Κάρπαθος: Κλείνει μετά από 63 χρόνια το δημοτικό σχολείο στο Διαφάνι – “Δεν λέμε αντίο, υπόσχομαι πως θα ξαναβρεθούμε”

Κλείνει μετά από 63 χρόνια λει­τουρ­γίας το Δημο­τικό σχολείο Δια­φα­νίου στην Κάρπαθο. Τη σχετική ανα­κοί­νωση έκανε στα social media η δασκάλα, Θεοδώρα Κου­κου­ρί­κου, η οποία στην ανάρ­τησή της έγραψε πως από τα 180 παιδιά που φοι­τού­σαν στο σχολείο, έφτασαν να είναι μόλις δύο.

“Επρό­κειτο για ένα δημο­τικό που κάθε χρόνο έσφυζε από ζωή και πλημ­μύ­ριζε από φωνές, χαμό­γελα και παι­χνί­δια. Σιγά, σιγα τα 180 παιδιά λιγό­στε­ψαν και πλέον οι παι­δι­κές καρδιές που απάρ­τι­ζαν το σχολείο έφτασαν στις δύο…”, έγραψε μεταξύ άλλων η κ. Κου­κου­ρί­κου ενώ ενη­μέ­ρωσε πως το σχολείο κλείνει καθώς ο ένας μαθητής απο­φοί­τησε και ο δεύ­τε­ρος θα μετα­φερ­θεί στην Ολυμπο προ­κει­μέ­νου να μην είναι μόνος του.

Η ανάρ­τηση της δασκά­λας

“Ύστερα από 63 χρόνια, το κτίριο του Δημο­τι­κού σχολείο Δια­φα­νίου κλείνει για πρώτη φορά τις πόρτες του…

Επρό­κειτο για ένα δημο­τικό που κάθε χρόνο έσφυζε από ζωή και πλημ­μύ­ριζε από φωνές, χαμό­γελα και παι­χνί­δια. Σιγά, σιγα τα 180 παιδιά λιγό­στε­ψαν και πλέον οι παι­δι­κές καρδιές που απάρ­τι­ζαν το σχολείο έφτασαν στις δύο…

Ο Βασίλης μας με περη­φά­νια απο­φοί­τησε από το δημο­τικό και πλέον ετοι­μά­ζε­ται να φοι­τή­σει στο γυμνά­σιο. Ο Μαρίνος μας, προ­κει­μέ­νου να μην είναι μόνος του, θα μετα­φερ­θεί προ­σω­ρινά στην Όλυμπο, όπου εκεί θα λει­τουρ­γή­σει για μια χρονιά το δημο­τικό σχο­λείου του Δια­φα­νίου, καθώς θα συστε­γα­στεί με το γυμνά­σιο και το λύκειο… Υπο­σχέ­θηκα πως το δημο­τικό δεν θα κλείσει, ακόμη και αν λει­τουρ­γή­σει σε άλλο μέρος, μ’ έναν μόνο μαθητή… Ωστόσο, το κτίριο του Δια­φα­νίου, για πρώτη φορά θα ερη­μώ­σει…Το στολίδι αυτό θα μείνει χωρίς ζωή με σφρα­γι­στές τις πόρτες που… δεν γνω­ρί­ζουμε αν θα ανοί­ξουν ποτέ ξανά…

Ήδη έσβησε το Νηπια­γω­γείο μας, τώρα, σιγά, σιγά άρχισε να σβήνει και η λάμψη του Δημο­τι­κού μας…Η αντί­στροφη μέτρηση ξεκί­νησε…

Ήρωες απ’ όλη την Ελλάδα που επι­θυ­μούν να παρα­μεί­νουν ανώ­νυ­μοι, στή­ρι­ξαν φέτος το σχολείο μας, πραγ­μα­το­ποιώ­ντας συντή­ρηση στα παρά­θυρα, κάνο­ντας μόνωση, φτιά­χνο­ντας τα κάγκελα, βάφο­ντας το σχολείο, χαρί­ζο­ντας νέες καρέ­κλες, παρα­μυ­θέ­νιες κουρ­τί­νες, (δημη­τρης μαναρης) τεχνο­λο­γικό εξο­πλι­σμό και πολλά βιβλία. Άλλοι πάλι απο­φά­σι­σαν να στη­ρί­ξουν οικο­νο­μικά μελ­λο­ντι­κές οικο­γέ­νειες που ίσως γρα­φό­ντου­σαν στο σχολείο. Και άλλοι, όπως ο Ioannis Plevrakis από το Σκα­κι­στι­κός Ομιλος Αλίμου – Πνευ­μα­τικά Αθλή­ματα “Ο Θου­κυ­δί­δης” και η Yanna Deliyanni μαζί με τον Christos Petropoulos από τη Cinemathesis επι­σκέ­φτη­καν το σχολείο μας για να δουν τους μαθητές μας να χαμο­γε­λάνε ξανά!

Ένα ιδιαί­τερο ευχα­ρι­στώ και στη Lydia Petropoulou από Τέχνη και Ενσυ­νει­δη­τό­τητα – Art and Mindfulness που κάθε Παρα­σκευή δίδασκε στα παιδιά την τέχνη των χρω­μά­των, το Human Stories για την προ­ώ­θηση και το KIDS SAVE LIVES – Τα Παιδιά Σώζουν Ζωές που ειδικοί θα επι­σκε­φτούν το χωριό μας για να διδά­ξουν στα παιδιά ΚΑΡΠΑ.

Ο δήμος…ΑΦΑΝΤΟΣ! Ύστερα από πολλές πρω­το­κολ­λη­μέ­νες αιτή­σεις για τη συντή­ρηση του σχο­λείου και τη επι­κιν­δυ­νό­τητα ορι­σμέ­νων χώρων, δεν έγινε απο­λύ­τως ΤΙΠΟΤΕ… Κανένας δεν έδωσε σημασία στις δύο παι­δι­κές ψυχές που πάλευαν κάθε μέρα με το κρύο, τις πλημ­μύ­ρες, τους δυνα­τούς ανέμους, την υγρασία και τη μούχλα, που ερχό­ντου­σαν από την Όλυμπο, μόνο και μόνο για να μάθουν γράμ­ματα… Ξεχα­σμέ­νοι παρα­μέ­νουν οι ακρίτες της Καρ­πά­θου… Παρα­με­λη­μένη η Όλυμπος και το Διαφάνι… Καμία στήριξη στα παιδιά… Ξεχα­στή­καμε; Μείναμε στα “θααα”…

Όσο για μένα ως Θεοδώρα…Έμαθα πολλά νέα πράγ­ματα από τους δύο μαθητές…

Έμαθα πως πρέπει να ΤΣΑΛΑΚΩΘΕΙΣ για να είσαι δάσκα­λος…Να μάθεις να πέφτεις στο ΥΨΟΣ των παιδιών, να τους κοιτάς στα μάτια της ψυχής τους, να τους κατα­λα­βαί­νεις…Έμαθα πως πρέπει να γυρί­σεις πίσω το χρόνο και να γίνεσαι εκ νέου ΠΑΙΔΙ, να μάθεις να παίζεις, να γελάς μέχρι δακρύων, να λερώ­νε­σαι, να τρα­γου­δάς δυνατά, να βρέ­χε­σαι, να μεταμ­φιέ­ζε­σαι και να ΑΓΑΠΑΣ αληθινά και γνήσια όπως το παιδί! Το επάγ­γελμα του δασκά­λου είναι μια εργασία, αφού επι­τε­λείς έργο, ένα μονα­δικό λει­τούρ­γημα προς την κοι­νω­νία και ένας ύμνος των παιδιών και ένα δώρο του Θεού προς τα παιδιά και προς τους δασκά­λους…

Δεν θα είμαι ποτέ ξανά η ίδια δασκάλα που ήμουν πέρσι… Φεύγω πιο δυνατή, πιο ώριμη, πιο δημιουρ­γική και πιο δασκάλα από ποτέ!

Και για όσους ανα­ρω­τιού­νται… Δεν πήγα στο νησί για το μόρια… Επέλεξα τα Δωδε­κά­νησα, διότι ήθελα να εργαστώ ως δασκάλα γενικής παι­δείας, αφού τις προη­γού­με­νες χρονιές εργα­ζό­μουν στην ειδική αγωγή…Θεωρώ το λει­τούρ­γημά μου ως δασκάλα έγινε αισθητό, του­λά­χι­στον στο υπέροχο νησί της Καρ­πά­θου.

Ως παι­δα­γω­γός και όχι ως εκπαι­δευ­τι­κός, φέτος πάλεψα με όλη μου την καρδιά γι’ αυτά τα υπέροχα παιδιά. Κλήθηκα να γίνω μητέρα, αδελφή, φίλη, γιατρός, μάγει­ρας, ψυχο­λό­γος, θερα­πευ­τής, κηπου­ρός, εμψυ­χώ­τρια, επι­στή­μο­νας, αστρο­φυ­σι­κός, μου­σι­κός, σκα­κι­στής, παιδί..

Όχι! Δεν λέμε αντίο… Αλλά εις το επα­νι­δείν! Υπό­σχο­μαι πως θα ξανα­βρε­θούμε! Ένα κομμάτι της ψυχής μου πάντοτε θα ζει στη βόρεια Κάρπαθο!

Βασίλη και Μαρίνο μου, πάντοτε να θυμάστε πως είμαι τρομερά ΠΕΡΗΦΑΝΗ για εσάς και σας ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ!!! Θα σας ΣΤΗΡΙΖΩ σ’ ότι κι αν χρεια­στείτε όσο μακριά και αν βρί­σκο­μαι και εννο­εί­ται θα ζέιται αιώνια στην !!! Σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ψυχού­λες μου για όλα!!!

Υ.Γ. Και πάντοτε να θυμάστε: “The sky is not the limit… The sky is limitless… “Just like your dreams and your inner power of your heart and willness!