3+1 ελληνικά σχολεία που καινοτομούν – «Οχι πια φωτιές» από το 3ο Γενικό Λύκειο Ρόδου

Στο 3ο Γενικό Λύκειο Ρόδου κατα­σκεύ­α­σαν έναν μίνι δορυ­φόρο που κατα­γρά­φει τον κίνδυνο εκδή­λω­σης πυρ­κα­γιάς – Στο Μακρυ­χώρι έφτια­ξαν έναν μετε­ω­ρο­λο­γικό σταθμό – Στο Αγρίνιο δημιούρ­γη­σαν το έξυπνο ανα­πη­ρικό καρο­τσάκι – Στην Ηλιού­πολη το ποίημα μαθητή Δημο­τι­κού βρα­βεύ­τηκε στο Παγκό­σμιο Φεστι­βάλ Ποίησης και Θεάτρου

Οι νέοι των σχο­λείων μας, από τα προ­νο­μιακά προ­ά­στια των αστικών πόλεων μέχρι τα απο­μα­κρυ­σμένα χωριά της περι­φέ­ρειας, ζουν σε μια δική τους, κοινή, νοητική πολι­τεία. Ολο και περισ­σό­τερο συν­δέ­ο­νται μεταξύ τους μέσω των κομπιού­τερ, των ταξι­διών, των τηλε­φώ­νων ή των εκπαι­δευ­τι­κών τους.

Ολο και περισ­σό­τερο προ­σπα­θούν να ενερ­γο­ποι­η­θούν κοι­νω­νικά και να προ­σφέ­ρουν. Σε αυτή τους την προ­σπά­θεια, άλλοτε βρί­σκουν εύκολα στήριξη και άλλοτε δυσκο­λό­τερα. Ομως, συνήθως, οι ιδέες τους φτάνουν σε εμάς. Και μετα­φέ­ρουν το… εκκω­φα­ντικό, πλέον, μήνυμά τους για μια δια­φο­ρε­τική κοι­νω­νία.

Δεν είναι ένα ούτε δύο τα σχολεία που βρα­βεύ­ο­νται κάθε χρόνο σε δια­γω­νι­σμούς, σε διεθνή προ­γράμ­ματα ή μεγάλες διορ­γα­νώ­σεις. Τις περισ­σό­τε­ρες φορές, δε, οι ιδέες εντυ­πω­σιά­ζουν. «ΤΑ ΝΕΑ» μάζεψαν μερικές και τις παρου­σιά­ζουν.

«Οχι πια φωτιές» από τη Ρόδο

Στο 3ο Γενικό Λύκειο Ρόδου, οι μαθητές κατα­σκεύ­α­σαν έναν μίνι δορυ­φόρο που περιείχε αισθη­τή­ρες για την μέτρηση στοι­χείων της ατμό­σφαι­ρας. Με την βοήθεια της ΠΥΡ κατα­σκευά­στηκε μια εναέρια συσκευή πρό­λη­ψης και απο­τί­μη­σης δασικών πυρ­κα­γιών η οποία θα χρη­σι­μο­ποι­η­θεί από το πυρο­σβε­στικό σώμα.

Με τη δουλειά τους ήρθαν πρώτοι σε πανελ­λή­νιο δια­γω­νι­σμό δια­στη­μι­κής, θα εκπρο­σω­πή­σουν τη χώρα σε πανευ­ρω­παϊκή διορ­γά­νωση του Ευρω­παϊ­κού Οργα­νι­σμού Δια­στή­μα­τος (ESA), ενώ έβαλαν τις βάσεις για νέες πολι­τι­κές επα­γρύ­πνη­σης στα θέματα προ­στα­σίας του περι­βάλ­λο­ντος.

Οπως λέει ο λυκειάρ­χης Ανδρέας Μαρίνος, «τα σχολεία πρέπει να απο­τε­λούν φως για την κοι­νω­νία, να εξε­λίσ­σο­νται, να ανα­προ­σαρ­μό­ζο­νται, να κινούν το ενδια­φέ­ρον των μαθητών ώστε από μόνοι τους να κινη­το­ποιού­νται για να αντι­με­τω­πί­σουν προ­βλή­ματα που ταλα­νί­ζουν την κοι­νω­νία».

Τι κατά­φε­ραν, λοιπόν, οι μαθητές και οι μαθή­τριές του; Εκτό­ξευ­σαν με επι­τυ­χία έναν πύραυλο, ο οποίος περιείχε τον πει­ρα­μα­τικό δορυ­φόρο που κατα­σκεύ­α­σαν στο πεδίο βολής Πυρο­βο­λι­κού στα Μέγαρα. Ο δορυ­φό­ρος εκτο­ξεύ­τηκε, συγκέ­ντρωσε όλες τις απα­ραί­τη­τες πλη­ρο­φο­ρίες από την ατμό­σφαιρα μέσω αισθη­τή­ρων θερ­μο­κρα­σίας και με τη βοήθεια αλε­ξί­πτω­του έπεσε πάλι στη γη.

Με τη βοήθεια GPS βρέθηκε κατά την πτώση του, ενώ τα στοι­χεία που συγκέ­ντρωσε τα επε­ξερ­γά­στη­καν οι μαθητές στο Εθνικό Μετσό­βιο Πολυ­τε­χνείο.

Στο έργο συμ­με­τεί­χαν οι μαθητές Φώτης Μελέτης, Ευαγ­γε­λία Χατζη­δάκη, Παρα­σκευή Φραράκη, Ιωάννης Στα­μα­τιά­δης, Ηλιάνα Παπα­θε­ο­δω­ράκη, Αικα­τε­ρίνη Σκαν­δα­λίδη, Ναταλία Στα­μα­τάκη, ενώ τους συντό­νισε ο καθη­γη­τής τους Βασίλης Σάββας.

Οι νέοι επι­στή­μο­νες του Μακρυ­χω­ρίου

Στο Μακρυ­χώρι της Λάρισας δύο δρα­στή­ριοι καθη­γη­τές Λυκείου και μια ομάδα ικανών νέων έφτια­ξαν έναν μετε­ω­ρο­λο­γικό σταθμό που απο­τε­λεί πλέον σημείο ανα­φο­ράς στην περιοχή, αφού συνε­χί­ζει να λει­τουρ­γεί online. Παράλ­ληλα, όπως εξηγούν οι μαθητές, ο σταθμός τους θα χρη­σι­μο­ποι­η­θεί και από ερευ­νη­τές που θέλουν να μελε­τή­σουν το κλίμα της περιο­χής.

Το έργο ξεκί­νησε πέρυσι τον Σεπτέμ­βριο και μέχρι το τέλος του 2021 είχε ολο­κλη­ρω­θεί. «Θέλουμε να συνε­χί­σουμε την έρευνά μας πιο οργα­νω­μένα και να ερευ­νή­σουμε το κλίμα της περιο­χής περισ­σό­τερο, ενώ οι μαθητές μας εμπνεύ­στη­καν από την εμπει­ρία αυτή και θέλουν να προ­χω­ρή­σουν σε νέες και­νο­το­μίες και προ­γράμ­ματα», λέει ο καθη­γη­τής Πλη­ρο­φο­ρι­κής Γιώργος Κου­κου­τιά­νος.

«Είμαστε πολύ χαρού­με­νοι που εγκα­τα­στή­σαμε τον μετε­ω­ρο­λο­γικό σταθμό στο σχολείο μας, καθώς μας ενη­με­ρώ­νει καθη­με­ρινά με τις μετρή­σεις που παρέχει», λέει στα «ΝΕΑ» η μαθή­τρια της Γ’ Τάξης Αρετή Λιούπα και συμπλη­ρώ­νει: «Εχει βοη­θή­σει σημα­ντικά τους αγρότες της περιο­χής, αφού η ενη­μέ­ρωση που παίρ­νουν από τις μετρή­σεις τούς βοηθά στην παρα­γωγή τους. Επίσης, έχει κινη­το­ποι­ή­σει όλους τους μαθητές να μιλή­σουν για το φαι­νό­μενο της κλι­μα­τι­κής αλλαγής».

Εξυπνο οικο­λο­γικό αμα­ξί­διο

Στο Γυμνά­σιο Νεά­πο­λης ο φακός του εφευ­ρέτη ανα­ζή­τησε τη λύση σε ένα σοβαρό κοι­νω­νικό πρό­βλημα: τη δύσκολη καθη­με­ρι­νό­τητα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι πολίτες με κινη­τικά προ­βλή­ματα. Ο εκπαι­δευ­τι­κός Ευάγ­γε­λος Αρα­πο­γιάν­νης διδά­σκει στους μαθητές του Πλη­ρο­φο­ρική και συντο­νί­ζει την ομάδα Ρομπο­τικής. «Η ιδέα μας ήταν η κατα­σκευή ενός έξυπνου οικο­λο­γι­κού αμα­ξι­δίου», ανα­φέ­ρει ο ίδιος στα «ΝΕΑ».

Και πώς το έκαναν; «Η κατα­σκευή απο­τε­λεί­ται από έναν μικροϋπολο­γι­στή που παίζει τον ρόλο χει­ρι­στη­ρίου – πομπού, προ­σαρ­μό­ζε­ται σε οποιο­δή­ποτε λει­τουρ­γικό μέρος του ατόμου και «συνο­μι­λεί» με έναν δεύτερο μικροϋπολο­γι­στή, τον δέκτη, ο οποίος είναι συν­δε­δε­μέ­νος με τους κινη­τή­ρες των τροχών του καρο­τσιού. Οταν ο χρήστης π.χ. γέρνει το κεφάλι του μπροστά, πίσω, δεξιά ή αρι­στερά, ο πρώτος μικροϋπολο­γι­στής στέλνει στον δεύτερο τα αντί­στοιχα μηνύ­ματα, που μετα­τρέ­πο­νται σε εντολές κίνησης. Σε έναν τρισ­διά­στατο εκτυ­πωτή τυπώ­σαμε τα μέρη του αμα­ξι­δίου σε κλίμακα 1 προς 10 και το συναρ­μο­λο­γή­σαμε. Τοπο­θε­τή­σαμε τους δύο κινη­τή­ρες, την πλακέτα οδηγού κινη­τήρα, τους μικροϋπολο­γι­στές, τον υπό­λοιπο εξο­πλι­σμό και το προ­γραμ­μα­τί­σαμε», περι­γρά­φει ο καθη­γη­τής, προ­σθέ­το­ντας πως «στο μέλλον μπορούν να προ­στε­θούν αισθη­τή­ρας για αποφυγή εμπο­δίων, ηλιακό πάνελ για επα­να­φόρ­τιση της μπα­τα­ρίας και επιλογή αύξησης ή μείωσης της ταχύ­τη­τας».

Και ένα ποίημα με παγκό­σμια ανα­γνώ­ριση

Οι έλληνες μαθητές, όμως, ξεχω­ρί­ζουν ποι­κι­λο­τρό­πως. Στην Ηλιού­πολη και στο 12ο Δημο­τικό Σχολείο, το ποίημα του μαθητή Δημήτρη Τσελίκα βρα­βεύ­τηκε στο Παγκό­σμιο Φεστι­βάλ Ποίησης και Θεάτρου, που έγινε πρό­σφατα στην Τερ­γέ­στη, ως το καλύ­τερο στην κατη­γο­ρία της Ειδικής Μνείας.

«Η συμ­με­τοχή των μαθητών της τάξης μας ξεχώ­ρισε», λέει με υπε­ρη­φά­νεια η δασκάλα του Τμή­μα­τος Γ2, που… προ­πό­νησε τους 14 μαθητές της και τους οδήγησε στην Τερ­γέ­στη, Μαγδα­ληνή Μίνη. «Ελεγα πάντα μέσα στην τάξη πόσο πλούσια είναι η ελλη­νική γλώσσα και έτσι αρχί­σαμε να δου­λεύ­ουμε με τις λέξεις. Σήμερα, οι μαθητές έχουν φθάσει στο σημείο να διορ­θώ­νουν ακόμη και τα σχολικά βιβλία, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας καλύ­τε­ρες λέξεις και φράσεις», συνε­χί­ζει η ίδια με ενθου­σια­σμό.

«Οταν γράφω, νιώθω υπέροχα, συναρ­πα­στικά, ξεχω­ρι­στά», λέει από την πλευρά του ο μικρός ποιητής Δημή­τρης Τσέ­λι­κας. «Κάθε φορά που γράφω στι­χά­κια, η φαντα­σία μου ταξι­δεύει. Γράφω σε ένα χαρτί όσα αισθά­νο­μαι, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας μαγικές λεξού­λες. Είναι υπέροχο. Απε­λευ­θε­ρώ­νο­μαι. Δεν μπορώ, όμως, να περι­γράψω με λόγια όσα ένιωσα όταν πήρα το βραβείο. Στην αρχή έμεινα έκπλη­κτος. Αισθάν­θηκα χαρά και συγκί­νηση, επειδή έκανα τη δασκάλα και την οικο­γέ­νειά μου υπε­ρή­φα­νες», κατα­λή­γει.

Πηγή in.gr