνω­ρί­ζω ότι είναι ση­μείο συ­νά­ντη­σης των Ελ­λή­νων στο Ντάρ­γουιν!

Ναι, είναι αλή­θεια. Ερ­χο­νται εδώ και αι­σθά­νο­νται ότι είναι στην Ελ­λά­δα. Εκτός από την αυ­θε­ντι­κή ελ­λη­νι­κή κου­ζί­να, τα ελ­λη­νι­κά ποτά, τα ελ­λη­νι­κά γλυκά, το μα­γα­ζί είναι έτσι δια­κο­σμη­μέ­νο που πα­ρα­πέ­μπει σε ελ­λη­νι­κή πα­ρα­λια­κή τα­βέρ­να. Ερ­χο­νται εδώ και νιώ­θουν κοντά στην πα­τρί­δα, νιώ­θουν ότι είναι στο σπίτι τους…

• Τι κυ­ριαρ­χεί στις συ­ζη­τή­σεις; Τους απα­σχο­λούν τα προ­βλή­μα­τα της Ελ­λά­δας, η οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση και όλα όσα συμ­βαί­νουν εδώ;

Η Ελ­λά­δα είναι πάντα θέμα συ­ζή­τη­σης εδώ. Και τα καλά της και τα προ­βλή­μα­τά της. Η Ελ­λά­δα είναι στις καρ­διές μας, και σε εμάς τους Ελ­λη­νες που γεν­νη­θή­κα­με εδώ αλλά και σε εκεί­νους που με­τα­κό­μι­σαν πρό­σφα­τα στην Αυ­στρα­λία και ακόμα προ­σπα­θούν να βρουν τα βή­μα­τά τους. Πολ­λοί κά­νουν τον σταυ­ρό τους, που είχαν μια δεύ­τε­ρη πόρτα να χτυ­πή­σουν και να έρ­θουν εδώ για να ανα­ζη­τή­σουν κα­λύ­τε­ρη τύχη, εξαι­τί­ας όσων συμ­βαί­νουν στην Ελ­λά­δα. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι έρ­χο­νται στην Αυ­στρα­λία κα­λε­σμέ­νοι συγ­γε­νών τους που ήδη μέ­νουν εδώ κι έτσι είναι κάπως πιο εύ­κο­λο να προ­σαρ­μο­στούν. Όμως ποτέ δεν ξε­χνούν την Ελ­λά­δα.

• Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι με τι ασχο­λού­νται επαγ­γελ­μα­τι­κά; Είναι εύ­κο­λο να βρει κα­νείς δου­λειά ερ­χό­με­νος στην Αυ­στρα­λία;

Εχει δου­λειές στην Αυ­στρα­λία. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι Ελ­λη­νες που μέ­νουν εδώ, ασχο­λού­νται με την οι­κο­δο­μή. Οι πε­ρισ­σό­τε­ρες οι­κο­δο­μές, τα πε­ρισ­σό­τε­ρα κα­τα­στή­μα­τα και σπί­τια, έχουν χτι­στεί από Ελ­λη­νες.

• Εχετε βρα­διές με ελ­λη­νι­κή μου­σι­κή στο μα­γα­ζί;

Ναι. Κάθε Πα­ρα­σκευή και Σάβ­βα­το έχου­με ελ­λη­νι­κή ορ­χή­στρα, το γνω­ρί­ζουν οι Ελ­λη­νες και έρ­χο­νται να δια­σκε­δά­σουν, να ξε­χα­στούν. Γί­νε­ται πραγ­μα­τι­κά χαμός.

Κά­ποιες φορές φέρνω και Ελ­λη­νες τρα­γου­δι­στές και ο κό­σμος δια­σκε­δά­ζει με την ψυχή του, είναι σαν να βρί­σκε­ται στην Ελ­λά­δα, έστω και για λίγο.

• Εχω δει σε φω­το­γρα­φί­ες της τα­βέρ­νας και τον Νίκο Κουρ­κού­λη.  

Ο Νίκος μένει εδώ στην Αυ­στρα­λία τα τε­λευ­ταία χρό­νια με την σύ­ζυ­γό του Κέλλυ και έρ­χο­νται συχνά στο μα­γα­ζί για φα­γη­τό. Κά­ποιες φορές ο Νίκος τρα­γου­δά­ει κιό­λας και αμέ­σως ξε­ση­κώ­νει τον κόσμο!

• Εσύ γεν­νή­θη­κες στην Αυ­στρα­λία;

Εγώ γεν­νή­θη­κα εδώ, όπως και η μη­τέ­ρα μου. Ο πα­τέ­ρας μου γεν­νή­θη­κε στην Κά­λυ­μνο και ήρθε μετά στην Αυ­στρα­λία. Ου­σια­στι­κά είμαι δεύ­τε­ρης γε­νιάς Ελ­λη­νας εδώ.

• Η Ελ­λά­δα σας λεί­πει;

Ναι βέ­βαια, η Ελ­λά­δα λεί­πει σε όλους μας. Είναι πάντα στο μυαλό μας και στην καρ­διά μας.

• Ακόμα κι εσένα που δεν έχεις με­γα­λώ­σει στην Ελ­λά­δα…

Οποτε πη­γαί­νω στην Ελ­λά­δα νιώθω πως είμαι στο σπίτι μου. Δεν μπορώ να σας το εξη­γή­σω… Είναι πα­ρά­ξε­νο και σε πολ­λούς φαί­νε­ται πα­ρά­ξε­νο, γιατί εγώ γεν­νή­θη­κα και με­γά­λω­σα στην Αυ­στρα­λία, όμως το αίμα μου είναι ελ­λη­νι­κό!

• Ερ­χε­σαι συχνά στην Ελ­λά­δα;

Εγώ έχω πάει στην Ελ­λά­δα 5-6 φορές, για την υπό­λοι­πη οι­κο­γέ­νεια, τους γο­νείς μου και τα αδέρ­φια μου είναι πιο δύ­σκο­λο να με­τα­κι­νη­θούν. Αλλά του χρό­νου προ­γραμ­μα­τί­ζουν να πάνε τα­ξί­δι στην Ελ­λά­δα.

• Εχεις σκε­φτεί ποτέ να ζή­σεις στην Ελ­λά­δα;

Αν το έχω σκε­φτεί; Κάθε μέρα! Αυτό είναι το όνει­ρό μου, να ζήσω στην Ελ­λά­δα. Όμως, όπως είναι τώρα η κα­τά­στα­ση στην Ελ­λά­δα δεν μπορώ να κάνω αυτό το βήμα. Πολ­λοί άν­θρω­ποι που ήρθαν πα­λαιό­τε­ρα στην Αυ­στρα­λία, κυ­ρί­ως Κα­λύ­μνιοι, πού­λη­σαν όλα τους τα υπάρ­χο­ντα εδώ ό,τι είχαν και δεν είχαν, και πήγαν στην Ελ­λά­δα να ζή­σουν, αυτό ήταν πάντα το όνει­ρό τους. Πολ­λοί όμως από αυ­τούς δεν άντε­ξαν την κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί στην Ελ­λά­δα, με τα προ­βλή­μα­τα και την κρίση και ξα­να­γύ­ρι­σαν πίσω στην Αυ­στρα­λία πολύ γρή­γο­ρα, ξε­κι­νώ­ντας να φτιά­ξουν την ζωή τους πάλι από το μηδέν!

• Πώς σκέ­φτη­κες να ανοί­ξεις ελ­λη­νι­κή τα­βέρ­να στο Ντάρ­γουιν σε τόσο μικρή ηλι­κία;

Ηταν το όνει­ρο του πα­τέ­ρα μου να ανοί­ξει τα­βέρ­να, είναι μά­γει­ρας. Νο­μί­ζω ότι από εκεί­νον πήρα το μι­κρό­βιο!

• Ο μπα­μπάς μα­γει­ρεύ­ει στην τα­βέρ­να;

Όχι, ο μπα­μπάς επι­βλέ­πει μόνο! Μα­γει­ρεύω εγώ. Όταν τε­λεί­ω­σα το σχο­λείο ασχο­λή­θη­κα με την μα­γει­ρι­κή, είναι κάτι που μου αρέ­σει πολύ και γι αυτό απο­φά­σι­σα να το κάνω επάγ­γελ­μα.

• Είναι και το προ­σω­πι­κό Ελ­λη­νες;

Ναι στο μα­γα­ζί ερ­γά­ζο­νται Ρο­δί­τες, Κα­λύ­μνιοι, Μυ­τι­λη­νιοί, Κύ­πριοι…

• Ποιου συ­ντα­γές χρη­σι­μο­ποιείς;

Κυ­ρί­ως του μπα­μπά! Και της οι­κο­γέ­νειας.

• Πά­ντως οι κρι­τι­κές που έχει λάβει το μα­γα­ζί είναι εξαι­ρε­τι­κές. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι λένε πως οι γεύ­σεις είναι ίδιες με τις ελ­λη­νι­κές.

Προ­σπα­θού­με οι γεύ­σεις μας να είναι όσο το δυ­να­τόν πιο κοντά στις ελ­λη­νι­κές, αυτός είναι ο στό­χος μας. Να τρώμε ελ­λη­νι­κό φα­γη­τό κι ας εί­μα­στε μα­κριά από την πα­τρί­δα.

• Ποια φα­γη­τά προ­τι­μούν πε­ρισ­σό­τε­ρο οι πε­λά­τες σου;

Χτα­πό­δι, μου­σα­κά, λα­χα­νο­ντολ­μά­δες, κα­λα­μά­ρι, παϊ­δά­κια και όλα της σού­βλας. Επί­σης κά­νου­με ολό­κλη­ρα κα­τσί­κια και γου­ρου­νό­που­λα τα οποία τα προ­τι­μά­ει ο κό­σμος.

• Κα­λύ­μνι­κες συ­ντα­γές κά­νεις;

Ναι βέ­βαια, αλλά δεν είναι το ίδιο όπως όταν τρώμε φα­γη­τά στην Κά­λυ­μνο. Δεν είναι ίδιες γεύ­σεις, επει­δή δεν έχου­με τα υλικά απευ­θεί­ας από την Κά­λυ­μνο. Όμως προ­σπα­θού­με για το κα­λύ­τε­ρο απο­τέ­λε­σμα, να είναι οι γεύ­σεις όσο το δυ­να­τόν πιο κοντά στις γεύ­σεις της Ελ­λά­δας.

• Εκτός από Ελ­λη­νες έρ­χο­νται και άλλοι στο μα­γα­ζί να δο­κι­μά­σουν την φη­μι­σμέ­νη ελ­λη­νι­κή σου κου­ζί­να;

Ναι, έρ­χο­νται πολ­λοί ξένοι να δο­κι­μά­σουν τα πιάτα μας. Υπάρ­χουν πολ­λοί πε­λά­τες που δεν είναι Ελ­λη­νες αλλά αγα­πούν την ελ­λη­νι­κή κου­ζί­να.

• Ερ­γά­ζο­νται και άλλα μέλη της οι­κο­γέ­νειας στην τα­βέρ­να;

Οι αδελ­φές μου ερ­γά­ζο­νται εδώ και η μη­τέ­ρα μου κάνει τα ελ­λη­νι­κά γλυκά!

• Οι Ελ­λη­νες βρί­σκε­στε με­τα­ξύ σας στην Αυ­στρα­λία;

Ναι, βέ­βαια, όποτε έχου­με ελεύ­θε­ρο χρόνο προ­σπα­θού­με να συ­να­ντιό­μα­στε. Εδώ στο Ντάρ­γουιν έχου­με ένα πα­νη­γύ­ρι που γί­νε­ται κάθε χρόνο, το “Greek Glenti” που γί­νε­ται σε ένα με­γά­λο πάρκο και στή­νε­ται πραγ­μα­τι­κά με­γά­λο γλέ­ντι με σού­βλες, γύρο, ελ­λη­νι­κά γλυκά και ποτά και γλε­ντά­με για ώρες. Μα­ζευό­μα­στε 40.000 Ελ­λη­νες σε αυτό το γλέ­ντι!

• Το επό­με­νο σου τα­ξί­δι στην Ελ­λά­δα πότε θα είναι;

Του χρό­νου! Πρώτα θα έρ­θουν οι γο­νείς μου και μόλις επι­στρέ­ψουν θα φύγω εγώ για την Ελ­λά­δα.