“Η 3η του Σεπτέμβρη και ο νέος δρόμος της Κεντροαριστεράς”

Ο εφε­τι­νός εορ­τα­σμός της 3ης του Σεπτέμ­βρη αποκτά ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον εφόσον πλέον έχει γίνει απο­δε­κτό από όλους ότι οι παγκό­σμιες και οι εσω­τε­ρι­κές κοι­νω­νι­κές μετα­βο­λές που έχουν επέλθει καθι­στούν αδια­νό­ητη τη θρη­σκευ­τική προ­σκόλ­ληση στις αρχές και στις δια­κη­ρύ­ξεις της εποχής εκείνης.

Ο εκκο­λα­πτό­με­νος φορέας της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς θα πρέπει με μια ανάλογη δια­κή­ρυξη να οριο­θε­τή­σει ένα νέο πλαίσιο εντός του οποίου η εθνική ανε­ξαρ­τη­σία και η λαϊκή κυριαρ­χία, που έχουν συρ­ρι­κνω­θεί, σε συν­δυα­σμό με την αντι­με­τώ­πιση της κοι­νω­νι­κής ανι­σό­τη­τας, να απο­τε­λέ­σουν τους πυλώνες του υπό ίδρυση φορέα.

Με απλά λόγια, θα πρέπει να απευ­θυν­θεί προς τον πολίτη που παρα­δο­σιακά στήριξε τις δυνά­μεις του Κέντρου και να τον πείσει ότι αξιό­πι­στα θα αντα­πο­κρι­θεί στα προ­βλή­ματά του.

Εκείνο που κατέ­γραψε η ιστο­ρική δια­κή­ρυξη της 3ης του Σεπτέμ­βρη υπήρξε το γεγονός ότι η σταθερή προ­σή­λωση σε αρχές και αξίες, σε συν­δυα­σμό με την αυτο­ορ­γά­νωση του κόμ­μα­τος από την πόλη μέχρι το τελευ­ταίο χωριό, ήταν τα στοι­χεία εκείνα που επέ­φε­ραν την πολι­τική ανα­τροπή.

Τότε, ο Ανδρέας Παπαν­δρέου δεν δέχθηκε την προ­ε­δρία των κομ­μά­των του Κέντρου που του προ­σφέρ­θηκε. Ούτε καν δια­νο­ή­θηκε με οποιο­δή­ποτε σύστημα εσω­κομ­μα­τι­κών εκλογών να διεκ­δι­κή­σει αυτή την προ­ε­δρία. Παρέ­μεινε πιστός στις αρχές του ακόμα και όταν ηττή­θηκε στις πρώτες μετα­πο­λι­τευ­τι­κές εκλογές με 13,6% έναντι 20,4% του Γεωρ­γίου Μαύρου που ηγείτο των παρα­δο­σια­κών δυνά­μεων του Κέντρου.

Το απο­τέ­λε­σμα είναι σε όλους γνωστό. Ολες οι δυνά­μεις του Κέντρου σιγά σιγά συγκε­ντρώ­θη­καν στο ΠαΣοΚ, ακόμα και ο ίδιος ο ηγέτης του Γεώρ­γιος Μαύρος προ­σε­χώ­ρησε ως βου­λευ­τής Επι­κρα­τείας.

Οι οδυ­νη­ρές ανα­μνή­σεις που είχε ο Ανδρέας Παπαν­δρέου από την πολυ­κομ­μα­τική λει­τουρ­γία της Ενώσεως Κέντρου δεν τον άφησαν ούτε καν να σκεφθεί ότι θα μπο­ρούσε να συνυ­πάρ­ξει σε ένα πολι­τικό σχήμα όπου οι ομα­δάρ­χες θα τον υπο­νό­μευαν.

Σήμερα, για τη συγκρό­τηση του νέου φορέα της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς ακο­λου­θεί­ται ένας άλλος δρόμος. Ενας νέος δρόμος, ο δρόμος των εσω­κομ­μα­τι­κών εκλογών που όποιος επι­θυ­μεί δημιουρ­γεί έναν κομ­μα­τικό φορέα και προ­σέρ­χε­ται ως υπο­ψή­φιος πρό­ε­δρος. Το εγχεί­ρημα αυτό διεκ­δι­κεί πράγ­ματι πρω­το­τυ­πία, όμως, όπως όλα τα πρω­τό­τυπα εγχει­ρή­ματα, θα κριθεί τελικά εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος.

Ο λαός έχει απο­δεί­ξει ότι δεν εκτιμά τις πολι­τι­κές συνερ­γα­σίες με στόχο την πολι­τική επι­βί­ωση. Αντί­θετα, επι­ζη­τεί ιδε­ο­λο­γική καθα­ρό­τητα και σαφείς δια­χω­ρι­στι­κές γραμμές μεταξύ των κομ­μά­των που καλεί­ται να επι­λέ­ξει.

Εφόσον δεν υπάρχει ιδρυ­τική δια­κή­ρυξη από πλευράς του νέου φορέα, οι υπο­ψή­φιοι είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να αντι­λη­φθούν ότι δεν πρό­κει­ται περί εκλογών πολι­τι­κών καλ­λι­στείων με στόχο την πολι­τική τους επι­βί­ωση, αλλά για κατά­θεση συγκε­κρι­μέ­νων θέσεων για το ποιο πρέπει να είναι το ιδε­ο­λο­γικό πλαίσιο του κεντρο­α­ρι­στε­ρού φορέα, η συγκρό­τησή του, η δημο­κρα­τική του δομή και οι απα­ντή­σεις του στα ζωτικά προ­βλή­ματα που απα­σχο­λούν τον τόπο.

Η μεγάλη δύναμη του ΠαΣοΚ του Ανδρέα Παπαν­δρέου ήταν η αυτο­ορ­γά­νωσή του και η ζωντανή επι­κοι­νω­νία της βάσης με την κορυφή του κόμ­μα­τος. Οταν αυτό απω­λέ­σθη με τη διάλυση των οργα­νώ­σεών του, εκδη­λώ­θηκε η μεγάλη αδυ­να­μία του κόμ­μα­τος. Η ανυ­παρ­ξία οργα­νώ­σεων επέ­τρεψε στις φιλό­δο­ξες και ανεύ­θυ­νες αντι­πο­λι­τευ­τι­κές φωνές να υπο­σχε­θούν τα πάντα στους πάντες με φαντα­στι­κές παροχές και έτσι να πείσουν τους παρα­δο­σια­κούς και εύπι­στους οπαδούς του ΠαΣοΚ ότι υπήρχε ένας άλλος δρόμος που το ΠαΣοΚ δεν ακο­λού­θησε.

Ενας δρόμος όμως που τελικά οδήγησε τη χώρα σε χει­ρό­τερα μνη­μό­νια με βαριά φορο­λο­γία και πρό­σθε­τες περι­κο­πές στους μισθούς και στις συντά­ξεις, αντί για την επα­να­φορά τους στην κανο­νι­κό­τητα που τους είχαν προ­ε­κλο­γικά υπο­σχε­θεί.

Η ανα­συ­γκρό­τηση της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς είναι ιστο­ρικά ανα­γκαία. Ομως η επι­τυ­χία του εγχει­ρή­μα­τος με τον τρόπο που επι­χει­ρεί­ται θα κριθεί πρω­τί­στως από τον αριθμό των ψηφο­φό­ρων που θα ευαι­σθη­το­ποι­η­θούν και θα προ­σέλ­θουν να ψηφί­σουν και δευ­τε­ρευό­ντως από το πόσο ο νέος αρχηγός θα κατα­στεί πραγ­μα­τι­κός αρχηγός της παρά­τα­ξης και όχι συντο­νι­στής των δια­φό­ρων κομ­μά­των και φορέων που συμ­με­τέ­χουν στη Δημο­κρα­τική Συμπα­ρά­ταξη.