Μητσοτάκης: Όραμά μου η Ελλάδα να ξαναπατήσει στα πόδια της με ευημερία για όλους

«Το όραμά μου είναι η Ελ­λά­δα να ξα­να­πα­τή­σει στα πόδια της. Να γίνει μια κοι­νω­νία με ευ­η­με­ρία, ασφά­λεια, δι­καιο­σύ­νη, με αντα­γω­νι­στι­κό ιδιω­τι­κό τομέα και λει­τουρ­γι­κό Κρά­τος».

Αυτό υπο­γράμ­μι­σε ο Πρό­ε­δρος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης, σε συ­νά­ντη­ση που είχε, σή­με­ρα, Δευ­τέ­ρα 4 Σε­πτεμ­βρί­ου, με εκ­προ­σώ­πους επι­στη­μο­νι­κών φο­ρέ­ων και μέλη της ακα­δη­μαϊ­κής κοι­νό­τη­τας, στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, σύμ­φω­να με ανα­κοί­νω­ση της ΝΔ.

«Έχω», είπε ο Αρ­χη­γός της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης, «μια υπο­χρέ­ω­ση να είμαι πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νος και τεκ­μη­ριω­μέ­νος στον προ­γραμ­μα­τι­κό μου λόγο. Να μην υπό­σχο­μαι πράγ­μα­τα που δεν μπορώ να κάνω. Για αυτό το λόγο, επεν­δύ­ου­με τόσο χρόνο και τόση προ­σπά­θεια για να συ­ζη­τά­με με τους καθ’ ύλην αρ­μό­διους και γνώ­στες των αντι­κει­μέ­νων για να μπο­ρού­με κι εμείς να δια­μορ­φώ­σου­με το πρό­γραμ­μά μας… Με­τα­ξύ της αλή­θειας – όσο σκλη­ρή κι αν είναι – και της ψεύ­τι­κης ελ­πί­δας, επι­λέ­γω πάντα το πρώτο. Πι­στεύω ότι αυτό ζη­τούν οι πο­λί­τες από εμάς. Και αυτό θα συ­νε­χί­σου­με να κά­νου­με, όχι μόνο μέχρι την Διε­θνή Έκ­θε­ση της Θεσ­σα­λο­νί­κης αλλά, κυ­ρί­ως, μετά».

Ο κ. Μη­τσο­τά­κης υπο­γράμ­μι­σε ότι «πάντα θα υπάρ­χει μια – σε κά­ποιο βαθμό δι­καιο­λο­γη­μέ­νη – κα­χυ­πο­ψία από τους πο­λί­τες. Και αυτό γιατί έχουν καεί από το χυλό και τώρα φυ­σούν και το για­ούρ­τι» και πρό­σθε­σε: «Το βάρος της ευ­θύ­νης πέ­φτει στην επό­με­νη Κυ­βέρ­νη­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας. Να υλο­ποι­ή­σει αυτά που έχει πει. Να δεί­ξει ότι υπάρ­χει ένας άλλος τρό­πος δια­κυ­βέρ­νη­σης, που δίνει έμ­φα­ση στην τε­χνο­κρα­τι­κή επάρ­κεια… Η πο­λι­τι­κή είναι μια πολύ δύ­σκο­λη άσκη­ση. Πρέ­πει κα­νείς να λαμ­βά­νει δύ­σκο­λες απο­φά­σεις. Να ζυ­γί­ζει τα πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να με γνώ­μο­να την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα και τη σο­βα­ρό­τη­τα».

«Οφεί­λου­με», τό­νι­σε ο κ. Μη­τσο­τά­κης, «να έχου­με πάντα στο μυαλό μας τον πο­λί­τη και, κυ­ρί­ως, τον αδύ­να­μο πο­λί­τη. Αυτός μας χρειά­ζε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο. Σε αυτόν θα δώ­σου­με κι εμείς τη με­γα­λύ­τε­ρη μας έμ­φα­ση».