Αφήστε τα παιδιά

Συμ­βαί­νει και σε άλλες χώρες αυτό που γίνεται με τις Πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις; Σχολεία, υπουρ­γεία, επι­τρο­πές, φρο­ντι­στή­ρια, συγ­γε­νείς, γονείς, όλοι «δίνουν» εξε­τά­σεις. Δεν υπάρχει τίποτα πιο απο­κρου­στικό από εκείνο τον «πλη­θυ­ντικό της αγω­νι­στι­κής μεγα­λο­πρέ­πειας»: «Φέτος δίνουμε Πανελ­λα­δι­κές» (μετε­ξέ­λιξη των «Φέτος ξεκι­νάμε νήπιο». «Μεθαύ­ριο γρά­φουμε Lower» κτλ). Κάθε  χρόνο, βου­τηγ­μέ­νοι σε διέ­γερση. Η κορύ­φωση της υστε­ρίας. Ακούω την προ­τροπή:  «Δώστε τη μάχη χωρίς άγχος»  που λένε στα παιδιά που δίνουν πανελ­λή­νιες και σκέ­φτο­μαι: Πώς να μην αγχώ­νε­ται ένα παιδί, όταν όλο το πανελ­λή­νιο ασχο­λεί­ται με τη «μάχη» των πανελ­λα­δι­κών εξε­τά­σεων μήνες πριν, με άρθρα και συμ­βου­λές μέχρι και δια­τρο­φι­κές για «τροφές που ενι­σχύ­ουν τη μνήμη»; Στο Δια­δί­κτυο υπάρ­χουν ακόμη και λογα­ρια­σμοί ιερω­μέ­νων που στέλ­νο­νται  ονόματα υπο­ψη­φίων για τις παρα­κλή­σεις όσο διαρ­κούν οι εξε­τά­σεις. Την παρα­μονή των εξε­τά­σεων, από τον Πρω­θυ­πουργό της χώρας μέχρι όλο το σόι, να στέλ­νουν μηνύ­ματα για «Καλή επι­τυ­χία»; Και μόνον αυτό, κάνει τα παιδιά να αισθά­νο­νται ότι κάτι πολύ σημα­ντικό συμ­βαί­νει για το οποίο τελικά πρέπει να αγχω­θούν. Αφήστε τα παιδιά χωρίς τέτοια ασφυ­κτικά πλαίσια και «παραι­νέ­σεις» να κυνη­γή­σουν τα όνειρά τους, είτε αυτά περι­λαμ­βά­νουν τις πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις είτε όχι! Γιατί είναι και τα παιδιά που απο­φά­σι­σαν να μη συμ­με­τά­σχουν σε αυτή τη δοκι­μα­σία και νιώθουν παρα­γκω­νι­σμένα, γιατί τολμούν να δουν τον  εαυτό τους σε ένα άλλο πλαίσιο. Αφήστε τα παιδιά να χαρά­ξουν τη δική τους μονα­δική πορεία, μακριά από τις προσ­δο­κίες των άλλων! Και αγα­πη­τοί γονείς επειδή  κιν­δυ­νεύ­ετε από overdose, καλό είναι να μείνετε στωικοί. Κρα­τή­στε τη συμ­βουλή μιας φίλης ειδικού στους εφήβους, με θυγατέρα-υποψήφια φέτος: «Μη μιλάς συνέ­χεια “γι’ αυτό”. Μη δεί­χνεις έντρο­μος κρύψτε  πάση θυσία το άγχος σας, τους τρόμους σας, τα τεντω­μένα νεύρα. Και να τα κρύψετε πει­στικά. Είναι η πιο ουσια­στική στήριξη αυτή. Απλά, φυσικά, ήπια, με χιούμορ χωρίς να μοιάζει το σπίτι σας με τόπο που περι­μέ­νει σεισμό. Το μεγάλο άγχος τους είναι κυρίως το άγχος των γονιών τους, σε μετάγ­γιση. Είναι κρίμα… Έχουν ζωτική ανάγκη την ψυχραι­μία, την αισιο­δο­ξία!»